Dzień 26 - jedzenie z piosenki

Zabawa blogowa zbliża się powoli  do końca. Tematem dzisiejszym ma być jedzenie z piosenki.
Jest wieczór i jakoś niespecjalnie piosenki chodzą mi po głowie.

Za to o porankach często plączą się gdzieś w zakamarkach słowa "Dzień dobry. Kocham Cię. Już posmarowałem Tobą chleb".

Niech jedzeniem z piosenki będzie więc chleb. Świeży, pachnący. Zjadany o poranku. Bez pośpiechu.
Taka ulotna chwila zatrzymana w kadrze codzienności.

Kutia

Dzień 25 zabawy blogowej przypadł na drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia. Temat zabawy doskonale pasuje więc do pory.

A moja ulubiona potrawa świąteczna? To kutia. Oprócz karpia, który zdecydowanie jest numerem jeden wśród wigilijnych dań, największym sentymentem darzę właśnie tą słodką i mało znaną potrawę.

Na wigilijnym stole pojawia się za sprawą mojego dziadka  - a właściwie historii związanej z jej podawaniem. Dziadek mieszkał przed wojną pod Lwowem. W jego rodzinnym dom z roku na rok kultywowana była tradycja rzucania kutią  o powałę przedsionka. Jeśli kutia zatrzymała się na suficie, kolejny rok miał być wedle wróżby pomyślny i obfitujący w dobre wydarzenia. Kutia która do sufitu się nie przykleiła, jak łatwo można się domyślić, zwiastowała rok niepomyślny.

Takim oto sposobem kutia zagościła na wigilijnym stole mojego domu. O sufit jej oczywiście nie rzucam, ale przygotowując ją zawsze wspominam tamtą starą opowieść.

Na kutię:

20dkg ziaren pszenicy

puszka gotowego maku np. Bakalland

po garści lub dwóch rodzynek, płatków migdałów, orzechów

2-3 łyżki miodu

Dzień wcześniej przepłukać ziarna pszenicy na sitku bieżącą zimną wodą, następnie pszenicę przełożyć do garnka i zalać zimna wodą jakieś 2 cm ponad powierzchnię ziaren. Zostawić na noc. Rano zlać wodę znad pszenicy, uzupełnić świeżą wodą, zagotować. Gotujemy do miękkości ziaren - często mieszając. Namoczona pszenica nie gotuje się długo - wystarczy jej jakieś 20, 30 minut.

Po wystudzeniu mieszamy ja z makiem, bakaliami i miodem. Podajemy na wigilijnym stole ozdobioną np. połówkami obranego orzecha.

Najbardziej nieestetyczna potrawa

Dzień 24.  

Jaka jest najbardziej nieestetyczna potrawa, jaką widziałam??

Oj, nie przepadam za wyglądem gulaszy - zwłaszcza tych w kolorze czerwonkawym (z fasolą?). I nic nie poradzę, że nieodmiennie kojarzą mi się z ...  tu można wstawić słowo na "w", albo "er-zet" ;)

Dzień 23 - romantyczne jedzenie dla dwojga

Zapodam tylko temat: ryż z krewetkami

1 torebka ulubionego ryżu - ugotowanego tuż przed przyrządzaniem potrawy.
2 słoiczki krewetek w sosie
1 puszka ananasów w plastrach
natka pietruszki - kilka gałązek
przyprawa: chili

Dodatkowo: 1 zielona galaretka przygotowana wcześniej (np. rano) w/g przepisu na opakowaniu ale przy użyciu mniejszej niż zalecana ilości (np. 2/3) wody

Uwaga: z podanych ilości wychodzą 4 mniejsze porcje lub 2 duże ( jeśli podamy po 2 filiżanki ryżu na osobę).

1. Na patelni wymieszać krewetki z sosem z ananasów. Do smaku doprawić chili (ewentualnie moją ulubioną węgierską pastą z ostrych papryczek).
2. Zieloną galaretkę pokroić w małe sześciany.
3. Pietruszkę posiekać i wymieszać  z ryżem w miseczce, nabrać porcję za pomocą filiżanki i przełożyć na duży talerz - jak babę z piasku - do góry nogami na środek. Polać przygotowaną mieszanką krewetek. 
4. Całość przybrać dekoracyjnie ananasami i pokrojoną galaretką.

Potrawa wygląda na prawdę efektownie- niesamowitego uroku dodaje zielona galaretka, notabene idealnie komponująca się ze smakiem ananasów, a także krewetek, chili i natki :)

Na przeziębienie - herbatka z miodem i cytryną

Dzień 22 - coś, co jem, kiedy choruję.
Kiedy choruję - jem mało albo wcale. Ponieważ najczęściej mam problemy z bolącym gardłem. Wtedy - wierzcie lub nie -  nic się jeść nie chce. Za to nachodzi człowieka ochota na sok z cytrusów (najczęściej na pomarańcze) albo herbatę z miodem i cytryną.

Mus truskawkowy - w środku śnieżnej zimy

Dzień 21 - potrawa, którą chciałabym spróbować. Niech będzie - wódka z musem truskawkowym ;)

O, na przykład z menu tej knajpy Melody Nelson.

Makutra

Dzień 20 - kulinarne wspomnienie z dzieciństwa.

Każdy z nas ma takie wspomnienia. Każdy ma ulubione potrawy, które zapamiętał z dzieciństwa. Nie jestem w tym względzie odmieńcem ;) O smakach dzieciństwa pisałam już przy różnych innych okazjach. Tym razem odrobinie przekornie, na myśl przychodzi mi sam rytuał przygotowania, a nie konkretny smak.

Czy pamiętacie jeszcze proste urządzenie zwane makutrą? To wielka, gliniana miska, w której - w erze przed mikserami - ucierało się ciasta. Ponieważ makutra jest jak napisałam gliniana, a jej wewnętrzna powierzchnia - nie szkliwiona - podczas ucierania ciasta pałką wydane są charakterystyczne dźwięki. 

Pamiętam mamę ucierającą w niej z zapałem świąteczny sernik; 
ser tata przednio trzykrotnie mielił w ręcznej maszynce do mielenia. 

Wspólne świąteczne kucharzenie to był nasz rodzinny rytuał. Co roku zaglądało się do starego zeszytu mamy z  przepisami. Co roku w wannie pływały dorodne karpie. Na te karpie, na zapach pieczonych ciast i kuchnię pełną rodzinnych przekomarzań czekałam z tęsknotą.

W moim domu Święta zaczynają się piernikowym szaleństwem, potem przychodzi czas na ozdabianie okien,  zieloną jemiołę, stroję nawet ... naszego kota - w niebieski dzwoneczek ;)

Coś, co jadam rękami

W dniu 19 zabawy mam opisać potrawę, którą jem rękami. Niech będzie tak: rękami lubię jeść pizzę. Od zawsze. Najlepsza oczywiście jest pizza na cienkim cieście z niewielką ilością dodatków, a do niej coca-cola z   dobrze schłodzonej, szklanej butelki :)

Zabawy cd.

Dzień 18 - coś, czego nigdy nie jadam.

Nie jadam jajek gotowanych na twardo. U nikogo i przenigdy. Nie wdając się w przyczynę tego zjawiska, napiszę tylko, że jadalne przeze mnie są tylko jajka które sama obrabiam. No, ale przynajmniej temat 18 dnia zabawy przyszedł mi do głowy z łatwością ;)

Przegryzka

Dzień 17 - coś, co jesz bardzo często.

Bardzo często jadam żółty ser. Najlepszy jest pasterek świeżutkiej Goudy na kromce chleba z masłem, przybrany z wierzchu ugotowanym na twardo żółtkiem i udekorowany łyżeczką majonezu  - koniecznie z Winiar ;) Samo żółtko to bomba cholesterolowa, o reszcie nie wspominając ;)

Sera sama nie robię, jaj również nie znoszę..  kulinarnie moja ulubiona przekąska jest więc - powiedzmy szczerze - bardziej niż prosta. Ale zachęcam -  może to połączenie kogoś skusi :)

Chleb z otrębami i czarnuszką

Dzień 16 powinien podać definicję czegoś kiedyś ulubionego, dziś znienawidzonego.
No i zagwozdka niemała, bo coś takiego nie istnieje.

W zamian, wstawiam przepis na chleb, który wypiekam właściwie tylko przy okazji Świąt BN.

Będzie to również moja propozycja do świątecznych prezentów, bo chleb powędruje do znajomych.

Najlepiej upiec go wieczorem - na dzień przed Wigilią. 

Z pewnością będzie niezwykle oryginalnym pieczywem podanym do wigilijnej kolacji.

Przepis pochodzi od koleżanki.

Chleb z otrębami i czarnuszką

500g mąki

75 g otrębów pszennych

50 g orzechów laskowych

50 g orzechów włoskich

1 paczka drożdży suszonych (7g)

pół łyżki kminku

1 łyżka majeranku

1 łyżka czarnuszki

2 szklanki letniej wody + rozpuszczona w nich płaska łyżeczka soli

• W dużej misce wymieszać suche składniki.  Wlać wodę, wymieszać. Zostawić na  30 minut do wyrośnięcia (pod lnianą ściereczką, w ciepłym miejscu np. na kaloryferze).
• W tym czasie  keksówkę wysmarować masłem, przesypać otrębami. 
• Przełożyć częściowo wyrośnięte ciasto do keksówki, nakryć ściereczką i odłożyć na kolejne 30 minut.
• Piekarnik rozgrzać do 195 stopni (góra-dół)

• Wstawić formę z ciastem - piec około 2 godzin. Ja ostatnie 15-20 minut dopiekałam ciasto w termoobiegu.

Dzień 15 - kiedyś znienawidzone, dziś ulubione

Pietruszka. A właściwie jej natka.

Dawniej jej po prostu nie cierpiałam. Dziś nie wyobrażam sobie niektórych dań bez tego dodatku.

Wigilijna kapusta z fasolą

Dzień 14 - coś, czego nigdy nie spodziewałabym się polubić.

Jako że wciąż obracam się wokół świątecznych tematów, napiszę - choć może niezbyt oryginalnie, że nigdy nie spodziewałam się, że polubię groch (fasolę) z kapustą. Jeszcze 5 lat temu było to danie, którego nakładałam na talerz dosłownie łyżeczkę, po to tylko aby dopełnić obowiązku skosztowania wszystkich wigilijnych potraw.

Odkąd zamieniłam  groch na fasolę, potrawa stała się tak doskonała, że lubi ją nawet moja nastolatka ;) 

Wigilijna kapusta z białą fasolą

Bardzo proste.

0.5 kg kiszonej kapusty
1 ząbek czosnku
1 duża cebula cukrowa lub 2 mniejsze
1 puszka białej fasolki w zalewie
sól, pieprz, masło - 2 łyżki

• Kapustę odcisnąć z nadmiaru soku i przynajmniej raz przepłukać w zimnej wodzie. Poszatkować. Przełożyć do garnka, zalać zimną wodą (wody powinno być na oko 1 cm nad powierzchnię kapusty), wrzucić obrany ząbek czosnku i gotować pod przykryciem 1 godzinę - lub do miękkości, jeśli kapusta po godzinie nadal sprawia wrażenie twardawej.
• W tym czasie cebulkę pokroić w drobną kostkę i zeszklić na patelni na łyżce masła (nie przyrumieniać!)
• Odcedzić kapustę, dołożyć do niej odsączoną z zalewy fasolkę, zeszkloną cebulę, kolejną łyżką masła - wszystko dobrze wymieszać i podgrzewać do połączenia się składników (jakieś 3 minuty) uważając, aby kapusta nie przywarła do dna. Dosolić do smaku i wkręcić sporo czarnego pieprzu.
• Podawać gorące.

Jedzenie, które jest grzechem

Dzień 13 - jedzenie, które jest grzechem (ale jakże przyjemnym).

Takim jedzeniem jest  dla mnie Wigilijna kolacja :) Obżeram się ulubionymi potrawami i tylko ciut brakuje, aby nie pęknąć ;) Wśród tych najbardziej pożądanych są: pierogi z kapustą i grzybami, zasmażana fasola z kapustą oraz rzecz jasna królewski KARP.

Właściwie na tym menu wigilijne każdego zrdowo-rozsądkowego człowieka mogłoby się zakończyć, ale jak tu się nie oprzeć makiełkom, piernikowi czy wigilijnemu suszowi? A zupa grzybowa mojej mamy, przygotowana na samych prawdziwkach, to po prostu marzenie...

Pierniczki Krystynki

Dzień 12. Przyszła pora na przepis z ulubionego bloga kulinarnego. Moim ulubionym zakątkiem inspiracji kuchennych nie są jednak blogi, a forum kulinarne. Dostosowując się jednak do zabawy, zapodaję blog Bei i jej świąteczne propozycje ciasteczkowe: Bea w kuchni

Uprzedzam lojalnie, że przepisu nie sprawdzałam.

W zamian podaję przepis na pierniczki, które kiedyś przy okazji przedszkolnej Wigilii robiliśmy (my - rodzice) wspólnie z dzieciakami. Przepis przyniosła ukochana przedszkolanka - pani Krysia.

Pierniczki Krystynki

500g mąki

2 łyżeczki proszku do pieczenia

200g cukru pudru

1 cukier waniliowy

2 jajka

1 skórka z cytryny

250g masła lub Kasi

1 łyżeczka przyprawy do pierników

2 łyżki miodu

Ciasto ugnieść, wałkować na grubość 0,5 cm podsypując mąką. Wycinać gwiazdki, serduszka jednym słowem formy wszelakie. Piec w nagrzanym do temp. 200-210 stopni piekarniku około 10 minut. Po ostudzeniu polukrować.

Potrawa z ulubionej książki kucharskiej

Dzień 11.

Taaak.  Mam wiele książek kucharskich; do jednych sięgam częsciej, do innych -  wcale. 

Nie pozbywam się ich jednak z nadzieją, że z czasem zmieniając gusta kulinarne odkryję w nic coś, co mnie zaciekawi albo jeszcze lepiej  zainspiruje.

A ulubiona książka kucharska? Ogromnym sentymentem darzę Kuchnię Polską. Moje wydanie jest z roku 1987 roku, oprawione w płócienną obwolutę. Kiedyś była jeszcze kredowa okładka, ale z czasem uległa zniszczeniu. Kuchnię zadziwiające - kupiłam w Kijowie, który należał  wówczas (jak cała Ukraina) do ZSSR. W tamtych czasach w Polsce, kupno Kuchni Polskiej graniczyło z cudem, a tam po prostu  leżała wśród innych, ogólnodostępnych książek.

Kolej na przepis: niech to będą PORY ze śmietaną.

Pory starannie opłukać, odciąć korzonki i zielone liście, pozostawiając tylko jasną - prawie białą - część warzywa. Udusić je w małej ilości wody z dodatkiem soli, cukru i tłuszczu. Podprawić mąką ze śmietaną.

Prawda, że proste?  :)

Ciasteczka cytrynowo-migdałowe

Nutka nostalgii, zniewalające odprężenie i ciepło które leniwie ogarnia mnie od palców nóg po czubek głowy. To bezsprzecznie kojarzy mi się z comfort food,  ale ....nie mam dania, które przenosiłoby mnie w taki stan.

Już raczej będzie to gorąca kąpiel i milutki koc w który się potem zawinę sadowiąc na kanapie aby obejrzeć  ciekawy film ;) Smaki dzieciństwa - owszem, nie raz o nich pisałam, niemniej nie wzbudzają we mnie tego typu "uniesień" ;)

Zbliża się Boże Narodzenie. Jego ulotny czar, jemioła u sufitu i domowe wypieki, które planuję już z końcem listopada również wzbudzają u mnie uczucia podobne do tych jakie innym daje comfort food. Świąteczny nastrój przynosi wspomnienia mamy ucierającej sernik, taty mielącego dla niej mak i zapach wystanych w dłuuuuugiej kolejce mandarynek. W moim domu pachnie obecnie piernikiem i ciasteczkami. A mandarynki   - ponakłuwane goździkami  - pojawią się wkrótce ;)

Na razie przeglądam więc świąteczne przepisy. I z przyjemnością podzielę się przepisem na

Ciasteczka cytrynowo-migdałowe :)

 

Składniki:

50 g zmielonych migdałów

200g mąki

100g masła

50 g margaryny

50g cukru pudru

1 żółtko

1 cytryna

I dodatkowo do ozdoby: garść cukru oraz garść płatków migdałów

Do miski wsypać mąkę, cukier puder, miękkie masło i margarynę oraz żółtko, zarobić ciasto to powstania zacierek -następnie dodać skórkę otartą z cytryny oraz 2,3 łyżeczki wyciśniętego z niej soku. Zarobić kruche ciasto. . Zawinąć ciasto w woreczek foliowy i wstawić na 30 minut do lodówki lub 15 minut do zamrażalnika.

W tym czasie blachę wyłożyć papierem, nagrzać piekarnik do 180 stopni.

Ciasto rozwałkować moim sposobem tj. - między folią spożywczą. Górną część folii odkleić. Wykrawać ciasteczka i przenosić łopatką na blachę. Jeśli ciasto niezbyt nadaję się do przenoszenia (jest klejące) - można zrobić inaczej: rozwałkowane przenieść w całości na blachę wyłożoną papierem - odkleić z góry folię i już na blasze wykrawać wzory ciasteczek, usuwając nożem niepotrzebną część ciasta. Posmarować każde ciasteczko rozmąconym białkiem. Posypać szczyptą cukru i odrobiną migdałowych płatków.

Piec na złoto - u mnie około 15 minut.

Ciasteczka są mocno cytrynowe, po upieczeniu cudownie miękkie. Migdały są lekko wyczuwalne.

Co można podarować jako prezent ? PIERNIK!!!

Dzień 9 zabawy blogowej przypadł na mroźny, sobotni poranek.

Właściwie na hasło "coś, co można podarować jako prezent" do głowy przychodzi mi tylko
P I E R N I K.

Przepis zapodała niejaka ewalukas. Piekę go 3 rok z rzędu. Pierwszy raz wyszedł idealnie, w drugim roku niestety nie. Dlaczego? Nie dopiekł się środek, ale zakalcowatą część po prostu wywaliłam (hi hi), pozostawiając ładnie dopieczone boki. Wszystkiemu winien był mój stary piekarnik. W tym roku upiekłam dwa pierniki - sprawdzając zarówno pieczenie z termoobiegiem jak i bez. Skąd takie dziwadła? Bo kupiłam nowy piekarnik i w nim pieczenie jest na razie inne, nie do końca niesprawdzone ;) Oba pierniki ładnie urosły, ale pieczenie z termoobiegiem skutkowało przypaleniem ciasta. Nie pomogło nawet zmniejszenie temperatury. Niemniej piernik jest tak fantastyczny, że nawet po przypaleniu, czy uzyskaniu zakalca, daje się go uratować! A w Wigilię zjadać się najpyszniejszym ze znanych mi świątecznych ciast.

Tegoroczne pierniki z premedytacją piekłam dwa. I nie tylko po to aby, przetestować piekarnik ;)  Jeden zostawię dla nas; drugi podzielony na sprawiedliwie na pół powędruje do znajomych.  Jako prezent.

Kto ciekawy przepisu, niech zajrzy tutaj:  Piernik Świąteczny

Co mogę przygotować z zamkniętymi oczami?

Zamykanie oczu powoduje tyle tylko, że pojawia się przed powiekami tysiące obrazów. Trwają tyle co mgnienie i wywołują następne. Niemniej, narzucając myślom z góry tematykę rozmyślań, stwierdzam z całą stanowczością, że z zamkniętymi oczami na pewno nie potrafiłabym  zrobić żadnego ciasta. Nie wiem jak robi to moja 90-letnia babcia, ale zna na pamięć swoje przepisy na jabłecznik, pączki i inne wypiekane w przeszłości pyszności. Obecnie prawie całkowicie utraciła wzrok i choćby chciała - przepisem podeprzeć się nie może. Ja, nawet robiąc coś codziennie, zaglądam do receptury i upewniam się czy jest dokładnie wszystko to co sobie kiedyś napisałam. Lubię sprawdzać kolorowe dopiski przy przepisach, które bazgrolę w trakcie ich wykonywania, po to aby  nie popełnić kolejny raz jakiegoś błędu, albo po prostu - usprawnić sobie pracę.

Inne, nie ciastowe dania, są oczywiście mniej wymagające i większość znam na tyle że nie potrzebuję notatek.
Niemniej z zamkniętymi oczami nie chciałabym ich musieć robić.
 

Dzień 7 - coś, co wszyscy wydają się lubić.

Czy jest coś co wszyscy wydają się lubić? 

Po ostatnich  przekomarzankach na blogu Kulki dochodzę do wniosku, że jednak nie... :).

Niemniej zabawa to zabawa. Stawiam wobec tego na ..... jajecznicę :)))))

Każdy ma własny, ulubiony sposób jej przyrządzania. Dla jednych dozwolona jest wyłącznie czysta  - podsmażona na masełku; inni nie wyobrażają jej sobie bez pomidora, szynki czy cebulki. Dziwactwa jajecznicowe wydają się nie mieć końca - w Toskanii jadają ją nawet z truflami...

Ulubiona jajecznica Juleczki.

1 jajko klasy "0"

1/3 świeżej kajzerki (lub pół kromki świeżego chleba na zakwasie okrojonej ze skórki)

łyżka masła

Przyprawy: szczypta soli, pół obrotu młynka z trójkolorowym pieprzem

Jajko rozbijamy do miseczki, usuwamy chalazy  starając się przy tym nie uszkodzić osłonki żółtka.

Bułeczkę lub chleb kroimy w najdrobniejszą z możliwych kosteczek.

Na patelni roztapiamy masło. Gaz nie powinien być duży. Wrzucamy na patelnie rozbite jajko od razu posypując je solą i pieprzem. Drewnianą łyżką mieszamy tylko białko - po 5 sekundach dokładamy bułeczkę/chleb, mieszamy intensywnie z białkiem, po chwili również z żółtkiem. Smażymy do lekkiego ścięcia składników. Pieczywo dzięki takiemu zabiegowi staje się idealnie miękkie, a jajecznica nabiera delikatnego słodkawego posmaku.

Smak, który przenosi mnie w inne miejsce

Tak oto doczekałam dnia 6 blogowej zabawy.

Przyszedł grudzień i  zrobiło się wyjątkowo biało i mroźnie. I pięknie.

I to na tyle zachwytu. W sklepach świąteczny nastrój panował już od początku listopada, ale dopiero teraz ludzkość ogarnął przedświąteczny szał zakupowy. Tych ludzi jest pełno wszędzie i o każdej porze. Pojechałam z Julą do supermarketu dziś o 10 rano. Niby środa, niby normalny dzień pracujący, a do Świąt ponad 3 tygodnie. I co?!  Masakra.

Ale miało być o smakach przenoszących w inne miejsce... No niech będzie... opowieść wniesie spokój i nostalgię i obrazy przeszłości, które są już tylko w mojej pamięci. Dawno też nie ma miejsc, z którymi je kojarzę....

Jest słoneczne lato. Upał łagodzi wznoszący się za domem las. Lekki wiaterek, kołysze złociste kłosy zboża przy domku babci. Kury gdakają, chodząc po całym podwórku. Dziadek  nie raz będzie się na mnie złościł, że uczę je latać spuszczając z malutkiej wisienki rosnącej przy domu. Te kury i pies Pimpek są moimi towarzyszami w jedzeniowej niedoli: nielubiany obiad wynoszę na dwór, siadam na studni i raczę nim zbiegające się ptactwo i pokracznego brązowo-złocistego kundelka, który tak, jestem tego pewna - uśmiecha się do mnie szelmowsko. Pewnego dnia  babcia odkryje mój sposób na pozbycie się obiadu, ale do tego czasu jestem królową podwórkowej zgrai, łakomie pochłaniającej rzucane im kąski.

Jest jednak jedna potrawa dla której przybiegam do kuchni z najdalszego końca ogrodu - to mace pieczone przez babcię, przy okazji wyrobu domowego makaronu. Cieniutkie paski rozwałkowanego ciasta babcia układa na palenisku pieca, wiedząc że będę się nimi zajadać. Parzę palce trzymając domową macę i łapczywie sięgając po następny kawałek.

Dalej jest już tylko smutno - ciocia Basia, czyli córka babci -  stawiając na nowoczesność wraz z wybudowaniem łazienki z kawałka stajni, wprowadzi także zmianę w kuchni. Zamiast pięknego poniemieckiego pieca postawi kuchenkę gazową.

Cóż, .... z czasem wszystko się kończy, wszystko ma swój kres. Moje wspomnienia o babci, o macy i tamtych upalnych. letnich  dniach  też kiedyś przykryje pył zapomnienia...

Potrawa, która Ci kogoś przypomina

Czyli Dzień 5 zabawy ;)

Jest kilka takich potraw, które przypominają mi ciocię. Od kiedy pamiętam, do wujostwa lubiłam jeździć z wizytą. Rodzice udawali się do nich raz w roku, najczęściej latem - zawożąc w prezencie wielki worek własnoręcznie uzbieranych i ususzonych  grzybów. Ciotka była nieodmiennie zachwycona, a ja nieodmiennie dobrze się bawiłam z kuzynem - fanem ołowianych żołnierzyków tudzież wojskowego sprzętu zmechanizowanego - czołgów, samolotów, armat itp. Kuzynowi  mania sprzętowa nie przeszła i dziś jest uznanym fachmenem w zakresie lotnictwa. Często udziela wywiadów, pisze ciekawe artykuły.

Wracając do cioci - była mistrzynią gotowania i szycia co przy wykonywanej pracy zawodowej (profesor pedagogiki)  na prawdę zadziwiało :)

A zapamiętane potrawy - to zupa cytrynowa, pasztet z zająca z mnóstwem pachnącego majeranku  i surówka z selera.

Czas temu obiecałam, że do selera wrócę - okazja właśnie się  nadarzyła :)

Surówka z selera

1 średni seler

10 dkg ulubionego żółtego sera

2,3 łyżki majonezu

łyżka soku z cytryny

sól, pieprz

Seler obieramy, myjemy i ścieramy na tarce o dużych oczkach. Skrapiamy  sokiem z cytryny, aby nie ciemniał.

Ser również ścieramy na tarce o dużych oczkach. Łączymy z selerem, mieszamy z majonezem.

Do smaku doprawiamy pieprzem i odrobiną soli (szczypta, góra dwie).Podajemy do drugiego dania  z pieczonym mięsem.

Coś, co trzeba jeść powoli.

I nadszedł Dzień 4.

Coś co trzeba jeść powoli. Napiszę przekornie - powoli jem potrawy które mi nie smakują ;)  Jednak nie chcąc robić przykrości  np. teściowej - nakładam  tego czegoś odrobinę i delektuję się tym przez połowę wieczoru.

Coś, co trzeba jeść szybko.

Dzień 3

Pochłaniam "na szybko",  stojąc, w biegu ... wiele potraw. Przy 3-ce dzieci czasu dla siebie ma się niewiele, ale to nie najlepszy sposób na zdrowe odżywianie. Prawdę mówiąc, nie wiem co trzeba byłoby jeść szybko. I jakoś nic mi na myśl nie przychodzi...

Na szybko trzeba na pewno wypić filiżankę gorącej czekolady - póki jeszcze parzy język i pozostawia po sobie lekki niedosyt :)

Czekolada na gorąco z musem malinowym

1 tabliczka białej czekolady Wedla
1/2 tabliczki czekolady deserowej Wedla
4 -5 łyżek mleka 3,2%
+ miseczka malin

1. Czekoladę połamać na kawałki, wrzucić do małego rondelka, dolać mleka i rozpuścić na wolnym ogniu, stale mieszając (szybszym i wygodniejszym sposobem jest podgrzanie jej w mikrofali ale tutaj zdecydowanie polecam garnuszek) . Jeśli jest zbyt gęsta - dolać łyżkę mleka. Nie zagotowywać. Zdjąć z ognia.

2. Maliny zmiksować blenderem - przetrzeć przez sito aby pozbyć się pestek.

3. Do filiżanki wlać czekoladę (tylko 3/4 objętości) Powoli dolać - celując w środek filiżanki - malinowy mus. Można całość udekorować listkiem mięty, wiórkami białej czekolady albo wcale.

Pychota. Najbardziej szkoda jak się już mus skończy i zostaje do wypicia sama czekolada, skadinąd rownie dobra.

A! Czekolada nie jest słodka, a połączenie z kwaskowatymi malinami dodaje jej niewątpliwie uroku :)

Potrawa, której nie znoszę.

Czyli Dzień 2 zabawy.

Nie znoszę gotowanego mleka i kożuchów tworzących się na jego powierzchni. Nie wiadomo dlaczego, ale na sam widok kożucha dostaję odruchu wymiotnego... . Z tego samego powodu nie znosiłam jako dziecko budyniu. A urocze panie przedszkolanki sadzały mnie-dziecko nad miseczką budyniowej ciapy, po czym  siedziałam tak  płacząc nad budyniem do przyjścia rodziców... Fuj, ależ wspomnienie ;)

Ogórkowa

Dzień 1 - aktualnie ulubiona potrawa 

 

 Właściwie to nie wiem czy do definicji potraw można zakwalifikować zupę. Ale tak czy inaczej, z nastaniem jesiennych chłodów ogórkowa stała się moim ulubionym daniem. Niezbyt gęsta (gdyż tylko takie zupy robię.lubię.jadam) a jednak sycąca - bo przygotowana na bazie solidnego kawałka mięsa.

Zupa ogórkowa

 Składniki:

1 noga kurczaka ( lub porcja rosołowa)

1 marchewka starta na tarce o dużych oczkach 

1 pietruszka

1/4 selera

kawałek pora

3 średnie ziemniaki

po łyżce posiekanej  natki pietruszki i koperku

sól, pieprz, 3 ziarna ziela angielskiego

3 kiszone ogórki starte na tarce i podsmażone na łyżce masła

2 łyżki śmietany 18%

1,5 -2 litrów wody oligoceńskiej

Do garnka z zimną wodą wrzucamy porcję mięsa - zagotowujemy. Zmniejszamy ogień na minimalny i pozwalamy mięsu gotować się co najmniej przez godzinę. W tym czasie spokojnie przygotowujemy warzywa, obieramy, płuczemy; marchew i ogórki tarkujemy (dla dzieci ogórki kiszone przed starciem obieram ze skóry), a ziemniaki kroimy w kostkę.

Starte ogórki podsmażamy na patelni na łyżce masła około 3 minut. Dodaję do nich również szczyptę mielonego pieprzu. Po godzinie do garnka dokładam wszystkie warzywa OPRÓCZ ogórków. Gotuję  30 minut dosalając i podprawiając smak zupy zielem angielskim oraz dodatkowo kilkoma obrotami młynka z pieprzem. Po 30 minutach (jest to czas potrzebny na rozgotowanie warzyw) dokładam podsmażone ogórki i rozdrobnioną zimną wodą śmietanę. Gotuję jakieś 5-7 minut, po czym pozostawiam zupę w garnku z zamkniętą przykrywką.

Zabawa

Zaprosiła mnie do niej Kulka.
Aby urozmaicić nieco jesienną nude chętnie się do zabawy przyłączę :)

Jedziemy:

Zasady akcji są następujące:

1. Aby przystąpić do akcji, należy opublikować na blogu notkę z powyższym obrazkiem oraz wytypować trzy osoby, które chcemy zachęcić do udziału w wyzwaniu (i powiadomić je o tym na ich blogach).

2. Przez 30 dni od opublikowania notki należy publikować następne z kolejnymi wyzwaniami. Wyzwanie może być także częścią regularnej notki. (Notki mogą pojawiać się w kilkudniowych odstępach, ważne jest, by zachować kolejność.)

3. Mile widziane uzasadnienia, anegdotki, przepisy, zdjęcia :-)

dzień 1 - aktualnie ulubiona potrawa
dzień 2 - potrawa, której nie znosisz
dzień 3 - coś, co trzeba jeść szybko
dzień 4 - coś, co trzeba jeść powoli
dzień 5 - potrawa, która Ci kogoś przypomina
dzień 6 - smak, który przenosi w inne miejsce
dzień 7 - coś, co wszyscy wydają się lubić
dzień 8 - co możesz przygotować z zamkniętymi oczami?
dzień 9 - coś, co można podarować jako prezent
dzień 10 - ulubiony "comfort food"
dzień 11 - potrawa z ulubionej książki kucharskiej
dzień 12 - przepis z ulubionego bloga kulinarnego
dzień 13 - jedzenie, które jest grzechem (ale jakże przyjemnym)
dzień 14 - coś, czego nigdy nie spodziewał(a)byś się polubić
dzień 15 - kiedyś znienawidzone, dziś ulubione
dzień 16 - kiedyś ulubione, dziś znienawidzone
dzień 17 - coś, co jesz bardzo często
dzień 18 - coś, czego nigdy nie jadasz
dzień 19 - potrawa, którą jesz rękami
dzień 20 - kulinarne wspomnienie z dzieciństwa
dzień 21 - potrawa, której chciał(a)byś spróbować
dzień 22 - coś, co jesz, kiedy chorujesz
dzień 23 - romantyczne jedzenie dla dwojga
dzień 24 - najbardziej nieestetyczna potrawa
dzień 25 - ulubiona potrawa świąteczna
dzień 26 - jedzenie z piosenki
dzień 27 - jedzenie filmowe
dzień 28 - coś pysznego i jednocześnie zdrowego
dzień 29 - coś zbyt skomplikowanego, by próbować to przygotować
dzień 30 - potrawa, która jest taka jak Ty

Zapraszam do akcji:

• Anię z  Kucharni
• Kaczuchę ze Słodkich rozmyslań
• i Beę z Bea w Kuchni

Pizza ze szpinakiem

Miałam ogromną ochotę na szpinak i... cukinię. Wiem, wiem  - to bardzo to wegetariańskie :) Ale za mięsem generalnie nie przepadam, mimo że wegetarianką nie jestem.

mała cukinia
liście szpinaku
przepiórcze jajo (surowe)
kilka plasterków szynki
kilka oliwek
kula mozzarelli z zalewy
sos pomidorowy
ciasto na pizze z przepisu podstawowego

Cukinię obraną ze skóry pokroiłam na cirniutkie plastry, posoliłam i pozostawiłam na osobnym talerzu na czas przygotowania całej reszty.  Szpinak podgotowałam 3 minuty we wrzącej osolonej wodzie, odcedziłam na sitku. Połówkę nieupieczonej pizzy (posmarowanej sosem pomidorowym) ozdobiłam plasterkami cukinii, podgotowanym szpinakiem, rozbijając na to dodatkowo 1 przepiórcze jajo na surowo. Druga część pizzy przybrana była tradycyjnie  szynką i oliwkami. Do tego kulka  mozzarelli pokruszona rękami i .. .gotowe :) Pizze piekłam tradycyjnie już na kamieniu (250 stopni - 7 minut). Jajo w piekarniku podczas zapiekania pizzy ładnie się ścięło. A moja warzywna część, nie ukrywam, została spałaszowana ze smakiem.

Pure z selera w/g Jamiego

Powtórzę za autorem - zaskakująco proste, ale nadzwyczaj smaczne danie warzywne.

Ja seler lubię, od kiedy pamiętam pojawiał się w mojej kuchni. Jednakże nigdy dotąd tak wyraziście i do tego w głównej roli.

Pure które dzisiaj zrobiłam, poddało mi pomysł aby wyciągnąć na światło dzienne inne, dawno już nie używane, przepisy na sałatki z selera.
Kto ciekawy  - niech zagląda, w miarę wolnego czasu postaram się je pokazać.

A oto dzisiejsza selerowa niespodzianka:

• 1 duży obrany seler
• oliwa
• 2 ząbki czosnku
• sól (szczypta lub co najwyżej dwie)
• świeżo mielony pieprz (u mnie trójkolorowy)
• garść świeżego tymianku ( ja niestety dałam szczyptę suszonego )
• chochelka dobrego bulionu

Seler pokroić w niezbyt dużą kostkę. Na dużym ogniu postawić garnek lub rondel o nieprzywierającym grubym dnie, wlać 5 łyżek oliwy (a w zasadzie tyle aby pokryła dno), wrzucić seler tymianek i przyprawy - oprócz czosnku. Wymieszać składniki i przesmażyć na dużym ogniu do lekkiego zrumienienia selera. W ostatniej fazie dołożyć posiekane ząbki czosnku - Jamie dodaje czosnek już na wstępie smażenia, ale osobiście nie lubię gdy czosnek się przypala. Zmniejszyć płomień, dolać bulion i dusić pod przykryciem około 25 minut.

Po tym czasie utłuc na pure. Podawać do drugiego dania.

Smak zapewniam - niezwykły; seler staje się słodkawy, a dodatek bulionu, czosnku i tymianku wspaniale tą jego odmienność podkreśla. A co śmieszniejsze  -mąż wcale selera w tym pure nie rozpoznał ;)

Szarlotka na krupczatce.

Właściwie szarlotka powinna nosić nazwę Szarlotka Beni, od której przepis dostałam. 

Ale wyszukiwarka słowa Beni  nie zrozumie, a krupczatkę i owszem, załapie ;)

Z podanych ilości wychodzą dwa ciasta 

(dwa ciasta na formę okrągłą lub jedno duże pieczone w prostokątnej):

60 dkg  mąki krupczatki
1,5 kostki margaryny lub masła roślinnego

4 żółtka
1 łyżeczka proszku do pieczenia
20 dkg cukru

2 łyżki zimnej wody

jabłka - najlepiej szara reneta 

i tak: na 1 porcję (mniejszego) ciasta potrzeba

6 dużych jabłek, łyżeczkę cynamonu, 1/3 szklanki cukru

Margarynę lub masło posiekać z mąką, dodać proszek, żółtka, cukier i zagnieść ciasto. Jeśli nie chce się skleić podlać zimną wodą. Schładzać ciasto przez minimum 30 minut w lodówce. Podzielić na dwie części, każdą połówkę znowu na pół.  1/4 ciasta wylepić okrągłą blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Na to jabłka  np. gotowe ze słoiczka albo przygotowane z mojego drugiego przepisu na szarlotkę francuską. Na wierzch kolejna warstwę ciasta - u mnie starta na tarce o dużych oczkach.

Wstawić do nagrzanego piekarnika góra- dół  (170 stopni). Piec do zrumienienia górnej warstwy. 

Ja piekłam około 50 minut w 170 stopniach, potem zwiększyłam temp. do 180 stopni i dopiekałam ciasto  przez kolejne 10 minut.

Ciasteczka owsiane

Kolejny przepis, który wypróbowałam z książki Jacqueline Bellefontaine.

W oryginale ciasteczka noszą nazwę karmelowe, ale  ja wykorzystałam wyłącznie przepis na ciasto, polewę karmelową całkowicie ignorując. Miałam ochotę na coś mniej słodkiego, hmm IMO bardziej wyrazistego.

Wymyśliłam więc inną prostą i błyskawiczną w wykonaniu polewę - która przypadła wszystkim do smaku.

Ciasteczka są na prawdę smaczne - tylko trzeba pamiętać, że z podanych proporcji wychodzi ich bardzo, bardzo mało. Małe i większe brzuchy łakomczuchy  zjadłyby co najmniej ich  podwojoną ilość ;)

 

Na ciasto:

100 g miękkiego masła

4 łyżki brązowego cukru

4 łyżki płatków owsianych błyskawicznych

125 g mąki pszennej

mała kwadratowa blacha 20x20cm

papier do pieczenia

Na polewę:

kwaskowaty dżem (u mnie porzeczkowy)

1 tabliczka mlecznej czekolady

Piekarnik rozgrzać do180 stopni. 

Masło utrzeć z cukrem na puszystą masę. Dodać kolejno: mąkę - utrzeć, płatki - utrzeć.

Ciasto przełożyć na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Wyrównać palcami. Wstawić do gorącego piekarnika i piec 20 minut - lub do lekkiego zrumienienia wierzchu.

Pozostawić w formie do lekkiego przestygnięcia.

Dzięki użytemu pergaminowi - upieczony spód wyjmujemy z blachy razem z papierem i bez większych trudności ozdabiamy polewą: rozsmarowujemy 3, 4 kopiaste łyżki dżemu, na który wylewamy roztopioną  czekoladę. Czekoladę roztapiam w mikrofali - wkładając do szklanej miseczki podzieloną na kostki tabliczkę. Mikrofalę ustawiam  na  2 razy po 30 sek  pracy przy max mocy.

Ciasto ozdobione dżemem i polewą  kroimy na niewielkie prostokąty - mi wyszło jakieś16 sztuk. Zajadaliśmy się nimi bardzo. Niestety niewielka  ilość ciasteczek zaspokoiła tylko w małym stopniu zachciankę naszej 4 na coś słodkiego ;)

Udoskonalony ....bigos

Pisałam już, że robię wyłącznie bigos wegetariański.  

Niestety większość rodziny (babcie, ciotki, tudzież znajomi których do rodziny nie zaliczam ale koniecznie należy ich tutaj wymienić ) przygotowują bigos w sposób tradycyjny, często nas nim częstując lub co gorsza ;) obdarowując.

Ponieważ tak przywykliśmy do bigosu bez mięsa, który robię - bigosowe prezenty wprawiają nas nieodmiennie w lekkie zakłopotanie. Nie chcąc jednakże robić nikomu - zwłaszcza babciom przykrości, przyjmujemy je. 

W czasach studenckich wpadłam na pomysł  udoskonalenia smaku takiego właśnie babcinego bigosu i od tamtej pory chętnie z tego pomysłu korzystam. Ostatnio mąż przypomniał mi o nim, będąc obdarowanym przez babcię Irenkę wielgaśnym słoikiem tradycyjnego, mięsnego bigosu.

Cóż niezwykłego kryje się w moim sposobie?

Właściwie nic. Ale z  prostych dodatków wyczarowuję zupełnie odmienne danie. 

A bigos tak doprawiony nabiera lekkości, wyrazistości i przestaje być typowym bigosem.

Obawiam się, że zabrnęłam w ten bigos za daleko aby nie podać szczegółów ;)

Na litrowy słoik bigosu potrzebne są:
1 pomidor
1 ząbek czosnku
kawałek żółtego sera (5-10 dkg)
2 łyżki masła

Pomidor i ser kroimy w kostkę o boku mniej więcej 2 cm. Ząbek czosnku (po obraniu z łupinki) - w jak najdrobniejsze plasterki. Do podgrzanego na patelni na maśle bigosu dorzucamy przygotowane uprzednio składniki. Mieszamy  co jakiś czas do rozpuszczenia się sera.

Krem z dyni

Kolejna propozycja do Festiwalu Dyni Bei - moja ulubiona zupa z dyni.

Lekko słodkawa i jedwabista - ozdobiona, dla radości oka,  keksem kremówki.

Dodam tylko, że jest to wersja uproszczona zupki dla niemowlaka, tam bawiłam się w oddzielne gotowanie ziemniaka, nie dodawałam cukru ani soli.

Dla 2 osób. Bardzo  łatwe.

Potrzebujemy:

• kawałek dyni pokrojony w kostki  

(kupuję ćwierć mniejszej dyni, obieram ze skóry, wyrzucam pestki a pozostałą cześć kroję w większą kostkę, porcjuję i zamrażam - wychodzi 4 czasami 5 mrożonek)

• 1 średniej wielkości kremowy ziemniak
• 1 mniejsza marchewka lub garść mrożonych marchewek typu baby-carrots
• płaska łyżka masła
• pół łyżeczki soli
• płaska łyżeczka cukru

Dynię, pokrojonego ziemniaczka i marchewki zalewam niewielką ilością mineralnej wody, jakieś 1-2 cm ponad poziom warzyw, dorzucam cukier, sól i masło. Gotuję pod przykryciem 15 - 20 minut, od momentu zawrzenia. Po lekkim przestygnięciu - miksuję blenderem.
Dorosłym można podać zupę ozdobioną keksem śmietany kremówki, maluchom - bez.

Wcześniej, gdy Jula była niemowlakiem, gotowałam zupkę bez soli i cukru - dla maluszków które zaczynają dopiero poznawać smaki ani sol ani cukier nie jest potrzebny. Dodatkowo jeśli dziecko nie toleruje masła - można dać zamiast masła, oliwę z oliwek.

Ciasto drożdżowe z dynią

Biorąc udział w Festiwalu Dyni 2010 upiekłam wczoraj piękne drożdżowe ciasto z dyniowym musem.

 Przepis stąd: http://smaker.pl/przepisy/ciasta-i-desery/przepis/drozdzowe-ciasto-dyniowe,27199

 Składniki zmniejszyłam o połowę.

  - - jednak nie były dobrze dobrane - - 

następnym razem dam mniej mleka  (tylko 1/2 szklanki).

Ciasto urosło jednak pięknie, puszyste.
W smaku jest lekko słodkawe; dynia nadała zwykłemu drożdżowemu bardzo ciekawy ton.
No i ten kolor :)

Poniżej podaję użyte przeze mnie ilości.

• 2,5 szklanki mąki - podsypałam  mąki w trakcie wyrabiania,  sądzę że w sumie dałam około 3 szklanek
• paczka suchych drożdży
• 2/3 szklanki ciepłego mleka
• 1/3 szklanki cukru
• 1/3 szklanki oleju
• 4 łyżki gęstego pure z dyni
• 2 małe jajka
• szczypta soli
• pół szklanki (dużych) rodzynek
• kawałek dyni

 Dodatkowo: masło do wysmarowania formy, bułka tarta (2łyżki) i keksówka

Do miski wsypujemy przesianą mąkę, dodajemy suche drożdże, sól i  cukier. Wlewamy letnie mleko (podgrzewam je w mikrofali  przez 40 sek przy max mocy). Dokładam pure dyniowe i 2 całe jajka. Ciasto wyrabiam. Niestety jest  dość rzadkie i raczej nie odchodzi od ręki - ja spokojnie wyrabiałam je łyżką. Gdy pojawią się pęcherzyki, dodajemy olej i rodzynki. Wyrabiamy, aż ciasto będzie lśniące i  elastyczne. Jeżeli jest nadal za rzadkie – dodajemy odrobinę mąki. U mnie nadal nie odchodziło od ręki, ale dodatek oleju spowodował że zrobiło się elastyczne i lśniące.

Miskę przykrywamy czystą, lnianą ściereczką i pozostawiamy w ciepłym miejscu do wyrośnięcia (ja stawiam na kaloryferze :). Formę smarujemy masłem i przesypujemy bułką tartą lub wykładamy papierem do pieczenia. Wyrośnięte ciasto przekładamy do formy, przykrywamy ściereczką  i trzymamy w cieple aby raz jeszcze urosło.

Pieczemy w temp. 170 stopni przez 45- 50 minut (góra - dół, wstawiałam do zimnego piekarnika, ale mój nagrzewa się błyskawicznie). Sprawdzamy przed końcem pieczenia - wbity w ciasto patyczek ma być suchy.
Mniej więcej w połowie pieczenia wierzch ciasta można posmarować rozmąconym jajkiem.

Pure z dyni:

Niewielki kawałek dyni obieramy ze skóry, wyjmujemy  łyżką porowaty miąższ z pestkami. Właściwy, zwarty miąższ kroimy w grubą kostkę. Wrzucamy go do rondelka, podlewamy niewielką ilością mineralnej wody i dusimy pod przykryciem około 10 minut. Następnie odciskamy na sitku z wody. Miksujemy lub przecieramy przez sitko.

Czekoladowiec z serową niespodzianką

Przepis zamieszczony został w 46 wydaniu Tak mieszkam. 

Szukając inspiracji kuchennych - znalazłam niespodziewanie pyszne ciasto :) 

Przepis prosty, wykonanie również. 

A efekt? 

Hm... :)

Ciasto czekoladowe:
2 szklanki mąki
szklanka mleka
3/4 szklanki cukru
pół szklanki oleju
2 łyżki dobrego kakao
2 jajka
2 płaskie łyżeczki proszku d pieczenia
2 łyżki dżemu wiśniowego

Masa serowa:
70 dkg białego tłustego sera - potrójnie mielonego
pół szklanki cukru
2 jaja
10 dkg masła
małą paczka wiórek kokosowych (70 g)

Masło zmiksować z cukrem na puch, osobno zmiksować jajka i ser. Połączyć - dodając masę serową po  troszku. Na koniec wsypać wiórki kokosowe. Z masy serowo-kokosowej formować małe kulki wielkości orzecha włoskiego i układać na dnie tortownicy wyłożonej papierem do pieczenia.

W osobnym naczyniu ucieramy ciasto czekoladowe: jajka, z cukrem i kakao na kogel-mogel. Następnie wlewamy olej i mleko. Do utartej masy dokładamy dżem, mąkę i proszek do pieczenia. Miksujemy na jednolitą masę, którą wylewamy na serowe kulki.

Ciasto wstawiamy do gorącego piekarnika (180 stopni) i pieczemy ok. 50-60 min.
Sprawdzamy patyczkiem.

Ciasto ozdobiłam roztopioną białą czekoladą.

Zapiekane pomidory

Przystawka była hitem naszego hotelu na Minorce. Zajadaliśmy się nimi bez opamiętania. Obłędnie cudowne  - - z racji  dojrzewania w gorącym słońcu  Hiszpanii, niewielkie pomidorki - podpieczone z mozzarellą i bazylią ... Poezja smaku i prostoty.

Wojaże kształcą również kulinarnie. 

A pomidory w takiej odsłonie weszły już na stałe do domowego menu :)

minimum po 1 pomidorze na osobę

małe kulki mozzarelli (najlepsze będą kupowane woreczkach z zalewą)

świeża (lub suszona) bazylia

po pół łyżeczki oliwy na każdą połówkę pomidora

opcjonalnie: 1 ząbek czosnku

Pomidory myjemy, kroimy na pół. Blachę wykładamy papierem do pieczenia. Połówki układamy na blasze (miąższem do góry). Wierzch pomidorków smarujemy oliwą, posypujemy odrobiną bazylii (dla lubiących bardziej zdecydowane smaki doradzam wycisnąć ząbek czosnku i sprawiedliwie obdzielić nim pomidorki).

Wstawiamy do gorącego piekarnika (góra dół, 170 stopni) na 30 minut. Po tym czasie wyjmujemy blachę - na każdym pomidorku  rozkładamy odrobinę  - rozerwanego rękami  - sera i wstawiamy do piekarnika na 10 minut. Te dodatkowe 10 minut jest wystarczające aby roztopić mozzarellę, nie dopuszczając do jej przypalenia. Pozostawienie pomidorów  w piekarniku spowoduje, że ser będzie lekko spieczony, co niektórym może przeszkadzać.

Podajemy gorące.

Placuszki waniliowe

Przepis z książki "Pomagamy mamie" Ewy Aszkiewicz. 

Piekłam z mniejszej ilości mąki i jaj. Ciasto wydawało się jednak zbyt gęste (jak na mój gust), stąd wśród składników dodatek wody. 

Wykonanie jest bardzo proste, a placuszki stanowią ciekawą alternatywę dla naleśników.

Składniki:

1 opakowanie serka waniliowego typu homo

2 jajka

1 szklanka przesianej mąki

1 cukier waniliowy

1 płaska łyżeczka proszku do pieczenia

2 łyżki zimnej wody

olej lub oliwa do smażenia

Rozdzielić żółtka od białek, białka ubić na sztywno z dodatkiem szczypty soli. Kolejno do piany z białek dodawać (i za każdym razem mieszać) - żółtka, cukier waniliowy, proszek,  na końcu przesianą przez sitko mąkę. Wyrobić na końcu dolewając wody. Piec po góra 3 placuszki na mocno rozgrzanym tłuszczu. Dlaczego po 3? Bo super szybko się rumienią, ładnie przy tym pęczniejąc :)

Dzieciaki zajadały sie plackami z dodatkiem kwaskowatego dżemu i bitej śmietany.