Kołduny mamy Miłosza

Przedświąteczne przygotowania leżą. 

To najbardziej oględne stwierdzenie. 

Jestem z nimi tak bardzo do tyłu, że chyba bardziej już sobie nie wyobrażam. 

Oprócz świątecznego piernika, który cudem udało mi się nastawić,
nawet nie zabrałam się do tworzenia listy potraw.
A winowajcy, bo przecież zawsze być muszą?
Przedłużająca się choroba, niemożność połażenia po sklepach i brak zimowej aury za oknem.
Ha! Znalazłam aż trzech!

Na pewno jednak, w tym roku na świąteczny obiad wjadą wraz z czerwonym barszczem (rzecz jasna - domowej roboty)  kołduny mamy Miłosza. Robiłam je dokładnie raz; wyszły rewelacyjnie i spotkały się z rewelacyjnym przyjęciem. Powtórzę więc ten cud ogólnego zadowolenia ;)

Rewelacyjne Kołduny 
w/g mamy Milosza

Mięsne nadzienie:
0,5 kg mięsa wołowego z dużą ilością tłuszczu
0,5 kg mięsa wieprzowego (karkówka, łopatka)
2-3 ząbki czosnku - wyciśnięte przez praskę
sól, pieprz
odrobina zimnej wody do wyrabiania (kieliszek od wódki)

Powyższe składniki połączyć, wyrabiać około 20 minut.

Ciasto pierogowe:
Ciasto z przepisu w/g proporcji 1,5 szklanki mąki, 1/2 szklanki gorącej wody, szczypta soli, łyżka oliwy z oliwek 

Dodatkowo: aromatyczny rosół drobiowo-wołowy

Ciasto na kołduny wykrawać kieliszkiem - mamy w założeniu otrzymać tycie krążki ciasta pod mięsne nadzienie. Nadziewać przygotowanym farszem, zlepiając dokładnie brzegi. Można zwinąć lub pozostawić niezawinięte.

Gotowe kołduny, do czasu gotowania, odkładać na lnianą ściereczkę (koniecznie pod przykryciem, aby nie wyschły) lub zamrozić - pojedynczo (ja mrożę na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia). Po zamrożeniu, zebrać do woreczka i pozostawić w zamrażalniku.

Kołduny przed podaniem gotować 10 minut w przygotowanym uprzednio rosole (najlepiej wołowo- drobiowym). Podawać z klarownym, czerwonym barszczem.

Ciasto dyniowo-pomarańczowe na Halloween

Cóż, ciasto powstało zupełnie przypadkiem - zamiast ciasteczek, na które przepis wyszperałam przy okazji halloweenowych inspiracji. Pokombinowałam, pozmieniałam i wyszło na prawdę nieźle :)

Ciasto dyniowo-pomarańczowe

•  kostka (200g)  dobrej jakości masła 
• 1 jajko 
• 50 g pure dyniowego
• 1 łyżeczka  proszku do pieczenia
• pół szklanki cukru 
• 150 g mąki pszennej 
• 150 g mąki krupczatki
• pół szklanki płatków owsianych błyskawicznych 
• słoiczek dżemu z pomarańczy + 5 dodatkowych łyżek pure z dyni
• na wierzch ciasta - czekolada z gotowej torebki lub polewa własna

Uwaga - przepis na małą kwadratową blachę!

Pure z dyni: 
Dynię (kawałek grubości złączonych dłoni) pozbawiamy pestek i skóry. Następnie kroimy na cząstki i układamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Blachę wstawiamy do piekarnika nagrzanego do 180 st. C. Pieczemy około 40 minut - lub do czasu gdy miąższ będzie miękki. Niekiedy warto odwrócić po połowie czasu pieczenia kawałki dyń na drugą stronę. Dynię z blachą wyjmujemy z piekarnika, pozwalamy nieco ostygnąć, przekładamy do wysokiego pojemnika i miksujemy do konsystencji pure.

Ilość otrzymanego pure w zupełności wystarcza zarówno do powyższego ciasta, jak i sernika dyniowego :)

Ciasto:

Masło utrzeć z cukrem do białości. Dodać resztę składników tj. całe jajko, pure z dyni, przesianą z łyżeczką proszku do pieczenia mąkę (obie mąki). Utrzeć - ciasto będzie miało lepiącą konsystencję, następnie dosypać płatków owsianych - wymieszać do równomiernego ich rozprowadzenia. Blachę wyłożyć papierem do pieczenia. Nanieść spód ciasta, na to rozprowadzić cały dżem, na dżem kilka łyżek pure dyniowego. Przykryć pozostałym ciastem. Wstawić do nagrzanego piekarnika 180 C z termoobiegiem - piec około 45 minut. Po 30 minutach wyłączyłam w piekarniku termoobieg i ciasto dopiekało się - - do zrumienienia się górnej warstwy ostatnie 15 minut bez termoobiegu. Piekłam bez dodatkowego przykrycia.

Po lekkim przestudzeniu - wierzch ozdobiłam polewą czekoladową.

Spaghetti aglio e olio i bób.

Był czas, że nie cierpiałam bobu. 

Bobu - bogatego w  wapń, żelazo, magnez, a także białko i cenny błonnik.
Nielogiczne, a jednak - sam zapach  gotującego się bobu powodował, że wolałam wybyć z domu celem dowolnej łazęgi, niż wąchać unoszący się wszędzie jego zapach.
Zresztą - pisałam Wam o tym, przy okazji przepisu na Pastę z bobu :)

Na szczęście dla mnie, bobowy gust zmienił mi się diametralnie.

Ponieważ znów nastał sezon - przedstawiam kolejną jego odsłonę.

Przepis nie powstałby, gdyby nie moje ukochane Spaghetti aglio e olio.

Tym razem wzbogacone o ziarenka bobu.

Spaghetti aglio e olio e con fave

Nie znam włoskiego, ale mam nadzieję, że nazwę dopasowałam w miarę poprawnie :)

Składniki:

1 szklanka bobu

1 opakowanie ulubionych nitek spaghetti

1 łyżeczka soli

odrobina oliwy z oliwek

1 papryczka chili

2 ząbki młodego, polskiego czosnku

odrobina siekanej natki pietruszki  (opcjonalnie)

Jak ugotować bób:  ziarenka płuczemy na sitku pod zimną wodą, starając się usunąć ewentualne niezdrowe lub zepsute ziarna.  Gotujemy dokładnie jak każde warzywo, zalewając zimną wodą i doprowadzając (pod przykryciem) do wrzenia. Bób gotowany krótko, około 3-5 minut od zagotowania, powinien być zielony i chrupki. Ale nie przejmujcie się  - przytrafiające się na pewno "stare" ziarna i tak będą "mączne".  Po ugotowaniu - ziarenka wyłuskujemy z łupinek - po lekkim  przestudzeniu.

1. Nastawiamy garnek z wodą (koniecznie z łyżeczką soli i łyżką oliwy) na makaron. Makaron gotujemy al dente  (włoskie nitki spaghetti Barilla - dokładnie 12 minut).

2. W tym czasie: ząbki czosnku obieramy, kroimy na najcieńsze z możliwych plasterki. Papryczkę płuczemy, odrzucając ogonek  - drobno kroimy. 

3. Na patelni rozgrzewamy oliwę - wrzucamy czosnek i papryczkę, przesmażamy około 1 minuty. Dodajemy wyłuskane ziarenka bobu - przesmażamy dalszą minutę. Zdejmujemy patelnię z ognia, zalewamy odrobiną wody z gotującego się makaronu, zostawiamy do momentu aż makaron będzie gotowy. 

4. Makaron odcedzamy na sitku - nadal gorący przerzucamy na patelnię i mieszamy. Wykładamy odpowiednie porcje na talerze - opcjonalnie posypując danie zieloną pietruszką. Pyszne :)

Nie wiem jak Wam, ale mi w zupełności wystarcza takie wegańskie danie!

Niemniej mężowi dodatkowo serwuje owo spaghetti z jajkiem sadzonym:) 

Mniam!

Quinoa - i pyszny farsz

 Hmmm... Jeszcze miesiąc temu nie miałam pojęcia że istnieje coś takiego jak Quinoa.

Równie obce jest mi pojęcie komosy ryżowej, które często stosuje się zamiennie. 

No cóż, po polsku odpowiednik quinoa, to pewnie coś pomiędzy kaszą i malutkimi kiełkami.
Choć właściwie trudno znaleźć dobre porównanie ;) 

Jak wyczytałam na zakupionym przeze mnie opakowaniu, "Quinoa czarna Livity" pochodzi z górskich rejonów Peru i jest niezwykle zdrowa dla organizmu. Jednocześnie quinoa czarna to najrzadsza z odmian. Ma lekko orzechowy posmak, dziwnie chrupie między zębami i niewątpliwie korzystnie wpływa na pracę jelit ;)

Jak przygotować Quinoa? Chyba nie ma prostszego opisu niż ten poniżej:

1. Ziarna quinoa dokładnie płuczemy - najlepiej na sitku o drobnych oczkach, pod  bieżącą, zimną wodą - dokładnie tak, jak ryż na sushi.
2. Przesypujemy do garnka z nieprzywierającym dnem, zalewamy wodą - około 1 cm nad powierzchnię ziaren (dokładny stosunek to 2 części wody na 1 część nasion). 
3. Doprowadzamy do wrzenia - pod przykryciem, zmniejszamy ogień na minimalny - gotujemy około  15-20 minut, jednak tylko do czasu całkowitego wchłonięcia wody i pojawienia się białych kiełków. Odstawiamy na bok.

Co z quinoa przygotowałam?
Zaproponuję Wam danie jak zwykle proste i niepracochłonne.

Papryka faszerowana quinoa

8-10 szt. białej papryki (igołomskiej)
2 kalarepki
1  młoda cebulka cukrowa
1 paczka brązowych pieczarek
pół pęczku koperku
sól, pieprz, olej lniany
1 puszka pomidorów w całości
1 kulka mozzareli

100 g  czarnej quinoa z powyższego przepisu

Pieczarki obieramy ze skórki. Niestety  ;)) kroimy na mniejsze cząstki - a nie przepuszczamy przez sitka tarki, co pewnie jest odrobinę bardziej pracochłonne, ale większe cząstki pieczarek doskonale komponują się z drobniutką quinoa. Więc na prawdę warto ;) Koperek płuczemy i siekamy. Cebulkę cukrową siekamy w kosteczkę.

Na patelni podsmażamy - na oleju lnianym, cząstki pokrojonych pieczarek - do momentu aż puszczona przez pieczarki woda prawie całkowicie odparuje, a one same nie zaczynają się jeszcze przysmażać. W tym momencie solimy szczyptą lub dwiema soli morskiej, dodajemy posiekaną cebulkę (dodałam też resztki papryki spod ogonków) - chwilkę (dosłownie 1 minutę) podsmażamy. Doprawiamy świeżo mielonym pieprzem, dosypujemy quinoa, mieszamy. Na końcu dodajemy posiekany koperek.
I w zasadzie to danie jest gotowe. Można nie bawić się w nic dalszego - po prostu zaserwować i z przyjemnością (zaspokajając wreszcie ciekawość smaku quinoa) zjeść!

Jeśli zabawa ma trwać dalej - obieramy kalarepki i kroimy na plasterki; papryczki odcinamy z ogonków, czyścimy środek. Do każdej papryki nasypujemy odrobinę soli, kropelki oleju i napełniamy farszem  z pieczarek i quinoa. Dno żaroodpornego naczynia skrapiamy olejem, układamy papryki oraz plasterki kalarepki, zalewamy puszką pomidorów, odrobinę solimy po wierzchu. Wstawiamy do nagrzanego piekarnika 180-200 st - zapiekamy 20 -30 minut. Przed końcem dokładamy ser podarty palcami na drobniejsze cząstki, zapiekamy do zezłocenia się mozzareli.
Podajemy na ciepło.

W tym daniu najlepsze są kalarepki, a ja zdecydowanie wolę ten farsz przed nadzieniem papryk i zapieczeniem.

Zimny maj, udana majówka i biała kiełbasa w piwie

Maj w tym roku nas nie rozpieszcza. Po pierwsze - zimno. Po drugie - notorycznie siąpi lub pada, a po trzecie przebłyski słońca są tak rzadkie, że tylko feria majowych bzów i konwalii jest w stanie pocieszyć moje serce ;)
Niemniej majówka, którą planowaliśmy od jakiegoś czasu musiała się po prostu odbyć. Zabraliśmy ze sobą dobre humory, mnóstwo pysznego mięsa na grill i ...

Była zabawa!
Ależ się działo!
I znowu nocy było mało.
Było głośno, było radośnie ;)

Hej! 

 

A po-grillowo, zapodaję przepis na pyszna, białą kiełbaskę w piwie :)

Rozkosznie dobra biała kiełbasa z grilla
w piwnej marynacie.

Składniki:

biała, surowa kiełbasa (mogą być zarówno cienkie jak i grube kiełbaski)

sztuk tyle, ilu gości chcemy poczęstować - poniższa marynata przewiduje 8 ;)

Na marynatę: 

500 ml dobrego piwa - u mnie był akurat Paulaner (resztę butelki spożyć niezwłocznie!)

łyżka ostrej musztardy

łyżka miodu 

łyżka keczupu

Składniki marynaty wymieszać. Białe kiełbaski sparzyć np. przelewając wrzątkiem, następnie każdą nakłóć czubkiem noża w kilku miejscach. Wymieszać kiełbaski np. w półmisku z marynatą. Odstawić na noc do lodówki.

Grillować do zrumienienia, podlewając raz lub dwa pozostałą marynatą.

A! zapomniałabym, na grillu miałam szczęście poznać smak domowej roboty białej kiełbaski -  wow!

Dziękuję Piotrku. Dziękuję Gosiu!

Pyszny makaron w 15 minut

Jak poradzić sobie z głodem, brakiem czasu i co najważniejsze - czegoś konkretnego w lodówce?

Zadanie wydaje się prawie niewykonalne, a jednak ...

Można. Oczywiście, że można sobie z tym poradzić :)

Wyzwanie nie będzie, aż tak bardzo przytłaczające, jeśli przyjmiemy następujące priorytety:

1. Nie napracować się!

2. Efekt końcowy powala. Ha!

3. Do tego - jesteśmy z siebie po prostu dumni !

Proste ?

A więc do dzieła :)

Składniki:
makaron

kilka (5-6 szt.) pieczarek

masło lub ulubiona oliwa do smażenia

odrobina świeżej zieleniny (u mnie pietruszka i szczypiorek)

pesto - gotowe, najlepiej naturalnie tj. bez niczego sztucznego, niezdrowego itp. itd. Po prostu - czytajcie skład, gdyż na prawdę można na sklepowej półce znaleźć produkt spełniający te kryteria :)

odrobina startego grana padano

Makaron ugotuj al dente w osolonej wodzie z dodatkiem łyżki oliwy - zgodnie z przepisem na opakowaniu lub według doświadczenia, ja ulubione nitki spaghetti gotuję 12-13 minut. 

W czasie gdy makaron się gotuje:

1. obierz i pokrój na pieczarki talarki. Podsmaż je na łyżce masła lub oliwie do 5 minut. Pod koniec smażenia posyp szczyptą soli.

2. zieleninę drobno posiekaj.

Makaron odcedź na sitku, dodaj łyżeczkę masła - wymieszaj. Dodaj łyżkę pesto - wymieszaj.

Dodaj podsmażone pieczarki, przełóż spaghetti na talerz posyp zieleniną i okruchami grana padano.

Smacznego!

Szarlotka o nutce wanilii z bezą

Szarlotkę zażyczył sobie zdawający egzaminy gimnazjalne syn. 

W moich czasach, pierwszym poważnym stresem z jakim człowiek musiał sobie poradzić była matura. Cóż... jak mówią nasi zachodni sąsiedzi "To se ne vrati".

Szarlotka o nutce wanilii z bezą
 Z podanych ilości wychodzi jedno ciasto - blacha o wymiarach 34x24 cm.

Składniki

Na ciasto:

60 dkg  mąki krupczatki
1 i 1/2 kostki masła

3 jajka (osobno oddzielamy żółtka i białka)
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1szklanka cukru pudru ( pół szklanki cukru pudru - do ciasta, a drugie tyle - do masy bezowej)

4 łyżki zimnej wody 

2 łyżki bułki tartej - do przesypania spodu ciasta

Na jabłkową masę:

6 dużych jabłek - niekoniecznie musi to być szara reneta, gdyż dodajemy sok z cytryny, który cudownie zakwasi naszą jabłkową masę

2 łyżki cukru brązowego cukru

pół filiżanki wody

sok z 1/2 cytryny 

wysupłane ziarenka z 1 laski wanilii

Dodatkowo: blacha 34x24 cm, papier do pieczenia

Szarlotkę zaczynamy od przygotowania masy jabłecznej :)

Jabłka obrać ze skóry, podzielić na cząstki (tak około 1 cm ), które można przekładać od razu do garnka ze stali nierdzewnej lub innego z nieprzywierającym dnem. Posypać po wierzchu cukrem, podlać wodą - zagotować ( co najmniej 3 minuty), od czasu do czasu przemieszać masę łyżką. Garnek zdjąć z gazu i pozostawić do ostudzenia masy. Po chwili pokropić jabłka sokiem z cytryny, dodać ziarenka wanilii - wymieszać. Odłożyć na bok.

Mąkę wymieszać z proszkiem do pieczenia,  dodać masło -  najlepiej miękkie, wówczas nadzwyczaj łatwo i szybko połączymy oba składniki. Wyrabiać przez chwilę w mikserze (KA: wiosło) do uzyskania zacierek. Dodać 3 żółtka, wsypać cukier  puder i znów powyrabiać mikserem ciasto. Aby zaczęło się kleić  - podlać zimną wodą ( ja dodałam 4 łyżki).  Gotowe, wyrobione ciasto podzielić na części o proporcjach 2/3 i 1/3. Większą część przełożyć na blachę wyłożoną papierem do pieczenia, wyrównać ciasto palcami (jak plastelinę). Blachę z wyklejonym spodem ciasta włożyć do lodówki na 15 minut , a 1/3 ciasta zawinąć w woreczek, i schować do zamrażalnika  na  około10 minut. 

W tym czasie ubić 3 białka ze szczyptą soli na sztywno, po chwili do ubitego białka zacząć dosypywać po łyżce cukier puder.

Wyjąć ciasto z lodówki, ponakłuwać spód widelcem, przesypać bułką tartą, wyłożyć na to przestudzone jabłka. Na jabłka przełożyć bezę. Ciasto z woreczka z zamrażalnika (1/3część) zetrzeć na wierzch białka na tarce o grubych oczkach.

Wstawić do nagrzanego piekarnika góra- dół  (180 stopni). Piec do zrumienienia górnej warstwy. 

(około 45- 50 minut).

Ciasto wychodzi puszyste, cudownie kruche i najlepsze jest zjadane jeszcze lekko ciepłe. 

Zakwas na żurek

Składniki na zakwas do żurku:

1 szklanka ekologicznej mąki żytniej (na żurek)
600 ml ( jakieś 2 szklanki i pół) letniej wody
2 ząbki czosnku
2 listki laurowe
ziele angielskie - kilka kulek np. 2 szt
skórka z  chleba na zakwasie (najlepiej razowego - ja takiego nie miałam)

Wykonanie: postępowałam dokładnie w/g przepisu na opakowaniu mąki

Do naczynia kamionkowego lub szklanego słoika (1 litrowy) wsypać mąkę, zalać powoli letnią, przegotowaną wodą i wymieszać. Następnie dodać rozgniecione ząbki czosnku, listki laurowe, kulki ziela angielskiego oraz skórkę chleba i wymieszać, najlepiej drewnianą łyżką lub patyczkiem od sushi.

Odstawić w ciepłe miejsce na 3 dni. Codziennie wymieszać zawartość naczynia.

Otrzymamy zakwas wystarczy na około 3 zupy.

Po trzech dniach zakwas chowamy do lodówki i tam przechowujemy. Z naczynia  kamionkowego przelałam zakwas do słoika, bo dzięki temu łatwiej o miejsce w lodówce. Zakwas, może stać wiele dni w lodówce, tylko wtedy gdy słoik jest szczelnie zamknięty wieczkiem. Zimno i brak dostępu powietrza spowolni proces fermentacji.
No i rzecz jasna przed dolaniem do garnka, kiedy gotujemy żurek - zakwas trzeba wymieszać.

Chlebek pszenny - całkiem udany

Przepis z Pracowni Wypieków Liski, całkowicie bez zmian.

Prosty chleb na zakwasie i drożdżach

Uwaga: najlepiej używać wagi kuchennej - w przypadku jej braku 1 łyżka stołowa zakwasu to jakieś 15 g

500 g mąki pszennej 
1 płaska łyżeczka soli
300 g wody
1 płaska łyżeczka drożdży piekarskich (użyłam drożdży suszonych, piekarskich, ze sklepu ekologicznego) [ w oryginale 8 g świeżych drożdży ]
150 g zakwasu żytniego

Wszystkie składniki łączymy, przy pomocy miksera (u mnie hak). Ciasto jest dosyć gęste, niemniej nie da się wziąć w rękę. Zostawiamy w tej samej misce,  w której mieszaliśmy składniki ciasta. Przykrywamy - najlepiej lnianą  - ściereczką, w każdym razie taką przez którą ciasto może oddychać (o! np. pieluszka też będzie dobra, zwłaszcza taka o niezbyt ścisłym splocie). Odstawiamy na 2 godziny do wyrośnięcia.

Keksówkę wysmarować oliwą, posypać odrobinę otrębami lub mąką żytnią.
Następnie przełożyć ciasto do keksówki (o pojemności 1 kg). Ponieważ ciasto się klei - najlepiej wysmarować sobie ręce oliwą z oliwek lub olejem z pestek winogron i dopiero zabrać się do przekładania, w każdym razie nie robić (za sugestią Liski) bułeczek - bo zupełnie nie wychodzą, w przeciwieństwie do chleba.


Ciasto w keksówce spryskać olejem lub oliwą i posypać mąką.
Odstawić do wyrośnięcia - nawet do godziny.

Piekarnik nagrzać do 210 stopni i piec ok. 40 minut.

Szybkie walentynkowe danie obiadowe

Piekłam w niedzielę kurczaka, pozostało nieco niezjedzonych resztek  - w tym kawałek piersi.

Ostatnio ( nałogowo?) wypróbowuję przepisy oszczędnościowe Jamiego inspiracje czerpiąc  z  jego przepięknie wydanej książki (choinkowego prezentu zresztą). 

Cóż, zainspirowana kolejnym -  wykorzystałam resztki kurczaka. 

I tak powstało ognistoczerwone, szybkie danie obiadowe

Szybkie, walentynkowe danie obiadowe

Składniki
ryż (w torebce lub nie - jaki wam wygodniej, jaki najbardziej lubicie 
- sama ostatnio gotuję 10 minutowe torebki )
sos sojowy
słodki sos chili
1 czerwona cebula (lub cukrowa jeśli czerwonej nie ma pod ręką)
1 ząbek czosnku
1 papryczka chili
koktajlowe pomidorki (opcjonalnie)
listki kolendry (ja nie dodałam, nie zostałyby zaakceptowane)
olej z pestek winogron

Ugotować ryż. Nie marnować czasu i wykorzystać go na przygotowanie pozostałych składników potrawy.
Resztki kurczaka przełożyć do salaterki - rozdrabniając je.
Rzeczy na "c" czyli chili, czosnek i cebulę ;) pokroić. Kolendrę posiekać.
Kurczaka polać 2 łyżkami słodkiego sosu chili, wymieszać.
Ugotowany ryż polać sosem sojowym, wymieszać - aby nabrał równomiernego, brązowego koloru.
Na patelni podsmażyć na oleju czosnek, chili i cebulkę, po chwili dodać ryż. Przesmażyć chwilę, dodać opcjonalnie koktajlowe pomidorki przekrojone wzdłuż. Serwując - posypać kolendrą.

Kolor pięknie walentynkowy (ognisto-czerwone chili), smak ciekawy, a całe danie gotowe w mniej niż 15 minut.

Moje chlebowe wzloty i upadki

Na początku był ...zakwas. 

Zrobiłam go sama. Za inspirację posłużył mi ten wpis.

Zakwas cudnie pachniał, na przemian śpiąc pod kołderką z gazy i grzejąc się wygodnie na kolankach kaloryfera. Bąbelkował dając znać, że żyje i ma się dobrze. Był moją dumą i nadzieją na pyszne wypieki.  Ostatecznie zamieszkał w lodówce. 

 Młody zakwas. Śmieszna nazwa.

Na pewno nie był niestabilny, jak zwykle bywają młodzi. To ja byłam mało stabilna i po prostu zapomniałam o nim. Popełniłam błąd, ale któż jest od nich wolny?

Z mojego pierwszego zakwasu upiekłam 4 chlebki  i  bułeczki.

Teraz pora na kolejne próby - zaczynam od nowa. 

Zakwas żytni

super prosta procedura do której potrzebujemy:

 mąki żytniej pełnoziarnistej typ 2000

nieco przegotowanej wody

 litrowy słoik

 gazy - do przykrycia

i czasu - najmniej to 3 dni ;)

Prawda, że proste?

 1 dzień

Zacząć rano - tuż po obudzeniu: pół szklaneczki (takiej karbowanej - po szklanej nutelli) mąki żytniej pełnoziarnistej 2000 i tyle samo przegotowanej, letniej wody włożyć do 1l słoika (słoik niekoniecznie wyparzony - wystarczy wymyty w zmywarce). 

Jak ktoś potrzebuje miary -  proszę - to niech będzie 50 g mąki i 50 ml wody ;)

Zaczyn na zakwas wymieszać. Powinien mieć konsystencję gęstego jogurtu.  Górę słoika przykryć niezbyt szczelnie - najlepiej gazą. Zostawić na kaloryferze o umiarkowanym grzaniu.  Wieczorem zajrzeć do niego i wymieszać drewnianym patyczkiem np. po sushi. Przykryć na powrót gazą i zostawić do rana. 

2 dzień

Rano "dokarmić" zakwas, czyli po prostu powtórzyć wcześniejszą procedurę: dodać mąki i wody, wymieszać patyczkiem, zakryć gazą i odłożyć na kaloryfer. Wieczorem znów zajrzeć do słoika  i  wszystko przemieszać. Zakwas po dokarmieniu powinien rosnąć.

3 dzień

Dokarmić zakwas, jak uprzednio. Po 3-4 godzinach powinien gotowy. 

Jeśli nie chcemy zakwasu od razu wykorzystać słoik wkładamy do lodówki. Przed kolejnym użyciem należy pamiętać wcześniej , aby 12h  przed pieczeniem zakwas z lodówki wyjąc, ocieplić  - dodać mąki i wody, poczekać aż zacznie pracować.

Wiejski smalczyk z mięsnym wkładem

Zimą jest zimno. 

Zimą organizm ludzki potrzebuje (zupełnie podświadomie) tłustszych potraw. 

Marznąc np. na przystanku, w drodze do pracy, marzymy nie tylko o kubku gorącej herbaty z miodem i cytryną, ale o czymś tłustym i pożywnym właśnie. 

Zimą chętniej sięgamy po ciężkie zupy. Ale nie tylko.

 Któż z nas będąc na przykład w górach, na nartach, nie skusił się na kwaśnicę, gęsty żurek czy tłuste kiełbaski? Tak to działa.

 To natura, w swej nieskończonej mądrości, zapisała  w naszych genach właściwe trendy żywieniowe. 

Nie sądzę, aby słusznym było z tym walczyć.

Wiejski smalczyk z mięsnym wkładem

Składniki:

400 g słoniny
około 200 g świeżego boczku
200 g karkówki

Do smaku : 
1 cebula   
1 ząbek czosnku- opcjonalnie
1 winne jabłko  
majeranek - szczypta  lub dwie


Za namową ChiliBite - kupiłam w Auchan wieprzowinę świń rasy puławskiej.


1. Boczek, słoninę i karkówkę zmielić.
Zaczynam mielenie od chudego mięsa czyli od karkówki, potem idzie boczek, a na końcu słonina. Dzięki temu mięso wychodzi jako pierwsze, a tłusta słonina pięknie zbiera w maszynce jego resztki.
  

 

2. Jako pierwsza obowiązkowo należy wytapiać słoninę  -  jakieś 40 -60 minut.  Później dokładać chudsze mięsa, wytapiać kolejne 40 minut,  od czasu do czasu mieszając łyżką. Na końcu zdjąć garnek z gazu. Cebulę pokroić w drobną kostkę. Do garnka dodać cebulę - trzymać na gazie do 5 minut. Po tym czasie wyłączyć źródło ciepła (gaz , indukcja).

3. Po 1,5 h od rozpoczęcia wytapiania - jabłko (po obraniu) zetrzeć na tarce o grubych oczkach. Do garnka (zdjętego z gazu) dodać jabłko. Następnie majeranek i ewentualnie wyciśnięty przez praskę ząbek czosnku. Ja nie dodaję ani soli ani pieprzu ani czosnku - oczywiście można wedle uznania.

4. Wszystko wymieszać i porozlewać w małe słoiczki lub  porcelanowe miseczki.

5. Pozostawić do zastygnięcia w lodówce.

Ten smalczyk ma urzekający słodkawy smak, który nadało jabłko i dużo mięsnego wkładu :)





 
I mała dygresja:  
Nie zapomniałam o skrzydlatym ptactwie na dworze, której dostał się kawałek  słoninki. Ziarna wszelakie, które do karmnika regularnie dosypuję, wraz z dzisiejszym paskiem słoniny   na pewno stanowią smaczny kąsek. 
Połowę zakupionej karkówki zużyję dzisiaj do mielonych kotlecików.

Zupa krem z selera naciowego

Seler zamieszkał w szufladzie świeżości ... czas temu. 

Jego smętną egzystencje przerywał czasami epizod niewielki. Nieznaczący. Ot -  do czasu do czasu - kawałek podebrany do zupy. Tu i ówdzie uszczknięty zielony listek.

 "Bez sensu. Zrób ze mnie wreszcie coś pożytecznego!" - pewnie by rzekł, gdyby mógł. 

Niestety, selerom głosu nie udzielamy.

Dobrze jednak, że mój osobisty głos wewnętrzny miewa okazję, aby się przedrzeć. Czyny idą za porywem serca. Najczęściej. Tym razem przekułam ten głos wewnętrzny i potrzebę serca - by czynić dobrze ;)  na pyszną zupę. W dodatku - krem.

I tu winna jestem słowo wyjaśnienia: sama zupy-krem lubię. Najczęściej jadam je z grzankami, kroplami cudownej oliwy z oliwek, do tego szczypta chili i ... to moja pełnia szczęścia. Prawie. Bo reszta domowników za nimi nie przepada. Owszem dyniową i marchwiankę (ta ostatnia zupka niezupełnie do tej kategorii przynależy) - tolerują. Gorzej z całą resztą. Nie śmiem więc przyrządzać kremów z pora, pieczarek, groszku, kukurydzy ...  chyba , że .... Tak! Właśnie! Wyjadą na ferie najbardziej zagorzali przeciwnicy tych nieszczęsnych zupek w postaci krem.
Jak łatwo się domyślić - wyjechali ;)

Moja zupa krem z naciowego selera dla 2 osób

Składniki:
3-4 gałązki selera naciowego
1/2 cebulki
1 kawałek białej części pora
1 ekologiczny ziemniaczek
oliwa z pestek winogron
sól gruboziarnista, pierz trójkolorowy
woda mineralna
łyżeczka masła

Seler i pora pokrój na małe cząstki -  cebulkę w drobną kosteczkę. Warzywa przesmaż na oliwie (na nieprzywierającej patelni  - najlepiej np. ceramicznej) ze szczyptą gruboziarnistej soli i odrobiną świeżo mielonego pieprzu. Dosłownie chwilę  - tak do zrumienienia pierwszych wiórek pora. Pod koniec podlej filiżanką wody. Duś minutkę.

Ziemniaka obierz, pokrój w drobną kostkę.



Przełóż do garnka warzywa i wywar z patelni, dodaj ziemniaczka, masło (w wersji wegetariańskiej nie dodawaj masła) i zalej wszystko szklanką i pół wody. Gotuj pod przykryciem do miękkości warzyw, potem zmiksuj.
Podawaj krem z grzankami, ewentualnie posyp natką zielonej pietruszki. U mnie na talerzu obowiązkowo dojdzie szczypta chili i oliwa z oliwek. Mniam.



A! Przygotowanie grzanek to oczywista oczywistość - jednak jeśli robi się to po raz pierwszy - nic nie wydaje się proste i oczywiste. A więc, dwu lub trzy-dniowy biały chleb (obowiązkowo na zakwasie) kroję w kostkę. Na patelni roztapiam łyżkę masła, wrzucam chleb, wyciskam ząbek czosnku. Podpiekam chwilę, uważając, by nie przypalić przede wszystkim czosnku. Sam łapię się na tym, że coraz bardziej idę w EKO: czosnek nabywam na targu  - od zaprzyjaźnionego pszczelarza, chleb na zakwasie także. Ziemniaki i owoce staram się kupować w części ekologicznego bazarku Lidla.


W czasie gdy warzywa miękną i w garnku leciutko pyrka, nastawiam serniczek. Najprostszy, najszybszy - taki na raz, bo tylko z połowy składników.

Chili wołowe w/g Jamiego

Nieznane doznanie smakowe zagościło u nas w środku zimy. 

A to za sprawą świątecznego podarunku od męża - czyli najnowszej książki kulinarnej mojego ulubionego Jamiego - GOTUJ SPRYTNIE jak Jamie.

Oczywiście coś tam pozmieniałam, użyłam dostępnych składników :)

 ... lecz najważniejsze - danie zostało przyjęte!

Chili wołowe w/g Jamiego

Chili wołowe w świątecznym klimacie

kawałek wołowiny na tatar (mielonej)
1 czerwona cebula
 2 ząbki czosnku
1 łyżeczka mielonego kminu
1 łyżeczka cynamonu
1 łyżeczka słodkiej papryki
sól, pieprz
1 listek laurowy
1 papryczka chili
1 puszka pomidorów
1 puszka białej fasoli
garść pomidorków koktajlowych (lub typu cherry)

Najlepiej danie nastawić wieczorem - a kiedy będzie się piec - spokojnie usiąć na kanapie z kieliszkiem czerwonego wina w ręku i dobrym filmem na ekranie ;) Mięsko  spokojnie się piecze, a następnego dnia mamy fantastyczny obiad - wystarczy ugotować ulubiony makaron, ewentualnie dołożyć zielony akcent czyli  miskę sałaty z sosem vinegret.

Jak do tego dojść?
Nadzwyczaj prosto - zresztą jak zwykle u mnie ;)

1. Wołowinę dopraw odrobiną soli i świeżo mielonego pieprzu - u mnie pieprz trójkolorowy z przewagą czerwonych kulek (proporcje ustalam sama kupując i mieszając pieprz samodzielnie). Mokrymi rękami odrywaj po kawałku  mięsa i utocz niewielkich rozmiarów kulki (ich średnica to jakieś 1,5 cm).

2. Cebulę i czosnek obierz, posiekaj na małe cząstki. Papryczkę chili pokrój w plasterki.
Patelnię polej oliwą, wystarczy odrobinę - 1 łyżka, rozgrzej i dołóż cebulę, czosnek, papryczkę chili. Podsmaż chwilę, dodaj sypkie przyprawy czyli: cynamon, paprykę słodką i kmin - wymieszaj ponieważ całość zrobi się gęsta i może przypalić - podlej odrobiną wody (niegazowanej mineralnej lub innej dobrej). Smaż jakieś 10 minut, po tym czasie dorzuć kulki wołowiny, smaż aż przestaną być surowe.

3. Przełóż mięso z sosem do glinianego naczynia do zapiekania - dodaj pomidory z puszki i koktajlowe przecięte na pół, następnie wlej dodatkowo pół filiżanki wody oraz  dorzuć listek laurowy. Wstaw naczynie do piekarnika i piecz przykryte około 3 godzin w temperaturze 170 stopni.  20 minut przed upływem tych 3h dodaj do pieczeni osączoną z zalewy białą fasolę, zapiekaj wszystko jeszcze 20-30 minut. Możesz też zostawić w stygnącym piekarniku przez całą noc.

Podawaj - jak ja  - na drugi dzień z ulubionym makaronem lub bagietką (zaserwowałam ten sos z  czerwonym makaronem - kolor makaron zawdzięczał papryczce - posypanym startym parmezanem).

Rustykalny tort orzechowy

Na ten tort miałam chęć od dawna. 

Aż wstyd przyznać - przeleżał kilka lat w wersjach roboczych.

Wreszcie nadszedł taki dzień w którym zakasałam rękawy i postanowiwszy zużyć nadmiar połupanych na świąteczne wypieki orzechów - zabrałam się do roboty.

Orzechy są pozostałością pięknego drzewa z przydomowej działki rodziców, które usłużny sąsiad w ramach jak mniemam - samopomocy sąsiedzkiej - zadenuncjował w spółdzielni. Dwaj smutni (a może wcale nie smutni) panowie z elektryczną piłą zjawili się pewnego poranka i ten piękny, ponad 6 metrowy orzech, po prostu wycięli.

 Dzisiaj orzechy, które mój tata wtenczas zebrał, trafiły do tortu -  i są zjadane z wielką przyjemnością. Szkoda, że po raz ostatni.

Tort orzechowy

Ciasto:
    1 łyżka mąki
    1 łyżeczka proszku do pieczenia
    4 jajka
    1/3 szklanki brązowego cukru
    1 i 1/5  szklanki zmielonych orzechów włoskich
    Tortownica wysmarowana masłem i posypana bułką tartą


Żółtka ubić z cukrem do białości, delikatnie wmieszać  mąkę przesianą przez sitko i proszek. Następnie dodać zmielone orzechy, a końcu - delikatnie łyżką - ubite na sztywno ze szczyptą soli  białko. Uwaga: masa po dodaniu orzechów jest zdecydowanie klejąca i ciężka, białko dodawane po łyżce stopniowo ją rozrzedza -  ale potrzeba odrobiny wysiłku i cierpliwości.
Przełożyć ciasto do przygotowanej uprzednio tortownicy.
Piec w 160 stopniach 30, kolejne 10 minut dopiekać w 180  stopniach. Pozostawić w stygnącym piekarniku z uchylonymi drzwiczkami.

Krem:
    3  łyżeczki cukru pudru
    100 g masła
    1 kubeczek (mały) kwaśnej śmietany (18%)

Cukier i masło utrzeć do białości. Dodawać po łyżce śmietany - cały czas mieszając. Jeśli nie doczytacie i zaczniecie mieszać składniki kremu od razu - trudno, da się to oczywiście uratować ale mieszanie trwać będzie długo.

Dodatkowo: czerwony kwaskowy dżem (np. wiśniowy lub borówka z gruszką) i gorzkie kakao.

Tort - po wystudzeniu - przekroić na 3 części. Posmarować najniższą warstwę dżemem, kolejną - śmietanowym kremem. Wierzch również posmarować kremem.

Posypać gorzkim kakao.

Tort jest rustykalny, a ciasto orzechowe na prawdę ciekawe. Tak jakoś najbardziej pasował mi do niego kwaskowaty dżem z czerwonych owoców i śmietanowy (także kwaskowy w smaku) krem.

Jak zwykle do wypieku użyłam dużo mniej cukru, w dodatki brązowego :) Ciasto rośnie ładnie, choć pewnie wolałabym nie użyć proszku. Bałam się jednak, że zmarnuję te ostatnie, odrobinkę sentymentalne orzechy, więc proszek dodałam zgodnie z oryginalnym przepisem dziuni.

 

Włoskie ciasto z dżemem

Nie wiem czy pamiętacie o włoskiej niedzieli, którą podczas ubiegłorocznego maratonu spędziłam w Rzymie?  Pewnie nie :) To zresztą nieważne. 

Ale z nadejściem Nowego Roku zaczęłam mieć ochotę na najbardziej obecne w każdej włoskiej piekarni ciasto.  To cudne w swej urodzie ciasto w kratkę, z piękną glazurą w krwistym kolorze, budziło mój zachwyt nieodmiennie. Obecnej "ochoty" nie udało mi się zignorować ;)

Włoski oryginał.

 

Znalazłam więc zachęcające w opisie ciasto tu  - na blogu pewnej Betty. Nie bez znaczenia było zapewnienie, że ciasto wypróbowane od lat 20.  Niemniej, troszeczkę pozmieniałam. Do pełni szczęścia powinnam ciasto upiec w okrągłej formie. A kratę wykroić radełkiem z oryginalnym brzegiem. Ale polecam - nawet bardzo.

Włoskie wspomnienia warto było przywołać,  zwłaszcza w środku zimy.

Takie tam cudeńka zza szyby

Karczochy

Typowy włoski poranek

 Włoskie ciasto w kratkę z dżemem

300 g mąki  (pół na pół pszennej tortowej i krupczatki)
¼ łyżeczki soli
1/3 szklanki cukru pudru
kostka  (200 g) dobrego masła 
1 jajko

Do posmarowania kraty: 2 łyżki śmietany + 1 rozbełtane jajko
 
Nadzienie: duży słoiczek np. malinowego dżemu -  ja pokombinowałam z sorbetem malinowym  (1 opakowanie) i imbirem (ale o tym za chwilę).

Dodatkowo: pędzelek oraz większa blacha wysmarowana masłem

Nadzienie do ciasta: 
Malinowy sorbet przełożyć do garnuszka z nieprzywierającym dnem. Imbir obrać i posiekać na drobne kawałeczki. Dodać do sorbetu, całość podgrzewać na minimalnym ogniu do odparowania nadmiaru wody - aż wszystko zgęstnieje, nie zapomnieć od czasu do czasu zamieszać.

Ciasto:
Mąkę, cukier puder i sól wymieszać łyżką. Masło pokroić na drobniejsze części, dodać razem z 1 jajkiem do sypkich składników - zagnieść na kruche ciasto. KA miksował mi kruche wiosłem jakieś 3-4 minuty. Kulę ciasta włożyć do woreczka i  schłodzić przez pół godziny w lodówce. Po 30 minutach 3/4 ciasta rozwałkować od razu na formie, w której ciasto będziecie piec. Rozłożyć równą warstwę dżemu lub konfitury. Pozostałe ciasto rozwałkować, pociąć na paski i ułożyć na cieście po przekątnej tworząc z nich kratę. To niestety bardzo trudne zadanie - o ile z wałkowaniem nie miałam problemu, o tyle samo przełożenie pasków zakończyło się porażką. Koniec końców,  pobawiłam się z kawałkami ciasta jak z plasteliną - tj.  turlając paski w dłoniach i rozciągając na warstwie nadzienia, następnie palcem spłaszczając.

Rozbełtane jajko wymieszać ze śmietaną i posmarować za pomocą pędzelka tą mieszaniną całą kratkę. Wstawić do gorącego piekarnika. Piec w temperaturze 175 stopni bez termoobiegu, około 35 minut.