A moja ulubiona potrawa świąteczna? To kutia. Oprócz karpia, który zdecydowanie jest numerem jeden wśród wigilijnych dań, największym sentymentem darzę właśnie tą słodką i mało znaną potrawę.
Na wigilijnym stole pojawia się za sprawą mojego dziadka - a właściwie historii związanej z jej podawaniem. Dziadek mieszkał przed wojną pod Lwowem. W jego rodzinnym dom z roku na rok kultywowana była tradycja rzucania kutią o powałę przedsionka. Jeśli kutia zatrzymała się na suficie, kolejny rok miał być wedle wróżby pomyślny i obfitujący w dobre wydarzenia. Kutia która do sufitu się nie przykleiła, jak łatwo można się domyślić, zwiastowała rok niepomyślny.
Takim oto sposobem kutia zagościła na wigilijnym stole mojego domu. O sufit jej oczywiście nie rzucam, ale przygotowując ją zawsze wspominam tamtą starą opowieść.
Na kutię:
20dkg ziaren pszenicy
puszka gotowego maku np. Bakalland
po garści lub dwóch rodzynek, płatków migdałów, orzechów
2-3 łyżki miodu
Dzień wcześniej przepłukać ziarna pszenicy na sitku bieżącą zimną wodą, następnie pszenicę przełożyć do garnka i zalać zimna wodą jakieś 2 cm ponad powierzchnię ziaren. Zostawić na noc. Rano zlać wodę znad pszenicy, uzupełnić świeżą wodą, zagotować. Gotujemy do miękkości ziaren - często mieszając. Namoczona pszenica nie gotuje się długo - wystarczy jej jakieś 20, 30 minut.
Po wystudzeniu mieszamy ja z makiem, bakaliami i miodem. Podajemy na wigilijnym stole ozdobioną np. połówkami obranego orzecha.
2 komentarze:
Muszę się przyznać, że nigdy nie jadłam. To potrawa obca w moim regionie, ale po składnikach wnioskuję, że musi być pyszna :)
Kulko, ja bardzo kutie lube, zdecydowanie bardziej niz popularne makielki. Do tego kutię można zamrozic i wykorzystac w dowolnym momencie
Prześlij komentarz