Chatka Patki

Tarta z cukinią, parmezanem i roszponką

2012-01-27T15:32:00.004+01:00

Jestem monotonna. Bo nie potrafię się odczepić od Sarah Banbery i jej tart ;)
Dzisiejsza (choć z lekką modyfikacją farszu) - znów popełniona za moim guru.
Zapraszam.

Wykwintne grzanki

2012-01-26T19:03:00.002+01:00

Czas.
Brakuje mi go. W każdej sekundzie.
Mimo to, staram się zaskakiwać.
Siebie.
Małżonka.
Gości.

I rozpieszczać. Dokładnie w tej samej kolejności ;)

Bo czymże byłoby życie bez maleńkich przyjemności?
Dawkowanych porcjami.
Uwodzących kolorami. Zapachem.
I smakiem.

Więc dzisiaj porozpieszczam się daniem na prędko. Bardzo kolorowym, odrobinę banalnym.
Wymyślonym na potrzeby chwili.

Wykwintne grzanki z małżami.

Dla:

zapracowanych,

na przyjęcia

na co dzień

dla tych co z kuchnia nie są na pan brat

i dla tych co są

jednym słowem dla każdego

i w każdy czas ;)

Składniki:
Słoiczek małży po katalońsku
ulubione pieczywo tostowe
odrobina miękkiego masła

Tosty przygotowujemy uprzednio smarując je z jednej strony odrobiną masła, podpiekamy pojedynczo, każdą kromkę kroimy na 4, dekorujemy łyżeczką małży wraz z sosem.
Zjadamy.

Smacznego!

Waikiki

2012-01-25T21:23:00.004+01:00

Nie. Post nie będzie miał nic wspólnego z plażą.
Z wakacjami również.
Chociaż żałuję.
Bo może to dobry pomysł, aby w środku zimowych ferii przypomnieć sobie ... eh,
Nie.
Jednak na pewno nie.
Wracam więc do waikiki. I zagadki, skąd dzisiejszy tytuł.

Pamiętacie mój zachwyt nad dukanową galaretą z łososia? No więc, przygotowując firmową wigilię zwróciłam uwagę na jedną z proponowanych mi przekąsek - tymbaliki z wędzonego pstrąga. I postanowiłam uraczyć domowe towarzystwo tą miniaturową namiastką zimnych nóżek. A że akurat pod ręką były świeże karpie, wykorzystałam głowy i resztki ryb do przygotowania aromatycznego, rybnego wywaru , a potem ... potem pobawiłam się z przygotowaniem malutkich tymbalików z gotowanego karpia, z zielonym groszkiem dla podkreślenia koloru, przepiórczym jajeczkiem do towarzystwa, tudzież odrobiną natki pietruszki dla wzmocnienia smaku.
Zachwyt męża nad waikiki nie miał końca.
Tymbaliki zamienione w plażę. Po prostu. Śmieszna gra słów.
I niech tak już zostanie.

Dzisiaj jednak nie zaserwuję tymbalików, tylko zwyczajną ich odmianę.
Czyli po mojemu "galat", a dla zdecydowanej większości towarzystwa "zimne nóżki" ;)
Kto chętny - niech się pobawi w zamianę galatu, w urocze miniaturowe przystawki serwowane na liściach sałaty (z obowiązkowymi ćwiartkami cytryn dla podkreślenia urody).

Galat z drobiowego rosołu. Po mojemu.

250 ml klarownego wywaru z rosołu,
pół ugotowanego kurczaka ( bez piersi)
puszka drobnoziarnistego groszku bonduelle
1 ugotowana marchewka
odrobina zielonej natki
pieprz
2-3 łyżeczki żelatyny

Jeśli gotować będziecie kiedyś rosół odlejcie szklankę lub dwie. Do jeszcze gorącego dodajcie żelatynę (ilość w/g zaleceń producenta) i mieszajcie do jej rozpuszczenia. Odstawcie na bok.

Mięso na którym gotowała się zupa, po przestudzeniu, należy oddzielić od skóry i kości, i - najlepiej palcami - rozdrobnić na mniejsze kawałki.

W półokrągłym (najlepiej szklanym) półmisku ułożyć kolejno warstwy: gotowane - rozdrobnione mięsko, groszek - odrobina, pokrojona na plasterki marchewka, zielona pietruszka. Całość posypać świeżo zmielonym pieprzem (szczypta lub dwie). Zalać przestudzonym wywarem. Wstawić do lodówki.
Podawać do góry nogami - czyli wyjęte z półmiska.
Zwolennicy zalewania meduzy octem są u mnie w zdecydowanej mniejszości, ale niech już będzie - dla nich podać dobrej jakości ocet winny (zamiast cytryny).

Jak rozmieszać śmietanę do zupy

2012-01-15T20:42:00.003+01:00

Post może się wydać dziwny tym, co z kuchnią są na pan-brat. Tym jednak, co w kucharzeniu stawiają pierwsze kroki być może bardzo się przyda. Wiedzy tej niestety nie wyniosłam z domu rodzinnego - moja mama po dziś dzień, aby zabielić zupę śmietaną - miesza niewielką jej ilość z kilkoma łyżkami zupy - najczęściej w filiżance.

Sposób który dzisiaj podpowiadam, podejrzałam u zaprzyjaźnionej z racji zawodowych kontaktów restauratorki - prowadzącej "Kuchnie świata".
Wystarczy zaopatrzyć się w wysoki słoik z zakrętką (np. po oliwkach) i odrobinę zimnej wody i oczywiście śmietanę.

Na codzienną zupę wystarczy w zupełności:
pół kubeczka kwaśnej - 18% śmietany i 3-4 łyżki wody.

Do słoika wlewamy po kolei śmietanę, wodę, zakręcamy wieczko i energicznie potrząsamy do uzyskania jednolitego roztworu. Śmietana tak przygotowana nigdy nie ma grudek, a to czy się w zupie nam nie rozwarstwi zależy wyłącznie od jej świeżości.

Zachęcam do prób - to nadzwyczaj prosty i skuteczny sposób :)

Zupa z porów (duńska)

2012-01-12T10:29:00.006+01:00

Pyszna, znaleziona na mniam-mniamie z tysiącem wychwalających opinii ;)
Nie zawiodłam się.
Ale zrobiłam z mniejszej ilości składników, na 3-4 osoby:

1 por
1 cukrowa cebula mała
2 łyżki masła
1,5 l bulionu (może być z kostki, z vegety)
4 plasterki delikatnej szynki

3 kostki serka kiri - niebieskiego (lub 1 inny topiony)
1/2 filiżanki śmietany 18%
sól, pieprz, szczypta gałki muszkatołowej
pół szklanki startego żółtego sera
opcjonalnie: pół garści posiekanej natki pietruszki
1/4 bułki paryskiej - przerobionej na grzanki

Z porów odciąć zielone części i korzonek, umyć pod bieżącą wodą. Pokroić na skośne plastry.
Cebulę obierać, pokroić w drobną kostkę.
Na patelni rozpuścić masło, wrzucić pora i mieszając doprowadzić do ich zeszklenia. Po chwili dodać cebulkę - posolić wszystko szczyptą soli. Podsmażyć 1 minutę.

Warzywa przełożyć do garnka, zalać bulionem, dodać pokrojoną w paski szynkę. Gotować na małym ogniu pod przykryciem przez 10 -15 minut - do miękkości pora. Dodać kiri ( topiony serek ) i mieszać do rozpuszczenia. Zupę doprawić pieprzem i szczyptą gałki. Następnie dodać roztrzepaną w słoiku (z kilkoma łyżkami zimnej wody) śmietanę, Doprowadzić zupę do wrzenia. Zdjąć z gazu.
Podawać niezwłocznie. Gorącą zupę posypać już na talerzu łyżką startego na tarce o dużych oczkach sera. Osobno podać grzanki z bułki paryskiej i dla tolerujących w zupach zieleninę - posiekaną natkę pietruszki.

Napisze tak: mąż i nastolatka usłyszawszy, że gotuję zupę porową - mruknęli zgodnie pod nosem ble, i z równą niechęcią zasiedli do stołu. Po chwili ... każde poprosiło o dolewkę drugiego talerza. Przez co zupy brakło mi dla Szymka. I dostał ( na spróbowanie) ilość odpowiadającą filiżance :)

Niniejszym, gorąco dziękuję Panu Grzegorzowi Ostrowskiemu, który przepis na duńską zupkę porową opublikował.

Świąteczny kulebiak

2012-01-03T19:14:00.004+01:00

Rewelacja, rewelacja i jeszcze raz rewelacja!

Dziękuję niniejszym autorce bloga Dwie chochelki za inspiracje i przepis na ciasto :)

Przepis z dedykacją dla Liki.

Ciasto-krucho drożdżowe w/g Macieja Kuronia

Po prostu idealne.

350 g mąki
1 jajko + 2 żółtka
125 ml kwaśnej śmietany
paczka suchych drożdży dr Oetkera (7g)
100 g masła
sól
cukier -1 łyżeczka

Sposób przygotowania:
Mąkę wsypać do dzieży miksera lub innej dużej miski, dodać dużą szczyptę soli, łyżeczkę cukru i suche drożdże - wymieszać. Następnie dodać posiekane na kawałki masło. Dodać jajko i żółtka oraz śmietanę i zagnieść ciasto (informacja dla posiadaczy KA - wyrabiałam hakiem na prędkości 2; w każdym innym przypadku wyrabiać ręcznie do uzyskania gładkiego ciasta). Przykryte czystą ściereczką odstawić do wyrośnięcia na około półtorej godziny.

Wyrośnięte ciasto podzielić na dwie części. Każdą osobno rozwałkować na prostokąt o długości nieco mniejszej niż długości blachy. Wałkować na rozwiniętym papierze do pieczenia!

Uwaga ważna:
ciasta jest na prawdę ogromna ilość - wystarczająca zarówno do przygotowania kulebiaka, jak i drobnych ozdób i dodatkowych nieprzewidzianych przeze mnie wcześniej 4, 5 bułeczek. Robiłam ten kulebiak pierwszy raz więc wyszedł jeden olbrzymi, na dużej blaszce z nadzieniem z 1,5 kg kapusty. Był tak duży, że miałam drobny kłopot z transportem. Dlatego następnym razem pokuszę się o upieczenie 2 mniejszych kulebiaków z nadzienia z 2 kg kiszonej kapusty.

Nadzienie:
ważne - - - przygotowujemy 3h wcześniej niż ciasto
- aby miało szansę ostygnąć.

1,5 kg kapusty na 1 kulebiak ( lub 2 kg na dwa kulebiaki)
2 cebule ( lub odpowiednio 3 cebulki na dwa kulebiaki)
miseczka (lub 1,5 miseczki) suszonych grzybów

ewentualnie starte na tarce o dużych oczkach 10 pieczarek

masło lub olej z pestek winogron do podsmażenia cebulki
sól i pieprz do smaku
dodatkowo 1 żółtko do posmarowania dekoracji

1. Kapustę poszatkować, przepłukać raz, ugotować do miękkości. Dobrze odsączyć na sicie.

2. Grzyby namoczyć i ugotować osobno. Następnie zmiksować je lub pokroić ręcznie na małe kawałki.

Jeśli zamiast suszonych grzybów użyjemy pieczarek - starte na tarce również podsmażymy na patelni.

3. Cebulkę pokrojoną w drobną kostkę zeszklić na patelni na maśle lub oleju z pestek winogron z dodatkiem szczypty soli.

4. W dużej misce połączyć wszystkie składniki, posolić do smaku - wkręcić odrobinę czarnego pieprzu. Farsz koniecznie wystudzić.

Na rozwałkowane ciasto nałożyć farsz (wygląda to mniej więcej tak: mniejszy - wypukły prostokąt farszu wewnątrz większego prostokąta ciasta). Zwinąć kulebiak pomagając sobie papierem do pieczenia, delikatnie zlepić brzegi i "'przeturlać" ciasto zlepieniem na dół. Na górze ciasta wyciąć 3 okrągłe dziurki np. foremką do pierniczków, będą to otwory wentylacyjne pozwalające na odparowania nadmiaru wilgoci z farszu.

Do wysmarowanej masłem blachy przenieść kulebiak - papier do pieczenia na którym wałkowaliśmy kulebiak przysłuży się nam kolejny raz ;) Wyciąć kilka dekoracyjnych kształtów - przykleić na górę ciasta delikatnie wspomagając się nożem, dekoracje posmarować żółtkiem ( lub tradycyjnie - żółtkiem zmieszanym z mlekiem). Wstawić do piekarnika nagrzanego do 190 stopni na około pół godziny. Piec do zrumienienia.

To ciasto świetnie nadaje się do przechowania i odgrzania podczas kolacji wigilijnej, odgrzewałam je w piekarniku. Kulebiak zrobił furorę na wigilijnym stole.

Happy Xmas

2011-12-19T11:30:00.005+01:00

Święta zbliżają się wielkimi krokami. Zbyt wielkimi. Nerwowo przerzucam w myślach listę brakujących prezentów, zakupów spożywczych... domowych prac. Piekę na gwałt dzieciom do szkoły ciasta na szkolne wigilie, dekoruję ciasteczka, dojrzewające pierniki. Nie jestem mistrzynią cukierniczych ozdób, więc nasze ciasteczka są jakie są ;) Właściwie to miał powstać cudnej urody domek z piernika, bo kupiłam w przypływie natchnienia ( no, może raczej głupoty) szablon zawierający gotowe formy. Zamiast domku, który nie wyszedł gdyż ciasto (przepis stąd) okazało się nadzwyczaj kruche i łamliwe - pozostały mi, doskonale leżące w dłoni, plastikowe nożyki do wycinania kształtów wszelakich. Ciasteczka są oczywiście zjadliwe, ale nie polecałabym ich nikomu.

Przedwczoraj małżonek kupił karpia. Urządziliśmy sobie nieziemską ucztę, w przeddzień prawdziwego karpiowego szaleństwa. Jestem fanką karpi od zawsze, cenię zwłaszcza te miejsca gdzie fantastyczny - aromatyczny tłuszcz miesza się z kawałkami wysmażonej skórki ;)

Wigilijny karp smażony:

1 świeży karp - niezbyt duży
oliwa bezsmakowa lub olej z pestek winogron do smażenia
mąką pszenna do obtoczenia ryby (garść lub dwie)
sól

Karpia oczyścić, zeskrobać łuski, podzielić na porcje - te następnie dobrze wymyć pod zimną wodą.
Rybę delikatnie osuszyć, posolić, odstawić na moment.
W tym czasie na płaski talerzyk nasypać mąki, a na patelni rozgrzać tluszcz.
Karpia obtaczać w mące, smażyć do zrumienienia.

Podawać od razu - gorący jest najpyszniejszy. Jeść nadzwyczaj uważnie, aby nie zadławić się ością.

Znawcy ryb pewnie nie pochwalą mojego sposobu jedzenia - palcami, ale cóż - ja to uwielbiam - i mam nieodparte wrażenie, że w ten sposób łatwiej jest te rybie ości wynajdywać :)

Kończę post

życząc wszystkim

ciepłych i rodzinnych

Świąt Bożego Narodzenia

oraz

pysznych dań na wigilijnych stołach.

Ryba po grecku

2011-12-18T13:31:00.000+01:00

Klasyka. Bardzo prosta. Oczywiście zajmuje ważne miejsce wśród dań wigilijnych (patrz "12 potraw").
Przeze mnie uwielbiana wyłącznie na ciepło.

dorsz lub makrela ( mrożone filety w kostkach - 6 sztuk) + mąka do obtoczenia
warzywa: marchew 2 szt , pietruszka 1 szt, seler 1/2 średniej wielkości
oliwa, pieprz, sól sok z cytryny, 1 łyżka przecieru pomidorowego
żaroodporne naczynie do zapiekania

1. Rybę rozmrozić, skropić sokiem z cytryny, posolić, obtoczyć w mące. Obsmażyć na oleju z obu stron.

2. Warzywa zetrzeć na tarce na grubych oczkach, dusić około 10-15 minut na oliwie z solą i pieprzem - do smaku. U mnie 2 szczypty. Można warzywa podlać odrobiną wody - aby się nie przypaliły, pod koniec dodać przecier pomidorowy.

3. W żaroodpornym naczyniu (dno skropione odrobiną oliwy) układać warstwami - warzywa, ryba, warzywa. Zapiekać w piekarniku ok. 30 minut.

12 potraw

2011-12-15T10:17:00.001+01:00

Święta Bożego Narodzenia.
Wczoraj w telewizji usłyszałam, że bożonarodzeniowe drzewko musi być obowiązkowo ekologiczne. A ponoć ekologiczne jest zarówno sztuczne (!?) jak i żywe. Choć żywe, a kradzione eko nie jest już.

Dziś Święta błyszczą tysiącem barwnych lampek. Są odrobinę kiczowate, może nieco nadmuchane i zawsze zabiegane. Raz czerwone, raz niebieskie. Za rok złote. A białe totalnie faux pas. Na blogach mnożą się wigilijne potrawy. Pięknie pachną ciasta, pierniki. Jest w tej nucie i cynamon i goździki, są mandarynki. Zapachy mieszają się. Miejsca gdzie jeszcze przed 1 listopada próbuje się wtłoczyć w nas - na siłę - świąteczną „atmosferę” nie są w mniejszości.

A ja tak nie chcę. I podświadomie buntuję się.
Przez głowę przenikają wspomnienia czasów kiedy tej otoczki nie było. A Boże Narodzenie przeżywało się w skupieniu i zadumie. Przy dźwiękach rodzinnie śpiewanych kolęd. Z obowiązkową Pasterką o północy. Śniegiem skrzypiącym pod butami i poczuciem dobrze obranego kierunku w życiu. Był skromnie zastawiony stół. I potraw było 12.

W Wigilię od rana stałym gościem był głód. I fajne uczucie, że czeka się na coś.
Że warto.

….

Dobrze, już dobrze - schodzę z patosu, kończąc zupełnie zwyczajnie ;)

Potrawy na stole wigilijnym w moim rodzinnym domu
(w kolejności podawania):

opłatek (wspólna modlitwa oraz życzenia)
obowiązkowo: zupa grzybowa z prawdziwków z makaronem
karp smażony
chleb
kompot z suszu
pierogi z kapustą i grzybami
kapusta z grzybami
fasola z kapustą (lub zamiennie groch z kapustą jeśli potrawę przygotowuje moja mama)
ryba po grecku
śledź w śmietanie z jabłkiem
śledzie w oleju korzennym
kutia

Ciasta:

oraz maści wszelakiej:

ciasteczka, pierniczki, suszone owoce, orzechy

Na stole oczywiście wśród potraw goszczą najróżniejsze nowości, nie na tyle jednak rewelacyjne aby stały się tradycją :)

A jak jest u Was?

Piernikowanie 2011

2011-11-29T09:59:00.004+01:00

Uwaga zaczęłam piernikowanie!

Od dziś - jeszcze równo przez 2 dni - można będzie razem ze mną piec piernik.

Skąd te 2 dni? Po prostu piernik upieczony później niż 1 grudnia nie będzie w stanie dostatecznie długo leżakować, no chyba że będziemy chcieli go wykorzystać na Sylwestrowe przyjęcie. Wtedy jak najbardziej :)
Cały proces wyrabiania tego cudnej urody i smaku piernika trwa 3 tygodnie.

Przepis już na blogu istnieje, część osób zna. Część piekła. Część polubiła. A części nie wyszedł ... jak to w życiu bywa ;)

Potrzebne składniki (przypominam):

najlepiej x2 - na dwa pierniki, bo będziecie potem żałować, że jest tylko 1 sztuka :)

50 dag mąki (3,5 szklanki)

25 dag cukru (1 szklanka)

25 dag miodu

30 ml wódki

2 jaja

czubata łyżka masła

łyżeczka przyprawy do pierników

2 łyżki kakao

łyżeczka sody

15 dag śliwek kalifornijskich

10 dag rodzynek

masło do formy

Jak zrobić piernik:

1. Śliwki pokroić na mniejsze cząstki.

2. Miód z cukrem, kakao i piernikową przyprawą rozpuścić w rondelku. Dodać masło - przestudzić - niestety studzi się bardzo długo - ja wystawiłam na balkon na 15 minut :). Do wystudzonej masy wbić 2 jajka - wymieszać łyżką lub mikserem. Dolać sodę rozpuszczoną w 1/3 szklanki wody - wymieszać. Dosypywać po szklance mąkę, przed ostatnią porcją wlać wódkę. Znów wymieszać. Na końcu dodać śliwki i rodzynki. Wyrobić ciasto. Uwaga: ciasto jest bardzo gęste - nie spalić miksera!!!!
Ps. Mój stary Zelmer radził sobie z tym doskonale, KA również - ale tutaj należało się tego spodziewać :) .

3. Przełożyć je do wysmarowanej masłem formy (keksówki) i piec 30 min w temperaturze 200 st. (bez termoobiegu tylko grzałka góra-dół), potem ewentualnie zmniejszyć temperaturę do 180 stopni i piec 40 minut.

W tym roku temperatury nie zmniejszałam - tylko po 50 minutach ciasto przykryłam w piekarniku folią aluminiową i piekłam przepisową godzinę, potem dopiekałam jeszcze 20 minut. Do suchego patyczka.

Uwaga: Jeśli ciasto zaczyna się od góry przypalać - nakrywamy jego wierzch w piekarniku folią aluminiową - i tak dopiekamy do końca.

Jak każde ciasto, piernik przed wyjęciem z piekarnika sprawdzamy patyczkiem - musi być suchy. Jeśli ciasto jest w środku niedopieczone - dopiekamy. dalsze 5, 10, 15 a nawet! 20 minut.

Ostudzić. To ważne - inaczej ciasto zapleśnieje w folii. Wyjąć z formy.

Zawinąć szczelnie w folię aluminiową i odstawić w chłodne miejsce.
U mnie jest to kamienny parapet, pod którym nie ma kaloryfera i który w dotyku jest bardzo zimny.

Potem już tylko upajanie piernika ... a dalej ...

Dalej, pomalutku nadejdzie Boże Narodzenie.

Pierogi z mięsem

2011-11-25T22:57:00.003+01:00

Pierożki z mielonym - gotowanym mięskiem - dla dzieci.

To danie króluje u nas w obiadowym menu, zaraz po kotletach "grubych" jak mawia Misia - czyli mielonych.

Farsz mięsny:
Ugotować w osolonej wodzie 2 nogi z kurczaka albo wykorzystać pół kurczaka z gotowania rosołu. Mięsko gotujemy min. 45 minut. Ugotowany kawałek oddzielamy od kości/ skóry i mielimy w maszynce. Podlewamy łyżką lub dwoma rosołu, aby farsz zrobił się spójny, dosalamy szczyptą/ max.dwoma soli, wkręcamy odrobinę pieprzu.

Ciasto pierogowe:

półtorej szklanki mąki (np. szymanowska pszenna)
1/2 szklanki wody (gotowana, gorąca)
1 żółtko (to ewentualnie można pominąć)
1 łyżka oliwy
szczypta soli

Mąkę wysypać na blat lub do miski, w środku zrobić zagłębienie i dodać tam żółtko, oliwę, sól. Zarobić nożem do środka, potem to samo powtórzyć sparzając mąkę wodą. Wyrobić. Początkowo zarabiam ciasto nożem (żeby się nie sparzyć), następnie rękami. Trwa to maksymalnie 5 min.

Uwaga niezbyt istotna:

Niekiedy używam miksera (ale ponieważ mycie mojego cudnej urody czarnego KitchenAid'a jest nieco pracochłonne to 'niekiedy' na prawdę oznacza raz na jakieś 10 'robień' pierogów). Choć przyznać muszę - ciasto z KA wydaję się być o niebo bardziej sprężyste, niż to wyrabiane rękami.

Po rozwałkowaniu wykrajać szklanką kółka ciasta. Podane proporcje wystarczą do uzyskania około 25-30 średniej wielkości pierogów.

Krążki ciasta nadziewamy mięskiem, zlepiamy. Gotujemy 4 minuty w posolonym wrzątku.
Podaję polane roztopionym masłem; osobno podaję zawsze podsmażone na mieszaninie masła i oliwy z oliwek (stosunek 1:1) kosteczki cukrowej cebulki.

ps. Na zdjęciu zmielone mięsko wzbogacone jest o 1 ugotowaną w rosole marchewkę - także zmieloną w maszynce.

Paella

2011-11-20T11:48:00.005+01:00

Szymek zakochał się w Barcelonie. I w paelli.

Odkąd wrócił z tej męskiej wyprawy, domowe menu rozszerzyłam o obowiązkową paellę. Wprawdzie, jak twierdzi moje dziecko, u mnie smaczny jest tylko ryż, a w Barcelonie w paelli smaczne było "wszystko" - niemniej z zapałem reaguje na zapytanie "Dzisiaj paella?" :)

No więc, dzisiaj na śniadanie była paella.
Podana odświętnie i uroczyście, bo w końcu 12 lat to bardzo poważny wiek.

Paella - urodzinowa

dla dwóch osób

Przepis ściągnięty z pięknie wydanej przez Rzeczpospolitą książki pt.: "Kuchnia hiszpańska" - i jak zwykle dostosowany do domowych warunków. Wykonanie proste. A smak ryżu - idealny. :)

1 torebka ryżu długoziarnistego do gotowania (125g)

1 filet z mintaja lub paczka mrożonych owoców morza

garść mrożonego groszku

skrawek czerwonej papryki

1 cebulka

oliwa z pestek winogron

2 szklanki bulionu lub ostatecznie wywaru z vegety

2 polędwiczki z piersi kurczaka

duża patelnia, przykrywka i ... odrobina cierpliwości

Uwaga: Wyjątkowo dodałam 1/4 małej cukinii (ze skórką) pokrojonej w kostkę

1. Rozmroź rybę lub owoce morza.

2. Cebulę obierz i pokrój w kosteczkę. Czerwoną paprykę także pokrój w kosteczkę.

3. Na patelni rozgrzej 2-3 łyżki oliwy. Przesmaż cebule i paprykę. Wrzuć do warzyw suchy ryż z torebki. Zalej połową szklanki bulionu (lub taką ilością, aby wypełniła dno patelni). Podgrzewaj mieszając, aż ryż wchłonie cały płyn. Dolej kolejną szklankę bulionu, wsyp garść mrożonego groszku. Gotuj dalej aż kolejna porcja bulionu zostanie wchłonięta - od czasu do czasu mieszając.

4. W tym czasie: Polędwiczki pokrój w kostkę - niezbyt dużą.
5. Jeśli zdecydowałeś się na rybę - ją także pokrój w kostkę; jeśli są to owoce morza - nie rób już nic.

6. Ryż wchłaniający bulion powinien być już prawie miękki, kiedy dokładamy mięso i rybę/owoce morza.
Przykrywamy patelnię przykrywką i podgrzewamy pod przykryciem około 10 minut.

Po tym czasie paella powinna być już gotowa. W trakcie można oczywiście zajrzeć pod przykrywkę i sprawdzić czy ryż nie zaczyna się do patelni przypalać. Jeśli tak się zdarzy - wystarczy całość przemieszać.

Na fotce poniżej tutaj oryginał - marzenie Szymka :)

Niekiedy, przygotowując paellę, używam mieszanki ryżu z ryżem dzikim. Szczerze - uwielbiam taką gotową kompozycję i właściwie jedyna różnica (poza wizualną i smakową rzecz jasna) tkwi w odrobinę dłuższym podlewaniu bulionem - tzn. podlewać trzeba nie 2 razy lecz 3 razy :)

Wegańska lasagne

2011-11-19T17:17:00.010+01:00

Pojawia się na stole, kiedy gości u nas Kirek. Niejednokrotnie pisałam, że dzięki Niemu moja kuchnia wzbogaciła się o przepisy najpierw wegetariańskie (jak chociażby ulubione przez nas leczo, czy bigos), a obecnie czysto wegańskie.

Gotowanie pod Kirka stanowi niemałe wyzwanie, bo skąd zwyczajnie mam wiedzieć np., że margaryna wcale wegańska nie jest gdyż zawiera wit. D? Takich niuansów jest wiele. Wegańskie gotowanie nie jest jednak, wbrew pozorom, odmienne od gotowania codziennego. No może odrobinę, gdyż używa się prostych - owocowo-warzywnych składników.

Przedsmak tego czym jest kuchnia wegańska zdobyłam gdy urodził mi się Szymek. Kiedy okazało się, że jest dzieckiem bezmlecznym, wynalazłam na własne i jego potrzeby beszamel na wodzie, naleśniki z ciasta bez mleka i wiele innych cudacznych tworów mlekozastępczych :)
Dziś podchodzę do tego z przymrużeniem oka, ale wtedy - na początku drogi - wcale nie było to takie proste.

Stąd w mojej kuchni - może zauważyliście, a może nie - brak przepisów zawierających np. wołowinę. O cielęcinie wypowiadać się po prostu nie chcę, bo to temat podobny do tego z cyklu: "Dlaczego nie należy jeść i kupować jajek z numerem 3".

Dlatego doskonale rozumiem Kirka, kiedy mówi mi o witaminie D3, albo kiedy szukam pod niego makaronu bez jaj (dokładnie studiując skład kupowanego produktu).

A skąd pomysł na wegańską lasagne?

Chyba po prostu - z sympatii do człowieka, którego znam bardzo długo.

A teraz już zaczynamy :)

Wegańska lasagne ze szpinakiem i cukinią

1 paczka makaronu na lasagne wegańskiego

- kupuję ten makaron w Tesco, jest marki "tesco" - za całe 2,99 zł/szt i biorę go niezależnie od tego, czy przyrządzam lasagne wegańską czy nie :) Jest po prostu sprawdzony, dobry i tani.

Pozostałe składniki:

2 małe cukinie

30 dkg liści szpinaku (muszą to być liście, a nie szpinak mrożony)

2 ząbki czosnku

mąka (2, 3 łyżki)

oliwa z pestek winogron do beszamelu + oliwa z oliwek do spryskania formy

zimna woda

opcjonalnie tofu - to podpowiedź Kirka, niestety nie wypróbowana

Przyprawy: sól, pieprz, szczypta gałki muszkatołowej

1.Szpinak - przygotowujemy na początku:

W dużym garnku zagotowujemy wodę z łyżeczką soli. Do wrzątku wrzucamy opłukane pod bieżącą wodą liście szpinaku. Gotujemy 2 minuty. Szpinak delikatnie odcedzamy na sitku. Czosnek obieramy i kroimy na cieniutkie plasterki. Dno dowolnego naczynia skrapiamy oliwą. Wkładamy szpinak, przesypujemy czosnkowymi płatkami i skrapiamy oliwą. Odstawiamy na bok.

2. Cukinię (ze skórą) szorujemy pod bieżącą, zimną wodą. Kroimy na cieniutkie plasterki. Przekładamy na duży talerz - posypujemy szczyptą lub dwiema soli. Również odstawiamy na bok.

3. Beszamel. Na wielkiej patelni rozgrzewamy 3 łyżki oliwy z pestek winogron, dosypujemy mąkę - mieszamy drewnianą szpatułką do chwili aż mąka połączy się z tłuszczem i zacznie śmiesznie "bąbelkować", wtedy natychmiast dolewamy zimnej wody - na początku pół filiżanki jednocześnie intensywnie mieszając, aby nie powstały grudy. Ten wodny beszamel zaczyna już przypominać beszamel tradycyjny, jest tylko bardzo gęsty. Rozcieńczamy go niewielkimi porcjami wody do uzyskania właściwej konsystencji; dosalamy szczyptą soli, przyprawiamy odrobiną mielonego pieprzu i szczyptą gałki. Zostawiamy obowiązkowo pod przykryciem, do chwili wykorzystania.

4. Płaty lasagne podgotowujemy porcjami (po 3,4 sztuki aby się nie sklejały) przez 10 minut we wrzącej osolonej wodzie. Pierwsze płaty podgotowanego ciasta przekładamy na docelowe naczynie do zapiekania lasagne, pamiętając aby uprzednio dno skropić oliwą z oliwek. W czasie kiedy gotuję się kolejne płaty - na makaron w naczyniu żaroodpornym wykładamy cały szpinak. Zalewamy połową beszamelu.

Przykrywamy kolejną warstwą podgotowanego ciasta.

Układamy całą cukinię, starając się uzyskać równo ułożoną zielonkawą pierzynkę :)

Przykrywamy ostatnią warstwą podgotowanego ciasta. Zalewamy resztą beszamelu. Skrapiamy wierzch oliwą z oliwek. Wkładamy do piekarnika rozgrzanego do 190 stopni, zapiekamy 20-25 minut.

---
Korzystając z rady Kirka na wierzch można by położyć wegańskie tofu, niestety nigdy nie miałam głowy aby za tofu biegać; zdarzało się mi jednak ozdabiać górę lasagne plasterkami pomidora.

Ta dwuwarstwowa lasagne cieszy się niesłabnąca popularnością; lubi ją i Kirek, lubią i moje dzieciaki. Mam nadzieję, ze przepis komuś się przyda. A może zagości się na stałe w czyimś domowym menu?
Smacznego!

Rogale św. Marcina

2011-11-11T14:33:00.001+01:00

Dziś dla Marcina

pyszne rogale i ... gęsina!

I butelka wybornego wina.

Łyk szaleństwa i zabawy

niech to wszystko zrównoważy.

Mojemu bratu Marcinowi - składam najlepsze życzenia imieninowe :)

ROGALE ŚWIĘTOMARCIŃSKIE

Ciasto:

1 kg mąki pszennej
40 g (2 łyżki) cukru
50 g drożdży
250 g (1 szklanka) mleka
6 jaj
125 g (0,5 kostki) masła

Masa:

125 g (1,5 szklanki) cukru pudru + opakowanie cukru waniliowego
200 g migdałów lub orzechów
1 kubeczek kwaśnej 18% śmietany - mały

Wykonanie: wykonałam "na próbę" z połowy składników. Wyszło około 20 rogali.

Ciasto:

Jaja utrzeć z cukrem, wlać ciepłe, stopione masło i ubijać. Nie przerywając ubijania, dodawać porcjami przesianą mąkę oraz mleko. Pod koniec ubijania wlać rozpuszczone w niewielkiej ilości mleka drożdże i ubijać tak długo, aż pojawią się pęcherzyki powietrza.

Następnie ciasto pozostawić w ciepłym miejscu do wyrośnięcia.

Gdy wyrośnie, ciasto rozwałkować i kroić na kwadraty, na każdy z nich nałożyć porcję masy migdałowej i uformować rogalik. Ciasto jest cudownie sprężyste - aż się chce miętolić je bez końca w rękach. I do tego cały czas fajnie "bąbelkuje" powietrzem w czasie wałkowania. Przed wałkowaniem musiałam je odrobinę podsypywać mąką.

Masa:

Przygotowanie masy migdałowej:

migdały i/lub orzechy zemleć, następnie dodać cukier puder i cukier waniliowy oraz kwaśną śmietanę - ja dodałam 2 łyżki, całość dokładnie utrzeć.

Uwaga: Śmietanę należy dodać w takiej ilości, aby można było masę dokładnie utrzeć i żeby była dość gęsta.

Uformowane rogaliki ułożyć na blasze, pozostawić w ciepłym miejscu do wyrośnięcia, po czym wstawić do gorącego piekarnika. Piec na złoty kolor w temperaturze 220st C. Ja piekłam 11 minut.
Upieczone rogaliki lukrować. Można posypać rozdrobnionymi orzechami. Ja zamiast tego rozsmarowałam na wierzchu masę, która wypłynęła podczas pieczenia z rogali ;). Z czystym sercem przepis polecam, bo rogale są pyszne.

(Przepis udostępniła firma "FAWOR" SPC z Poznania - przeklepałam bez większych zmian)

Zapiekana dynia

2011-10-25T21:15:00.003+02:00

Dziś będzie pomarańczowo i bardzo dyniowo.
Zaprzyjaźniona z cin-cin Bea tradycyjnie na jesieni urządza Festiwal dyni. Jego poprzednie edycje dostarczały mi wielu niezapomnianych wrażeń smakowo-wizualnych. Dlatego - i w tym roku, koniecznie chciałam wziąć w nim udział. Co się w sieci naszukałam dyniowych przepisów, to moje ;)
Ale znalazłam. Kilka zachomikowałam i w stosownym czasie popełnię. A kilka już popełniłam.

Piękny, zakupiony w sobotę na targu, kawałek dyni spożytkowałam w dwójnasób - piekąc moje stare-znane ciasto dyniowe z orzechami (i lekką modyfikacją) oraz pozwalając sobie na nieznaną mi wcześniej dyniową ekstrawagancję pod postacią dyni pieczonej.
Oczywiście, wszystko w ramach panującej u mnie dewizy "szybko i prosto".
I w ramach Festiwalu rzecz jasna :)

Dynia pieczona z chilli

Składniki:

kawałek dyni o wyraźnym pomarańczowym wnętrzu
szczypta suszonej papryczki chilli
szczypta lub dwie soli
odrobina suszonego rozmarynu

(najlepszy byłby oczywiście rozmaryn świeży - niestety nie miałam pod ręką)
oliwa z oliwek

1. Piekarnik nagrzać do 200 stopni.

2. Dużą blachę wyłożyć papierem do pieczenia.

3. Dynię pokroić w poręczne kawałki - odkroić skórę (tego etapu bardzo nie lubię, to ciężka praca - zwłaszcza jeśli dynia jest twarda)i puszysty miąższ. Obrane ze skóry kawałki pokroić w małe, 2 cm sześciany.

4. Dynię wyłożyć na blachę w luźnych odstępach. Skropić oliwą z oliwy, posypać suszonym rozmarynem i solą. 1/3 część dyni posypać chili.

5. Piec w piekarniku 30 (no max. 35 minut) - do chwili, gdy dynia będzie miękka i lekko brązowa na brzegach. Podawać na gorąco.

Co do wrażeń wizualnych - cudo; wrażenia smakowe niemniej zachwycające. Tym razem dla dwójki marudnych i zrzędzących jedzeniowo nastolatków- gratka nielada.
Uff...

Smalec domowy

2011-10-19T12:59:00.001+02:00

Król wielu piwnych imprez i studenckich włóczęg po górach. Kiedy chłód przenika do szpiku kości, wiatr szarpie ubraniem, a ręce wyciągnięte - na chwilę tylko - z rękawiczki drętwieją z zimna, marzymy o potrawach tłustych, energetycznych. Lubimy np. leniwie opatuleni w ciepły koc grzać ręce o szklankę herbaty z miodem. Albo jeszcze bardziej lubimy grzane wino.

Tak. Potrawy jesienno-zimowe zdecydowanie zmieniają swój charakter.

Smalec domowy

Podaję za kuchnia polską - z drobnymi modyfikacjami.

250 g słoniny

łyżka wody

1 winne jabłko (np. kortland, lobo)

1 łyżeczka majeranku

1 cukrowa cebulka

Płat słoniny pokroić w drobną kostkę lub zmielić w maszynce do mięsa.

Właściwie od zawsze - sposobem mojej mamy -słoninę kroiłam. Jednak ostatnim razem - chcąc zaoszczędzić czas - pokrojony płat przepuściłam przez maszynkę. Efekt końcowy niespodziewanie lepszy. Ale nie uprzedzajmy faktów ;)

Obojętnie jakim sposobem ;) rozdrobnioną słoninę wrzucamy do nieprzywierającego (najlepiej płaskiego) rondla lub garnka. Podlewamy łyżką wody i wytapiamy ogrzewając na małym ogniu. Mieszamy od czasu do czasu. Gdy słonina jest szklista wrzucamy pokrojoną w drobną kostkę 1 cebulkę cukrową i 1 winne jabłko (również obrane i pokrojone w kosteczkę). Smażymy tak długo, aż cebula nabierze jasnozłotego koloru. Redukujemy do 0 źródło ciepła. Na koniec dodajemy majeranek.

Gorący smalec przelewamy do kamionkowego naczynia.

W czasie studzenia można go przemieszać parę razy, aby skwarki nie opadły na dno. Po wystudzeniu przechowujemy w chłodnym i zaciemnionym miejscu.

Smalec przygotowany takim sposobem odznacza się lekko słodkawą nutą (cebulka i jabłko) - mi osobiście bardzo odpowiadająca. Drobne skwarki wzbogacają doznania, nie przeszkadzając zbytnim rozmiarem lub nadmierną twardością. Jednym słowem: "Mielić proszę Państwa - trza słoninę mielić". A do tego oczywiście obowiązkowy ogóreczek i świeże pieczywko. (Nie wiem dlaczego, ale zawsze rozśmieszały mnie zdrobnienia wkradające się w kuchenne słownictwo.)

U mnie za oknem zimno, dżdżysto i wietrznie więc zabieram się za konsumpcję smalczyku.
Pa!

Szybkowar. I grochówka :)

2011-10-09T08:55:00.007+02:00

Cudo. Dostałam w prezencie na urodziny. Okrągłe. Robię w nim jedno, dwa dania dziennie.
Pokochałam gotowanie ziemniaków, BO zajmuje tylko 5 minut. I mięso duszone w sosie - bo gar gotuje je w minut dwadzieścia, a nie - jak tradycyjnym sposobem - ponad 1,5 godziny :)

Na blogu pojawiać się więc będą (od czasu do czasu) przepisy szybkowarowe. Kiedy gar dostałam, złotych rad udzieliła mi niezastąpiona w tym względzie Buka. Skorzystałam, zapamiętałam, podzielę się ;)

Milej niedzieli i dobrych, rozsądnych decyzji przy wyborczych urnach ;)

Grochówka

Urzeka jedwabistości i ... prostotą.

1/2 opakowania grochu łuskanego w połówkach (200 g)
1 marchew
1 pietruszka
1/2 małego selera
6 cm pora
2 ziela angielskie
kawałek wędzonego boczku (150 g)
sól, oliwa z oliwek majeranek, ząbek czosnku - grzanki z białej, odrobinę czerstwej bułki

Groch przepłukać na sicie. Namoczyć w zimnej wodzie na min. 3 godziny.
Na dno szybkowaru wrzucić napęczniały odcedzony z wody groch, obrane warzywa, ziele angielskie łyżeczkę soli (nie więcej bo boczek jest również słony), wędzony boczek. Zalać zimną wodą ( u mnie to minimalna -1/3 objętości szybkowaru, z uwagi na użyty groch ) - 750 ml. Gotować ciśnieniowo przez 20 minut.

W trakcie gotowania groch zupełnie się rozpadnie, tworząc jedwabiste pure - bez potrzeby dodatkowego przecierania czy miksowania. Uważać tylko należy na marchew i pozostałe warzywa, gdyż one również są bardzo rozgotowane. Ja warzywa delikatnie z garnka usunęłam. Boczek również. Pozostawiłam na prawdę minimalną ilość "okruszków" marchwi.

Przed podaniem, zupę doprawić majerankiem roztartym z odrobiną oliwy z oliwek i majerankiem. Ja grochówkowe pure musiałam dodatkowo rozcieńczyć wodą, bo było bardzo gęste ;) Mimo tego zabiegu - grzanki położone na wierzch nie topiły się; jednym slowem zupa pozostała nadal dostatecznie gęsta.

Na koniec - ozdobić grzankami. Smacznego.

grochówka

P.s. Grochówka to jedna z zup, której w dzieciństwie nie cierpiałam. I sama już nie wiem czy faktycznie z wiekiem gusta tak diametralnie się zmieniają, czy może zależy to (w większej mierze) od samego przepisu.

Leniwa niedziela

2011-09-18T16:51:00.003+02:00

Po kilku dniach brzydkich, zapowiadających jesień, przyszła pora na letni niedzielny poranek. Kocham upalne lato, słońce, piasek. Złote promyki migające na przymrużonych powiekach. Leniwe chwile, wypełnione spokojem. Niedaleko mojego tętniącego nieustannym ruchem miasta, jest takie cudowne miejsce. Zakole rzeki, soczysta trawa. i ... piaszczysta, dziurawa droga tam prowadząca. Droga, która zniechęci dbających o podwozie mechanicznej bryki. Więc nie jest tam tłoczno. Ale nie jest to też zupelne pustkowie. Jest za to krzywy, odrobinę dziurawy pomost. Rdzewiejący w naturalnym, niezakłóconym tempie i niewątpliwie pamiętający czasy lepszej/ (?) zaprzeszłej epoki. Z nowości - pojawiły się kajaki i ścianka wspinaczkowa dla dzieci. Poza tym, miejsce nadal tkwi głęboko w tej poprzedniej epoce. Jest i bar gdzie serwują kiepskiej jakości piwo. Wódeczkę też nabyć można .... choć tak na prawdę nie wiem, bo nie sprawdzałam ;) Toalety zyskały nowe drewniane i bardzo kolorowe drzwi. Jednak nawet gdyby ich nie było i tak tam sie wybiorę, bo leniwa niedziela jest jak najbardziej pożądana.

Pakuję jedzenie do turystycznej lodówki, z szafy wyciągam koc i... gotowe. Jedziemy.

Blog kulinarny wiec powinno być o jedzeniu. Ale nie będzie ;)

Nie dzisiaj. Ze wspomnień - nad rzekę zabrałam ostatnią paczkę paluszków przywiezionych z wakacji nad Adriatykiem. U nast takich nie robią. W Polsce jeszcze nikt nie wpadł na pomysł by do środka paluszka wcisnąć pastę z orzeszków arachidowych. Pyszne, proste. Po prostu zaskoczyło mnie.

Tymi paluszkami poczęstowała Julę pewna muzułmańska rodzina wypoczywająca, tak jak i my, z dziećmi na plaży.

Proszę niech ktoś pomysł skopiuje i zapełni takimi paluszkowymi pysznościami sklepowe półki.

Koniec lata

2011-09-03T10:13:00.001+02:00

Prawie zawsze sierpniowe powroty z wakacji wzbudzają we mnie lekki smutek. Skoszone smutno-szare pola, pierwsze złote liście nieśmiało spadające na skąpaną w gorącym jeszcze słońcu szosę, niedojrzałe białe kasztany, żółte mimozy. Tak, chyba chodzi o te mimozy i kołatającą się w zakamarkach umysłu melodię.

Za to ulubiony targ wypełnił się po brzegi ostatnimi darami cudownego lata. Nastała pora na jabłka, śliwki, pigwy. Och, tyle jest tych dobrodziejstw natury, że z trudem podejmuję decyzję co kupić. Do torby wrzucam pęk soczystych (zrywanych o świcie) liści szpinaki, zielonkawy bób, młode miniaturkowe cukinie. To od tej samej zaprzyjaźnionej ...hm farmerki. Do tego dochodzi obietnica przywiezienia naręcza cudnej urody, jadalnych kwiatów cukinii, za którymi przepadam. Stragany uginają się od jabłek, jagód, grzybów, śliwek. Tak, koniec lata to także czar wielu darów ziemi. I w tym momencie żałuję, że nie mam ogromnej spiżarni i jeszcze większego zamrażalnika aby to wszystko, pachnące słońcem i latem, zmagazynować. Aby w wieczory słotne i błotne wyciągnąć i przez chwilę zadurzyć się w zapachach i smakach, które ze zdwojoną siłą przywołam w pamięci.

Ale, ale ... post miał być o czymś zupełnie innym. Miał traktować o śliwkach ;)

Nie jestem zwolenniczką śliwek. Tak jak kocham czereśnie, arbuzy i truskawki, tak śliwki traktuje nadzwyczaj obojętnie. Nie mieszam śliwkowych powideł, nie zachwycam się ich smakiem. Byłoby jednak totalnym niedopowiedzeniem, gdybym kwestii śliwkowej tutaj nie poruszyła. Bo śliwki kupuje (na kompot i ciasto), ale z braku doświadczenia często wpadam jak śliwka w kompot właśnie. Bo zdarzają się wśród tych zakupów śliwki zupełnie niezdatne do jedzenia, niedojrzałe lub po prostu niesmaczne. I co wtedy z takim fantem począć?

Ano, do tego aby w gospodarstwie nic nie marnować, doszłam czas temu. Więc na te paskudne śliwki też mam doskonały sposób. Może się komuś przyda i z poniższej porady skorzysta :)

Rewelacyjny sposób na nietrafione śliwki :)

Bardzo proste.

Śliwki umyć. Wyjąć pestkę, dzieląc każdy owoc na ćwiartki.

Zalać sokiem z cytryny i zasypać odrobiną cukru. Wymieszać ręką, odstawić na co najmniej 10 minut.

Na patelni rozgrzać łyżkę masła, dołożyć masę śliwkową, która zdążyła już puścić sok. Przesmażyć przez chwilę. Gdy zmiękną nabiorą cudownego smaku i można je będzie zjadać prosto z patelni.

Albo użyć do czegokolwiek innego, np. do śliwkowej tarty.

Jeśli ktoś lubuje się w bardziej wyrafinowanych smakach do śliwek można dodać oprócz cukru i cytryny - szczyptę cynamonu i/lub naparstek rumu ewentualnie brandy. Ja z uwagi na dzieci najczęściej stosuję przepis podstawowy.

Bogracz teściowej

2011-08-22T16:03:00.005+02:00

Wakacyjne wspomnienia .. nie wiem jak ująć w słowa, część zatrzymałam w kadrze ....
Wśród nich, jak zwykle, moje ukochane Węgry... Jechaliśmy przez pola śmiejących się słoneczników, spokojnych wiosek, pachnących łąk. Na talerzach papryka, salami, bogracz .... gulasze.
I ta cisza.
I ten spokój.
I ... odrobinę szaleństwa - bo bez niego wakacje nie smakowałyby przecież na prawdę ;)

Na deser przepis na bogracz, który serwuje moja teściowa, jak ja zakochana w węgierskich klimatach. Otrzymany dawno temu, odrobinę zakurzony, bo kiedy urodził się Szymek przestaliśmy jadać wołowinę.

Może jednak kogoś skusi?

Na zupę :
ładny kawałek wołowiny (tak do pół kilo)
1 mała czerwona papryka
ziemniaki (ok 5 szt.)
garść mrożonego groszku
1 (lub 2) marchewki
wywar warzywny lub z kostki (około 1,5l)

Na kluseczki:
1 szklanka mąki,
1 małe piwo
1 żółtko

Przyprawy: kminek, ostra i słodka papryka, sól, olej

- - - - - - - - -

Bogracz: Ugotuj wywar warzywny. Mięso umyj, pokrój w drobną kostkę, po czym podsmaż na mocno rozgrzanym tłuszczu. Smaż mieszając aż woda dobrze odparuje. Przełóż mięso do garna i zalej gorącym wywarem, wsyp ok. łyżeczki kminku i wolno gotuj do miękkości. Na patelni rozgrzej trochę tłuszczu (olej), zdejmij z ognia, wsyp słodką ( 1 łyżeczka) i ostrą paprykę i rozprowadź ją w tłuszczu. Dodaj do garnka, daje nie tylko smak, ale i kolor. Oddzielnie ugotuj ziemniaki pokrojone w kostkę i marchewkę. Odcedzone dorzucisz do garnka pod koniec gotowania, groszek zielony (nie za dużo) również. Paprykę dla bezpieczeństwa przed rozgotowaniem możesz ugotować też oddzielnie lub pokrojoną wrzuć do garnka na 10-15 min. przed końcem.

Kluseczki czipetki: żółtko jaja, mąka (ok 1/2 szklanki) i do zarobienia trochę piwa (reszta piwa do natychmiastowej konsumpcji ). Zagnieć ciasto tak, ażeby dały wałkować się w palcach malutkie kluseczki (nie może się kleić, nie może być też twarde). Na talerzu lub tacy podsyp trochę mąki i tam składaj zrobione kluseczki. Gdy zupę doprawisz do smaku i będą już w niej wszystkie składniki, zsuń kluseczki razem z mąką i chwilę pogotuj. To wszystko. Zupa powinna być nieco bardziej pikantna, bo czipetki wchłoną smak.

I uwaga:
Kluseczki robi się wyśmienicie. Pamiętam swoje wielkie zdziwienie, gdy zabrałam się za nie po raz pierwszy. Można je wykorzystać do dowolnej innej ulubionej zupy z kluseczkami

Powakacyjne wspomnienia

2011-08-16T09:42:00.000+02:00

Pasta z bobu

2011-08-11T17:05:00.004+02:00

Z wiekiem człowiek mądrzeje, ponoć ;) Na pewno jednak zmieniają mu się kulinarne upodobania. Jako dziecko nie cierpiałam wielu potraw, w tym zapachu gotowanego bobu. Jednak moja mama - znana wszem boboholiczka - raczyła nim nas, swoją rodzinę, nałogowo. Nie pomagało "Mamo przecież wiesz, że nie lubię bobu". Wielka miska z parującymi ziarnami trafiała na stół, a mama nieodmiennie zachęcała: "No spróbuj". Resztę rodzinki ogarniał bobowy szał i w zapale wyłuskiwali zielone ziarenka, siedząc na fotelu z nosem w książce, gazecie lub krzyżówce :)

W tym roku sezon na bób przespałam bez wielkiego żalu, aż tu nagle dzisiaj ogarnęła mnie na niego OGROMNA, ale to na prawdę OGROMNA ochota. Kupiłam więc bób mrożony i nie zastanawiając się wiele - ugotowałam. Co z tego, że nie miałam zielonego pomysłu na to, co dalej z nim uczynić. A właściwie zielony miałam przed oczami mus, pure .... no dokładnie coś w tym guście :)

Efekt przeszedł najśmielsze oczekiwania. Przepis zapożyczyłam stąd:

Wegańska pasta z bobu

paczka bobu (u mnie mrożony)
1 ząbek czosnku

2 łyżki soku z cytryny

2 łyżki oliwy z oliwek
sól morska gruboziarnista - szczypta lub dwie

Bób ugotować (np. w/g tego przepisu), po przestudzeniu wyłuskać ziarenka. Dodać przeciśnięty przez praskę czosnek, oliwę, sok z cytryny i szczyptę soli. Zmiksować blenderem. Podawać na kromkach ciemnego pieczywa (u mnie chlebek z czosnkiem niedźwiedzim) lub grzankach z sezonowymi pomidorami.

Na marginesie:

Szperając w sieci za bobowymi pysznościami trafiłam na bardzo ciekawy przepis. Wstawiam by o nim nie zapomnieć i w przeszłym roku wypróbować.

W starożytnym Rzymie ta potrawa była swoistym odpowiednikiem popcornu, sprzedawano ją przede wszystkim gościom przybywającym na igrzyska i walki gladiatorów.

Bób smażony:

1 kg bobu 2 szklanka oleju
1 łyżeczka słodkiej papryki
1 łyżeczka świeżo zmielonego pieprzu
1 łyżeczka soli ziołowej

Bób umyj i ugotuj w osolonej wodzie do miękkości. Zajmie to około 10-12 minut. Ostudź, a potem osusz na bawełnianej ściereczce. W rondlu rozgrzej 2 szklanki oleju. Temperatura jest wystarczająca, kiedy wrzucone do oleju ziarnko bobu natychmiast wypływa na powierzchnię i zaczyna skwierczeć. Wrzucaj bób niedużymi partiami do oleju i smaż przez 1-2 minuty, nie przejmując się, że niektóre łuski się pootwierają. Po usmażeniu odsączaj na papierowych ręcznikach. Wymieszaj dokładnie sól ziołową, pieprz oraz paprykę i taką mieszanką posyp bób.

A może powyższy przepis ktoś zna, próbował i może coś o nim powiedzieć? Będę wdzięczna :)

Tartaletki z bakłażanem

2011-07-11T15:42:00.008+02:00

Letni powiew słabego wiatru wcale nie pomaga przetrwać upału; słońce pali niemiłosiernie i nikomu nie chce się myśleć, dokądkolwiek iść ani nic gotować. Najlepiej zaszyć się w cieniu parasola i upajać mocnym esspreso.

i co...?

No nic, ja tak nie potrafię ;)
Przynajmniej na dłuższą metę.

Wyciągam z lodówki bakłażana. Notabene tkwi w niej od dłuższego czasu, zamieniając się powoli w maleńki wyrzut sumienia. Wyrzutów nie powinno się mieć zbyt wielu, więc szybciutko pozbywam się przynajmniej tego jednego. Jeszcze tylko krótki rzut oka do podręcznej skarbnicy kulinarnych pyszności - i ... już wiem co, z owego bakłażana przyrządzę.

Tartaletki.

Najlepsze są na ciepło - rozpływają się w ustach.
Smak bakłażana wzmocniony bazylią.
Do tego ciągnąca się mozzarella \ i jak zwykle jak najwięcej prostoty ;)

2 bakłażany (nie za duże)
2 małe opakowania mozzarelli w kulce
gotowe ciasto francuskie
2 łyżki oliwy z oliwek
kilka listków bazylii (świeże)
1 żółtko
2 ząbki czosnku
sól gruboziarnista i pieprz

Bakłażana dobrze umyć, pokroić w cieniutkie talarki, rozłożyć osobno na blachę na papierze do pieczenia. Każdy krążek skropić oliwą, posypać ziarenkami soli (2,3 ziarenka - no po prostu nie za dużo), na końcu dołożyć czosnek posiekany na plasterki. Podpiec 10 minut w piekarniku rozgrzanym do 220 stopni.

W tym czasie można spokojnie przygotować na osobnej blasze ciasto francuskie - pokroić je w kwadraty, układać na papierze do pieczenia zachowując odstępy.

Potem kolejno:
Mozzarellę odsączyć z zalewy, pokroić w plasterki.
Bazylię rozgnieść w moździerzu z kilkoma kroplami oliwy z oliwek.

Na ciasto układać plastry bakłażana tak, aby na siebie zachodziły, na to plasterki mozzarelli i odrobinę rozgniecionej bazylii. Całość skropić oliwą, a brzegi ciasta posmarować żółtkiem. Prawda, że w tej postaci tartaletki wyglądają bajecznie? :)

Wstawić do gorącego piekarnika na około 15 minut ( u mnie producent podał 210 stopni - więc generalnie trzymamy się tego co zalecane na opakowaniu). Podajemy od razu - jeszcze ciepłe.

Z jednego ciasta otrzymałam 12 porcji bakłażanowych pyszności.

W jak wakacje

2011-07-05T14:52:00.001+02:00

Zaniedbałam blog. Jednak ogromnie absorbująca (bo ciekawa wszystkiego) dwulatka nie daje mi tyle wolnego ile miałam w roku ubiegłym. Mamy też za sobą kawałek wakacji.

Stad tu taka cisza i pustka. Mam nadzieję, że wybaczacie ;)

Życzę Wam kochani słonecznych wakacji,

dobrego wypoczynku

i jeszcze lepszej - bo wakacyjnej - kuchni :)

Pozdrawiam ciepło!

Lassi z mango

2011-05-31T15:02:00.001+02:00

Na upały. Żółty. Energetyzujący. Urzekający. Jedwabisty.
Podaję za moim guru Jamie Olivierem.

Na 4 literatki:

pół szklanki zimnego mleka 3,2%

250 ml jogurtu naturalnego

puszka owoców mango w syropie (np. Tao-tao)

2-3 łyżki cukru do smaku

Wszystkie składniki wlać do wysokiego dzbanka - zmiksować. Rozlać do 4 literatek, podawać niezwłocznie.

Na marginesie - lassi może być przechowywane w lodówce do 24h.
Ale po co czekać, skoro jest już gotowe ? ;)

Chłodnik rabarbarowo-truskawkowy

2011-05-27T14:56:00.003+02:00

Zapowiedziany czas temu. Z totalnego braku czasu, przepis wstawiam dopiero teraz. Inspiracji dostarczyła w zeszłym roku Martha Stewart, ale pomieszałam jej przepisy biorąc z każdego tylko tyle ile mi odpowiadało. Jednym słowem - baba w kuchni namieszała :) Efekt końcowy - zresztą zgodnie z oczekiwaniami - przepyszny.

pół kilograma ładnych truskawek (obranych z szypułek i przepłukanych)

łyżka cukru

4-5 łodyżek rabarbaru

kilka listków mięty

3 łyżki cukru, 1 cukier waniliowy

lody waniliowe lub bita śmietana

Piekarnik rozgrzać do 150 stopni. Truskawki (najlepiej niezbyt dobrze osączone z wody) wysypać na blachę i posypać cukrem. Wstawić blachę do piekarnika. Piec około godziny, aż truskawki puszczą sok i odrobinę się skurczą. Jednocześnie z piekarnika zacznie wydobywać się tak oszałamiająco smaczny aromat, że nie da się tego momentu przegapić ;))

Truskawki odstawić do ostygnięcia. Rozgnieść je łyżką mieszając z otrzymanym sosem. Przenieść do naczynia w którym można je będzie zmiksować. Zmiksować na mus.

W czasie kiedy truskawki się pieką - możemy spokojnie ugotować kompot rabarbarowy.
Do 0,75 litra zimnej wody wsypać 3 łyżki cukru i jeden cukier waniliowy, dołożyć listki mięty oraz obrany i pokrojony na 2 cm kawałki rabarbar. Wszystko razem zagotować, po czym zdjąć z gazu. Przestudzić i przecedzić kompot przez sito.

Mus truskawkowy wymieszać z przecedzonym kompotem. Wstawić do lodówki. Podawać schłodzony z łyżką lodów waniliowych lub bitej śmietany. Przed podaniem chłodnik można dodatkowo przybrać truskawkami i listkiem mięty.

Chłodnik wart jest grzechu popełnienia; wydobyty intensywny smak zapieczonych truskawek, w połączeniu z waniliowo-kwaskową nutą rabarbaru jest po prostu cudowny. Stanowi też interesującą odmianę wśród znanych wszystkim buraczkowych odmian tej chłodnej zupy.

Na zdjęciu powyżej - chłodnik - na potrzeby dzieci podany do spożycia w temperaturze pokojowej tuż po zmiksowaniu musu i wymieszaniu z kompotem.

Maj i bzy

2011-05-17T08:09:00.001+02:00

Czyż istnieje piękniejsza pora roku poza tą, w której kwitną bzy? Dla mnie maj nieodmiennie łączy się z zapachem bzu. I konwalii. Do tego dochodzi zachwyt nad rabarbarem, pierwszymi truskawkami, obfitością młodego szczypiorku, natki koperku czy pietruszki. Pojawiają się też pierwsze smaczne pomidory. Nie trzeba być wegetarianinem, aby ulec temu urokowi i przygotowywać kanapki pełne wyłącznie wiosennych nowalijek.

Rabarbarowemu urokowi uległam już tydzień wcześniej piekąc ciasta i robiąc kwaskowate kompoty o bladoróżowym zabarwieniu. Jednak dopiero wpis Chillibite natchnął mnie pomysłem, który zrealizowałam wczoraj, dziwiąc się że sama nie wpadłam na niego wcześniej. Kompot rabarbarowy wzbogacony o listki mięty zyskał tak ciekawą nutę, że wzbudził nawet zainteresowanie Misi - mojej wybrednej nastolatki ;)

1,5 litra wody

5 gałązek rabarbaru obranego i pokrojonego na 2-3cm kawałki

garść listków mięty

2-3 łyżki białego cukru

Rabarbar obierz ze skórki, umyj i pokrój na małe 2 lub 3 cm kawałki kawałki. Do garnka z wrzątkiem dodaj rabarbar, cukier i listki mięty. Gotuj przez 4 minuty (ja robię to pod przykryciem). W połowie gotowania - kiedy rabarbar rozleci się już na włókna - wypróbuj smak kompotu - zbyt kwaśny dosłodź kolejną łyżką/łyżeczką cukru. Zostaw do przestygnięcia. Chłodnawy napoju przelej przez sitko do szklanego dzbanka, postaw na stole.

Połowę kompotu najlepiej zostaw, będzie potrzebny do zrobienia pysznego rabarbarowego chłodnika. Ale o tym w następnej odsłonie :)

Deser w/g Jamiego

2011-05-09T10:33:00.001+02:00

Lubicie świeże ananasy? Ja ogromnie. Pamiętam jednak czasy, kiedy ten rarytas był w Polsce całkowicie niedostępny, a jego smutny zamiennik - ananas w puszcze - obiektem westchnień. Na szczęście czasy się zmieniły i z nowym przywędrowały do Polski egzotyczne owoce. Dzisiaj nikogo już nie dziwi mango, liczi albo melon dostępne w supermarketach przez okrągły rok.

No więc, ananasy kupujemy i zjadamy, dotąd jednak nie pokusiłam się o nic więcej ponad jego obieranie i krojenie. Przepis Jamiego z piękną fotografią i jego fantastycznie prostym opisem był na tyle ciekawy, że obiecywałam sobie, że kiedys go wypróbuję. I kiedyś wreszcie nadeszło. Wypróbowałam i zapewniam - odtąd wracać będę nałogowo.

Ananas z miętowym cukrem

Przepis z książki "Lubię gotować" Jamiego Olivera.

1 dojrzały ananas - dojrzały oznacza, że pięknie pachnie. Po prostu należy wsadzić nos w ananasa i powąchać, uważając aby się o ananasowa otoczkę nie ukłuć. Robię tak od zawsze i to nie tylko w przypadku ananasa ;)

4 łyżki cukru

garść świeżej mięty

Anansa połóż na desce do krojenia, odetnij oba końce i stawiając na płaskich końcach odetnij pozostałą otoczkę. Wytnij wszystkie ciemne punkty, które są zdrewniałe i niesmaczne oraz twardawy środek. Pokrój ananasa na ćwiartki, a te na jeszcze mniejsze cząstki. Rozłóż na talerzu.

W moździerzu rozetrzyj cukier z listkami mięty. Cukier zmieni kolor i wszystko wokół zacznie pachnieć miętą. Posyp ananasa miętowym cukrem.

To na prawdę bardzo prosty, ale fantastyczny sposób na urozmaicenie smaku ananasa. Zapewniam, że będziecie zachwyceni tym połączeniem.

Składam kolejny raz ukłony w stronę mojego guru - dziękuję Jamie :)

Rabarbarowe szaleństwo

2011-05-04T20:00:00.003+02:00

Rabarbarowe szaleństwo ogarnęło mnie. Kupiłam pęk pięknego rabarbaru i zgodnie z zapowiedzią próbuję rabarbarowe przepisy. Na pierwszy ogień poszedł ten. Niestety, w trakcie robienia ciasta, coś mi w nim nie pasowało. Miało być lekkie i kruche, a u mnie w surowym cieście przeważało zdecydowanie masło :( Wiele kruchych ciast w życiu robiłam więc intuicja mnie nie zawiodła. Pokombinowałam a rezultat przeszedł najśmielsze oczekiwania :)

A teraz po kolei.

Na ciasto:

125 g zimnego masła

szklanka mąki

1/3 szklanki zmielonych płatków migdałów

1/3 szklanki cukru
1 cukier waniliowy

2 żółtka

Dodatkowo:
bułka tarta do wysypania formy +odrobina masła

forma porcelanowa do tart

garść migdałowych płatków i garść mąki do kruszonki

Ciasto zarabiałam ręcznie - łącząc w misce wszystkie składniki. Ciasto chłodziłam około 1h w lodówce - zawinięte w woreczek foliowy.

Nadzienie:

5 łodyżek rabarbaru obranego ze skórki i pokrojonego na 1 cm kawałki

2-3 łyżki cukru

20g masła

2 szczypty cynamonu

Rabarbar posypałam cukrem, odstawiłam do czasu aż puścił sok. Przesmażyłam na patelni na maśle do momentu kiedy zrobił się miękki - wyglądem odrobinę przypominał rabarbarowa marmoladę ;) dodałam cynamon. Odsączyłam masę na sitku.

Piekarnik rozgrzałam do 190 stopni z termoobiegiem. I kilka słów wyjaśnienia - moja forma porcelanowa jest bardzo gruba,zazwyczaj ciasto gorzej w niej rośnie. Dlatego wydawało mi się, że nieco wyższa temperatura w piekarniku będzie odpowiednia. Intuicja kolejny raz mnie nie zawiodła. Jeśli jednak macie cieniutką formę do tart - np. teflonową wystarczy piekarnik nastawić na180 stopni.

Dno i boki formy wysmarowałam masłem i posypałam bułką tartą.

2/3 ciasta rozłożyłam na dnie i bokach - prawie jak na klasyczną tartę, z tą jednak różnicą że absolutnie nie przejmowałam się brzegami. Spód podpiekłam przez 10 minut w piekarniku. Formę po tym czasie wyjęłam, wyłożyłam masę rabarbarową.

Pozostałą 1/3 część ciasta połączyłam z garścią mąki i garścią migdałowych płatków. Starłam na tarce na masę rabarbarową.

Formę włożyłam do piekarnika. Piekłam 25 minut, po zrumienieniu wierzchu (jakieś 15-18 minut) ciasto przykryłam folią aluminiową nie zmniejszając temperatury lecz wyłączając termoobieg.
Podawałam lekko ciepłe.

Tarta wzbudziła sensację. Dodam, że zniknęła w mgnieniu oka - co u mojej nastolatki jest rzeczą raczej niespotykaną ;)

Salsa verde

2011-05-03T11:40:00.008+02:00

Gdyby nie chłodna aura za oknem, większość spędzających majowy weekend osób urządzałaby dziś grilla. Lubię te pierwsze majowe spotkania u znajomych pod Warszawą, kiedy rozpalamy ognisko i grill, a dzieciaki szaleją w ogrodzie najchętniej na trampolinie ;) spragnione ruchu i świeżego powietrza. Dorośli delektują się piwem i aromatem pieczonych na grillu mięs.

Dzień wcześniej różne rodzaje mięsiwa wkładam w marynujące sosy, po to by na grillu zachwycać się ich kruchością. Szorując ziemniaki do pieczenia nie zapominam o ulubionym czosnkowym dipie i tradycyjnie piekę ciasto z młodym rabarbarem. A propos rabarbaru - mam w zanadrzu dwa niezwykle ciekawe przepisy, które w najbliższym czasie zamierzam popełnić.

Wracając do tematu.

Salsa verde to sos ziołowy. Na przepis trafiam rok temu. Najczęściej dodawany jest do grillowanego kurczaka albo ryby. Często z dodatkiem anchois i czosnku (patrz mój ulubiony Jamie Oliver). Niestety, w takiej postaci byłby nieakceptowalny przez moje dzieci. Zaprezentowana przez Marthę Stewart wersja jest w moim odczuciu DOSKONAŁA ;) Najpiękniej komponuje się z grillowaną piersią kurczaka. Nie dodaję jedynie skórki otartej z cytryny - daję za to odrobinę więcej cytrynowego soku.

W tym roku, z racji choroby Juleczki, weekend majowy spędzam w domowych pieleszach odbierając telefoniczne relacje od wypoczywającej w górach reszty rodzinki. Pozostaje mi tylko pomarzyć o grillu i majówce ;) Na pociechę upiekłam więc sobie mięso w piekarniku i przyrządziłam sos.

Salsa verde w/g Marthy Stewart:

Weź garść ulubionych ziół np. szczypior, koperek, pietruszka i estragon.
Posiekaj i wrzuć do przezroczystej miseczki.
Skrop sokiem z połówki cytryny, dodaj łyżkę kaparów; dolej oliwę z oliwek extra virgin.
Przypraw do smaku świeżo mielonym pieprzem i szczyptą soli.
Wymieszaj.

Sos powinien mieć półpłynną konsystencję, tak by można było nalać go łyżką. Nie przejmuj się ilościami dodanych ziół, zapewniam, że za każdym razem wyjdzie równie smaczny :)

Pasta rybna

2011-05-02T20:59:00.003+02:00

Pozostając bez komentarza odnośnie dzisiejszego TOP wydarzenia dnia, a zwłaszcza wypowiedzi polityków dot. wyczynu Amerykanów (choć język mnie swędzi, oj swędzi), a nawet Dnia Flagi Narodowej - na spokojnie - zaserwuję pyszną pastę tuńczykową.

1 puszka tuńczyka w sosie własnym

2 jajka ugotowane na twardo

majonez, sól, pieprz

Opcjonalnie: 1 mała cebulka cukrowa lub/i siekany zielony koperek - 1 łyżka

Baza:
Tuńczyka odsączamy z zalewy i przekładamy do salaterki.
Jajka obieramy ze skorupek, ścieramy na tarce o drobnych oczkach.
Rybę i jajka mieszamy delikatnie, doprawiamy odrobiną pieprzu - u mnie świeżo mielony, trójkolorowy; scalamy łyżką lub dwoma majonezu. Smakujemy i w razie konieczności dosalamy. Podajemy na kromkach razowego pieczywa.

Pasta równie wybornie smakuje wymieszana z posiekaną cukrową cebulką i łyżką siekanego świeżego koperku. Tak jak na zdjęciach powyżej.

Cudowne ziemniaki

2011-05-01T15:44:00.005+02:00

Należę do kategorii ludzi uwielbiających ziemniaki. I to w każdej postaci. Od frytek przesączonych starym olejem (które uwielbiałam mając naście lat), poprzez ukochaną na studiach sałatkę żydowską, aż po wyrafinowane ziemniaczane dania, na które trafiam obecnie.

Dzisiejsza odsłona ziemniaka to danie bardzo proste w wykonaniu.
Od kiedy pamiętam ziemniaki pieczone w folii w popiele są hitem każdego grillowanego spotkania - tutaj - z braku ogniska umieściłam je w piekarniku.

Ziemniaki w mundurkach

Dla 2 osób:
4 duże ziemniaki
małe opakowanie serka kremowego np. Bieluch
2 ząbki czosnku
pół zielonego ogórka
po łyżeczce masła na każdy ziemniak
sól, pieprz

Piekarnik rozgrzewamy do 200 stopni. Wyszorowane dokładnie ziemniaki zawijamy w aluminiową folię i układamy w żaroodpornym naczyniu - najlepiej z bocznymi uchwytami. Pieczemy 80 minut.

W tym czasie serek mieszamy z wyciśniętymi ząbkami czosnku, ogórkiem startym na tarce oraz odrobiną soli i pieprzu.

Ziemniaki wyjmujemy z piekarnika. Każdy ziemniak wraz z folią układamy na talerzu, ostrożnie odwijamy folię - uważając aby się nie popiec. Kartofelki nacinamy przez środek na krzyż. W rozcięte wnętrze wkładamy masło i szczyptę soli, a po chwili dodajemy serek. Dekorujemy zieleniną. Podajemy natychmiast.

Danie doskonałe np. na postny obiad serwowany w Wielki Piątek lub każdy inny dzień, jaki przyjdzie nam do głowy :)

Zupa migdałowa

2011-04-15T15:35:00.001+02:00

Przepis powstał na bazie oszałamiająco pysznego migdałowego sosu do mięsnych pulpetów z kuchni hiszpańskiej.

Składniki:

1 litr klarownego rosołu

1 cytryna

pół kubeczka śmietany 18%

100g płatków migdałowych

2 kromki chleba na zakwasie

2 ząbki czosnku - obrane

łyżka lub dwie oliwy z oliwek

sól, pieprz

Do dekoracji: zielona natka pietruszki lub płatki migdałów

Do gotującego się rosołu wlewamy roztrzepaną śmietanę i sok wyciśnięty z cytryny. Po minucie gaz skręcamy.

Na dużej patelni podgrzewamy oliwę. Chleb kroimy w kosteczkę. Wrzucamy na rozgrzaną patelnię razem z płatkami migdałów. Przesmażamy do lekkiego zbrązowienia migdałów, następnie dokładamy przeciśnięty przez praskę czosnek. Smażymy 30 sekund. Dolewamy 2 chochelki zupy. Solimy i pieprzymy odrobinę. Zagotowujemy do odparowania roztworu. Odstawiamy na chwilę do lekkiego przestudzenia.

W blenderze rozdrabniamy pastę chlebowo-migdałową z odrobiną wywaru cytrynowego. Mieszamy z resztą wywaru bez gotowania. Zupę podajemy w małych miseczkach ozdobioną posiekaną natką pietruszki, lub posypaną płatkami migdałów.

Dopisek późniejszy:

z braku czasu i możliwości życzeń wielkanocnych nie udało mi się wstawić na czas, ale bardzo dziękuję za te przekazane. Mam nadzieję, że spędziliście cudowne radosne Święta.

Wielkanocna Dukanowa niespodzianka

2011-04-14T14:21:00.001+02:00

W poszukiwaniu nowych smaków i potraw nieustannie wertuję książki kucharskie, kolorowe czasopisma i oczywiście sieć. Rzadko jednak wpadam na trop czegoś co na tyle zachwyca, abym próbowała to bezzwłocznie przyrządzać. Z potrawą prezentowaną poniżej było inaczej. Bo była to miłość od pierwszego spojrzenia, a spojrzałam na ... zdjęcie. To nic, że w mojej odmianie nie wyszło ono tak urokliwe jak oryginał. Niemniej, na początku zachwyciło. Zaintrygowało połączeniem smaków w drugiej kolejności. Trzeci z kolei spłynął spokój - gdyż przepis jest banalnie prosty i nie wymaga wielu składników. A po czwarte - już wiem, że wejdzie na stałe do repertuaru malutkich przekąsek, które z uporem maniaka będę przyrządzać.

Oryginał w/g Dukana.
Ja pokusiłam się o drobną modyfikację, gdyż diety słynnego doktora nie stosuję ;)

Składniki na 2 salaterki:

1 zielony ogórek obrany ze skóry

2 plastry wędzonego łososia

250 ml klarownego rosołku (u Dukana woda ze szczyptą soli)

łyżeczka środka żelującego (u mnie żelatyna, w oryginale agar-agar)
dodatkowo: pieprz, łyżeczka siekanego koperku

Zagotować rosół. Dodać żelatynę, dobrze wymieszać do jej rozpuszczenia się.

W osobnej miseczce zmiksować ogórek - jeśli pestki są w ogórku zbyt duże - lepiej je usunąć. Młode ogórki z niezbyt dobrze wykształconymi pestkami miksować w całości. Ogórki połączyć z roztworem.

Posiekać wędzonego łososia.

Na dnie malutkich salaterek lub silikonowych foremek na babeczki ułożyć posiekanego łososia. Na to wylać masę ogórkową. Wstawić do lodówki, aby stężała.

Uwaga: w wersji na zdjęciu - ryba posypana została dodatkowo posiekanym koperkiem i doprawiona świeżo mielonym trójkolorowym pieprzem, dla podniesienia wyrazistości galarety.

Duszone klopsiki w ostrym sosie

2011-04-07T19:58:00.002+02:00

Przepis z kuchni hiszpańskiej, nieco uproszczony.

Składniki:

pół kilograma mięsa mielonego (u mnie drobiowe, w oryginale wieprzowo-wołowe)

2 łyżki świeżej natki pietruszki - posiekanej

pół szklanki okruszków czerstwego chleba (zmieliłam czerstwy chleb w blenderze)

1 jajko

1 duża cebula - pokrojona w wiórki

1 szklanka bulionu

2 ząbki czosnku

pół łyżeczki słodkiej papryki

puszka pomidorów ( lub 2 świeże z filiżanką sosu pomidorowego)

łyżeczka pasty z ostrych papryczek lub 2 małe świeże czerwone papryczki chili

Dodatkowo: oliwa do smażenia, sól, pieprz

1. Wymieszaj mięso, wyciśnięty czosnek, surowe jajko z odrobiną soli (2 szczypty) i ulubionego pieprzu. Wyrobioną masę zmieszaj z posiekaną pietruszką.Formuj malutkie klopsiki, odkładaj na talerz lub deskę, przykryj folią i wstaw do lodówki na 30 minut.

2. Na oliwie (lub jeśli wolisz - beztłszczowej patelni) smaż klopsy do ładnego zrumienienia.

3. Na patelni przesmaż na oliwie cebulę do momentu kiedy będzie miękka. Dodaj pomidory i sos, wlej bulion, dołóż pastę z papryczek oraz mieloną paprykę. Podgrzewaj bez przykrycia aż sos lekko zgęstnieje. Dodaj klopsiki, gotuj kolejne 10 minut.

Można wypróbować smak sosu z dodatkiem laski cynamonu (którą po zagęszczeniu z sosu usuwamy) i szklanki zielonych oliwek bez pestek.

Pomidory kroiłam w ósemki, a po rozgotowaniu - usunęłam skórkę, która ładnie z nich zeszła. Ostry sos bardzo mi smakował, zajadałam się nim jeszcze przed dodaniem mięsnych klopsików ;)

Zupka z groszkiem

2011-04-06T17:21:00.004+02:00

Kolejna odsłona zupki dla maluszka. Obecnie ulubiona, dzięki zielonym kulkom groszka, które w zupce są namiętnie poszukiwane i wyławiane. Zupka doskonała tak dla dwulatka jak i dla rocznych maluchów, które potrafią co nieco rozgryźć.

Porcja na 2 posiłki:

0,5 litra drobiowego rosołku (bez vegety!)

pół ugotowanej (z rosołu) marchewki

odrobina gotowanego mięsa z nogi lub piersi pokrojonego w drobniutkie kawałki

2 łyżki błyskawicznej kaszy manny

garść mrożonego groszku

W odrobinie zimnej wody rozprowadzić kaszkę manną (1/5 szklanki wody mineralnej )
Do przestudzonego rosołku zetrzeć na tarce (na najdrobniejszych oczkach) marchewkę, dołożyć mięsko i mrożone kulki groszku. Wlać rozprowadzoną kaszę manną. Zacząć gotować - mieszając cały czas aż do zawrzenia. Jeśli mieszać nie będziemy, z kaszy porobią się kluchy - które nie są ani smaczne ani potrzebne ;)
Zupkę gotujemy około 10 minut - do miękkości groszku. Można ją doprawić w trakcie gotowania odrobiną pieprzu, ale to niekoniecznie. Pamiętać trzeba aby już zupki nie solić, bo bardzo łatwo przesolić - co nie od razu stanie się widoczne :)

Carpe diem

2011-03-28T14:25:00.004+02:00

W weekend byliśmy z wizytą w u babć. Niestety pogoda nas nie rozpieszczała - termometr pokazywał 2, w porywach 6 stopni. Po powrocie do domu - pogoda zdecydowanie stała się bardziej przyjazna, ale to wciąż nie jest TO. Przedsmak tego, co za kilka tygodni nastanie, już miałyśmy :) W ferie urokliwie przywitało na wieczne miasto skąpane w wiosennym słońcu. Jak zwykle - pełne turystów. I nieodmiennie zachwycające.

Dzisiaj, na spacerze, szukałam z Julą oznak prawdziwej wiosny i udało nam się wypatrzyć krokusy i przebiśniegi. Wszystko cudnie skąpane w ostrym słońcu. I mimo chłodnego wiatru bardzo się z tego spaceru cieszyłyśmy.

Takie szczęśliwe chwile, zamknięte w bańkach wspomnień.

Zapamiętane.

Moje Carpe diem to również chwile nad filiżanką kawy. Zamykam dłonie wokół porcelanowej kruchości i ... czuję chwilę. Rano o poranku albo w południe kiedy bywam już zmęczona, albo wieczorem dla samej radości jej picia.

Lasagne trójwarstwowa

2011-03-23T15:54:00.005+01:00

Prawie klasyczna, no ale p r a w i e robi wielką różnicę ;)

Powiedzie sami jak to jest, że jednego dnia mięso mielone z szynki (podsmażone i doprawione jak trzeba do spaghetti bolognese) nie znajduje amatorów, a na drugi dzień wykorzystane do lasagne (no bo przecież nie wyrzucę pierwszego gatunku szynki mielonej) jest zajadane ze smakiem? Nic dodać nic ująć.

To jedna z wielkich niewiadomych jakie na matkę/ojca czyhają w życiu, na które nijak nie jesteśmy w stanie się przygotować. Nie ma na to wpływu ukończenie studiów i iluś-set kursów podyplomowych. Dzieci nas nieustannie zaskakują i jest to niepodważalny fakt :)

Wypatrzyłam w Tesco płaty do lasagne marki Tesco i .. na prawdę. nie trafiłam od dłuższego czasu na równie smaczne, a co ważniejsze - w składzie czysto wegańskie ciasto.

Tak więc potrzebujemy:

1 paczkę makaronu lasagne (marki Tesco - 2,49 zł/szt) - mogę dodać osobisty komentarz he he? Wielki brat (J.K.) byłby zdziwiony, że nie tylko Biedronka jest dla najuboższych i\w tym premiera ;)
1/2 opakowania zagęszczonego soku pomidorowego (np. Tomatera)
pół kilo mięsa mielonego (łopatka, szynka lub inne ulubione)
2 miniaturkowe cukinie
1 kulka mozzareli z zalewy

Przyprawy: oliwa z oliwek, 50 g masła, 2 łyżki mąki , sól, pieprz, rozmaryn, majeranek

Dodatkowo: żaroodporne naczynie, odrobina zimnej wody mineralnej

Makaron gotować partiami w osolonej wodzie z dodatkiem łyżki oliwy (przez 10 minut każdą wrzucaną partię).

Mięso podsmażyć na patelni na oliwie, doprawić solą i pieprzem oraz podsypać ziołami ( u mnie rozmaryn i majeranek w ilościach około 1 łyżeczki każde). Mięso zalać pomidorowym sosem chwilkę jeszcze przesmażając. Odstawić.

Cukinie umyć, pokroić na plasterki, posolić.

Na osobnej patelni roztopić masło, dosypać mąki - przesmażyć do chwili gdy mąka zacznie puszczać śmieszne bąbelki. W tym momencie podlać zimną ( najlepiej mineralną niegazowaną) wodą i intensywnie mieszać aby nie powstały zgrubienia. Nie jest to klasyczna wersja znanego wszem sosu beszamelowego, ale taki robię od zawsze tj. od momentu gdy mam bezmleczne dziecko.

Dno żaroodpornego naczynia skropić oliwą. Wyłożyć pierwsze płaty makaronu. Na makaronie rozłożyć plasterki cukinii - zalać beszamelem. Pokryć makaronem. Wyłożyć mielone mięso. Na nie znów płaty makaronu. Wierzchnią - ostatnia warstwę stanowi cukinia, potem beszamel i deszcz kropli oliwy z oliwek.
Piekarnik rozgrzany do 190 stopni czeka na zapiekankę. Wkładamy doń lasagne, pieczemy około 25 minut. Pod koniec rozkładamy na górze rozerwany palcami ser i zapiekamy kolejne 10 minut.

Podajemy od razu jeszcze gorące.

Tosty ze szpinakiem

2011-03-21T15:12:00.003+01:00

Dzisiaj pierwszy dzień wiosny.

Ma być wiosennie, zielono, czemu więc nie ... szpinakowo? ;)

Tosty przygotowuje się nadzwyczaj szybko, a co najważniejsze są lubianą przez dzieci formą śniadań/kolacji. Niestety, to lubienie nie zawsze idzie w parze z tym co w tostach zamieścić można.

A nie można na przykład:
a. żółtego sera (koniecznie dać trzeba mozzarelę z kulek w zalewie)
b. szynki ekologicznej tylko najzwyklejszą - konserwową ( i koniecznie cieniutko pokrojoną)
c. pod żadnym pozorem pieczarek
d. szpinaku (bo to chyba mama zwariowała)

No wiec mama zwariowała i na wiosnę szpinak dała.

Zielono? Jest.
Wiosennie? Jak najbardziej :)
A czy pysznie? Ależ oczywiście!

Jak do tego dojść?
Przepis nie jest trudny, niemniej zajmuje nieco ponad godzinę.

Szpinak ( liściasty) płuczemy i gotujemy w osolonym wrzątku (max 3 minuty - do zmiękczenia liści). Odcedzamy na sitku, przekładamy do żaroodpornego naczynia z dnem polanym odrobiną oliwy z oliwek.

Szpinak posypujemy talarkami pociętego ząbka czosnku. Rozrywamy palcami połowę małej kulki mozzareli i naczynie wstawiamy do piekarnika rozgrzanego do 180 stopni (z termoobiegiem). Pieczemy do rozpuszczenia się sera.

Można oczywiście szpinak zrobić dzień wcześniej, tak aby mieć pod ręką podczas przygotowywania śniadania.

Po ostudzeniu można taką szpinakową porcją nafaszerować dwa pszenne tosty i ... gotowe. Smacznego!

Słodkie mini babeczki

2011-03-17T14:16:00.005+01:00

A miało być wiosennie, pięknie i spacerowo. No ale ... jest jak jest.

Przepis podaję za Joanną - jej mini babeczki nasączone pomarańczowym ponczem będą dziś dla mnie osłodą pochmurno-wietrznej aury za oknem.

Ciasto:
1/2 kostki miękkiego masła
1/2 szklanki cukru
1 szklanka mąki
1 łyżka ziemniaczanej
3 jajka
2 płaskie łyżeczki proszku do pieczenia
skórka otarta z 1/2 pomarańczy

Poncz:
1 soczysta pomarańcza - ma dać prawię pełną filiżankę soku
1/2 soku z cytryny
1 łyżeczka cukru pudru

A do dekoracji np.: bita śmietana i owoce lub ulubiona słodka polewa lub dżem.

Masło lub margarynę utrzeć z cukrem i z jajkami, dodać mąkę z proszkiem. Dokładnie wymieszać.
Nakładać łyżeczką do foremek mufinkowych i piec w piekarniku nagrzanym do 180 stopni, do czasu aż będą jasnozłote. U mnie czas ten wyniósł około 30 minut.

Kiedy babeczki się pieką, mamy czas aby wycisnąć sok z pomarańczy i z połówki cytryny, wymieszać z cukrem pudrem i odstawić na bok. Babeczki po wyjęciu z piekarnika nasączać jeszcze gorące. Udekorować lub nie w/g uznania.

Zupka brokułowa

2011-02-19T17:15:00.003+01:00

Gotując zupki dla Juleczki wymyślam wciąż nowe i nowe smaki.

Gotowanie dla niej wzbudza też we mnie bardzo cieple uczucia, bo ona po prostu wszystkie zupki uwielbia. A ja gotuję tak, jakbym sama chciała te zupki jeść. Jula lubi warzywa, nie przepada za mięsem.

Gotuję więc niekiedy zupki na bazie rosołu, ale zdecydowanie częściej pojawiają się zupki wegetariańskie. Zabielam je niekiedy śmietaną i dodaję do gotowania masło.

Dzisiejsza odmiana brokułowej przypadła nam obu do smaku, bo nie musząc uwzględniać gustów starszyzny - nie przejmowałam się tym co w zupie pływa ;)

Brokułowa wyszła delikatna i mimo wszystko sycąca.

Składniki:

kilka różyczek brokułów - u mnie mrożone

garść młodych marchewek baby carrots

1 średni ziemniaczek pokrojony w kostkę

łyżka masła

sól, pieprz

do zabielenia śmietana

Warzywa gotowałam do miękkości marchewek od razu z masłem, solą (1/4 łyżeczki) i pieprzem. Zupkę nieco przestudziłam, wyjęłam wszystkie marchewki i zmiksowałam w odrobinie odlanej zupy. Część zmiksowaną wymieszałam z resztą i zabieliłam roztrzepaną śmietaną (3 łyżeczki).

Francuska zupa cebulowa

2011-02-13T18:01:00.001+01:00

Klasyczna.

1 litr klarownego rosołu
3 średnie cebule pokrojone na talarki
90g masła
łyżka mąki
odrobina ulubionego żółtego sera, startego na tarce
lekko czerstwa kajzerka
ząbek czosku
sól, pieprz
Dodatkowo: żaroodporne miseczki

Cebulę zeszklić na patelni na maśle na złoto-brązowo. Dodać mąkę - chwilę przesmażyć.
Kajzerkę pokroić w kostkę, podpiec bez tłuszczu na patelni ( lub zrumienić w piekarniku jednak ja zazwyczaj grzanki robię na patelni) - pod koniec dodać przeciśnięty przez praskę ząbek czosnku.

Rosół zagotować. Dodać przesmażoną cebulę i pół litra wrzącej wody mineralnej niegazowanej, ponownie zagotować. Sprawdzić smak zupy - popieprzyć i/lub, dosolić w/g uznania.

Piekarnik nastawić na opcję grill.

Do żaroodpornych miseczek nalać zupy do 2/3 objętości. Na wierzchu ułożyć grzanki, posypać startym serem. Włożyć do gorącego piekarnika, zapiekać do rozpuszczenia sera - uwaga czas zapiekania jest na prawdę krótki! Podawać od razu. Uwaga - bardzo gorące.

Cytrynowe brioche

2011-01-25T17:56:00.006+01:00

Przepis na 8 bułeczek, bez mleka.
Pochodzi z książki "Gotuj z KitchenAid"

2 łyżki cukru pudru
3 łyżki wody
paczka suchych drożdży Dr Oetkera
2 jajka
200 g mąki
1/4 łyżeczki soli
90 g masła pokrojonego na kawałeczki
skórka otarta z 1 cytryny
1 żółtko + 1 łyżeczka wody do posmarowania wierzchu

W garnuszki rozpuszczamy łyżkę cukru pudru w 3 łyżkach ciepłej wody. Następnie wsypujemy drożdże - czekamy aż ruszą, dokładamy jajka - bełtamy.

Mąkę, sól, skórkę cytrynową i 1 łyżkę cukru pudru mieszamy. Dolewamy po trochu rozczyn drożdżowo-jajecznego. Gdy całość będzie już wymieszana dokładamy porcjami masło. Mieszamy aż ciasto stanie się jednorodne. Ciasto będzie odrobinę klejące.

Przekładamy je do dużej wysmarowanej masłem miski/półmiska, nakrywamy lnianą ściereczką i odstawiamy w ciepłe miejsce np. na kaloryfer na około 1h (ciasto musi co najmniej podwoić swoją objętość).

Okrągłą formę tortową wykładamy papierem do pieczenia.
Wyrośnięte ciasto dzielimy na 8 części - każdą formuując w zgrabną kulkę (sama nie wiem dlaczego zrobiłam 7 kulek, chyba to błąd w sztuce hi hi). Ciasto po wyrośnięciu jest niesamowicie aksamitne i mocno tłustawe - i - zachwycające :) Formę nakrywamy ściereczką i zostawiamy na 40 minut.

Piekarnik rozgrzewamy do 200 stopni, wstawiamy formę z bułeczkami. Wierzch bułeczek smarujemy żółtkiem rozbełtanym z wodą. Pieczemy do zrumienienia, u mnie zajęło to jakieś 17 minut.

I tu ukłon w stronę Ani - konfitura z brioszkami smakowała nieziemsko ;)

Krajanka dyniowo-serowa

2011-01-21T12:58:00.009+01:00

Przepis pochodzi z serwisu Z pierwszego tłoczenia, a zapodany został przez autorkę Cudawianki.

Wybrałam go z powodu serka mascarpone, który został do krajanki użyty. I dyni.

Miałam bowiem nadmiar startej dyni z którym nie zdążyłam zrobić nic poza zamrożeniem :) Już na etapie mieszania wiedziałam, że był to strzał w 10 !

Odrobinę zmieniłam skład spodu - myślę, że nie stracił przez to nic na uroku.

(mała blacha np. 23x23cm)

Spód:

1 szklanka mąki

1/2 szklanki jasnego brązowego cukru

110g zimnego masła, pokrojonego na kawałki

szczypta soli

1/2 szklanki płatków migdałów

3/4 szklanki płatków owsianych

Masa serowo-dyniowa:

250g serka mascarpone

1 i 1/4 szklanki przecieru z dyni

1/3 szklanki cukru

1 jajko

szczypta cynamonu

szczypta zmielonego imbiru

Wierzch:

200ml gęstej śmietany (18%)

2 łyżki cukru

kilka kropel wanilii

Wykonanie

Przecier z dyni: dynie obrać, zetrzeć na tarce (u mnie jest to maszynka do tarcia warzyw). Przełożyć do garnka, podlać odrobiną wody i gotować na małym ogniu 3-4 minuty od zawrzenia (sprawdzić miękkość łyżeczką). Odcedzić na sitku.

Spód ciasta: mąkę, cukier, sól i masło zagnieść do uzyskania zacierek (jak na kruche). Dosypać płatki migdałów, płatki owsiane i wymieszać.

Wylepić dno blachy wyłożonej papierem używając 3/4 części okruszków. Pozostałą część okruszków przesypać na dno innej blachy również wyłożonej papierem.
Piekarnik nagrzać do 180 stopni (góra-dół). Wstawić blachę z okruszkami i lekko je zrumienić przez około 10 minut. W trakcie - raz czy dwa przemieszać je drewniana łopatką. Wyjąć blachę z kruszonką, wstawić blachę ze spodem - piec około 15 minut. Wyjąć z piekarnika.

Masa serowo-dyniowa: zmiksować wszystkie składniki. Wylać na upieczony, ale nadal ciepły spód. Piec 20 minut w 180 stopniach (góra-dół z termoobiegiem).

W trakcie pieczenia śmietanę wymieszać z cukrem i wanilią, po upływie 20 minut pieczenia ciasta posmarować śmietaną górę serowo-dyniową , posypać przygotowanymi okruszkami. Piec kolejne 5 minut.
Wyjąć z piekarnika, ostudzić. Pokroić w kwadraty. Przechowywać w lodówce.

Smak dyni w masie serowej jest bardzo wyrazisty - z pewnością dlatego, że dałam dynię z gatunku Ambar o pięknej ciemno-pomarańczowej barwie miąższu. Serek mascarpone przełamuje słodkość dyni lekko słonawą nutą; płatki owsiane wnoszą natomiast w spód element chrupiący - co też niewątpliwie ma swój urok. No, prawie zapomniałabym o kwaskowatej śmietanie.... :) Na zdjęciu ciasto tuż po wyjęciu z piekarnika, potem zdecydowanie śmietana "klapie", ale ciasto po przechłodzeniu tylko zyskuje.

Ciasto dodaję do tych z serii "ulubione, wracam" ;)

Kokosanki

2011-01-19T14:46:00.003+01:00

Ciasteczka, które piekę bardzo rzadko, bo też niezwykle rzadko przytrafia mi się posiadać nadmiar niewykorzystanych białek. Niemniej, lubimy je właśnie dlatego że pojawiają się tak sporadycznie.

Przepis zupełnie przypadkowo pomyliłam robiąc kokosanki za pierwszym razem, ale jak się okazało ten drobny błąd przyczynił się o uzyskania cudownie miękkich ciasteczek. Od tamtej pory błąd stał się rytuałem i ciasteczka za każdym razem wychodzą nam wspaniałe. No chyba, że moja nastolatka robi je bez nadzoru - co skutkuje klapnięciem białka i pełnym koszem na śmieci :)

3 białka

200 g kokosowych wiórek

200 g cukru

2 łyżki masła

1. Białko ubijamy na sztywno ze szczyptą soli, dosypujemy stopniowo cukier. Mając już masę prawie bezową - dosypujemy również stopniowo kokosowe wiórki. Na samym końcu dodajemy masło.
2. Piekarnik rozgrzewamy do 180 stopni.
3. Blachę wykładamy papierem do pieczenia - kładziemy na nim kokosowe kupki. W piekarniku placuszki ulegają rozlaniu na większą powierzchnię, stąd należy zachować nieco większych odległości między nimi.
4. Pieczemy 10-15 minut do zrumienienia.

Uwaga: ciasteczka usuwamy z papieru dopiero kiedy ostygną.

Buraczkowa

2011-01-18T14:08:00.003+01:00

Jedna z pierwszych zup, którą gotowałam.

Bardzo prosta, smaczna i energetyczna.

Przygotowana na bazie solidnego mięsnego wywaru, a do tego lekko kwaskowa.

Składniki dla 6 osób:

pół niezbyt dużego kurczaka (ostatecznie porcja rosołowa)

1 marchewka starta na tarce o dużych oczkach,

1 marchewka w całości

1 pietruszka

1/4 selera

3 ziemniaki

1 czerwony burak

po łyżce posiekanej natki pietruszki i koperku

sól, pieprz, ziarna ziela angielskiego

sok z połowy cytryny

pół kubeczka kwaśnej śmietany (18%)

2,5 litra wody oligoceńskiej

Do garnka z zimną wodą wrzucamy oczyszczoną i przepłukaną w zimnej bieżącej wodzie porcję mięsa - zagotowujemy. Zmniejszamy ogień na minimalny i pozwalamy mięsu gotować się co najmniej przez godzinę, pod koniec solimy (około 1-2 łyżeczki, pieprzymy i wrzucamy ziele angielskie - 2,3 kulki). W czasie gotowania się mięsa przygotowujemy warzywa: obieramy, płuczemy; dodatkowo 1 marchewkę ścieramy na tarce o dużych oczkach, ziemniaki kroimy w kostkę, a buraczka w słupki.

Po godzinie do garnka dokładamy warzywa oraz zieleninę. Gotujemy co najmniej 30 minut pod koniec dolewamy do zupy roztrzepaną z zimną wodą śmietanę oraz sok z cytryny. Gotujemy jakieś 5 minut smakując czy zupa jest już wystarczającą doprawiona, jeśli nie - szczypta lub dwie soli oraz odrobina zmielonego pieprzu na pewno nie zaszkodzą. Zupa tuż po ugotowaniu nie ma tego pięknego buraczkowego koloru - jest raczej lekko pomarańczowa. Cytryna dolana w początkowej fazie gotowania warzyw da kolor idealny, ale ziemniaki będą wówczas miały lekko twardawa otoczkę.

Każdy wybiera opcję odpowiednią dla siebie :) Osobiście lubię mięciutkie ziemniaki i pomarańczowy kolor tuz po ugotowaniu. A, jeszcze jedno - warzywa które do wywaru dokładałam w całości z zupy wyrzucam (tj. seler, pietruszkę i marchew). Smacznego!

Sałatka warstwowa

2011-01-14T15:31:00.009+01:00

Czyli wspomnienie po-sylwestrowe.

śledzie (1 słoik np. Śledzie po polsku)

5 ugotowanych ziemniaków

1 ugotowany większy burak

1 ugotowana mała marchewka (niekoniecznie, ale osobiście uważam, że idealnie wzbogaca smak)

1 mała cebulka - najlepsza czerwona

2 jajka na twardo

Przyprawy: sól, pieprz, majonez, sok z połówki cytryny
Dodatkowo: przezroczysty półmisek lub salaterka

Śledzie odsączamy z oleju, kroimy w kosteczkę, pieprzymy i wyciskamy na nie sok z połówki cytryny. Mieszamy ręką. Przekładamy do przezroczystej salaterki. Posypujemy pokrojoną w drobną kostkę cebulką.

Ziemniaki kroimy w kostkę, układamy jako drugą warstwę, solimy. Na ziemniaki ścieramy na tarce o grubych oczkach marchewkę. Na to buraczki. Buraczki również solimy (szczyptą lub dwoma szczyptami) i przykrywamy warstwą majonezu.

Uwaga: Jeśli salaterka jest wysoka w tym miejscu powinniśmy powtórzyć warstwy (pamiętając o podwojeniu składników podanych w przepisie powyżej)

Na wierzch dajemy stare na tarce o drobnych oczkach jajka (w kolejności żółtko, potem białko, samo białko solimy szczyptą soli). Wierzch sałatki przykrywamy ostatnią warstwą majonezu i dekorujemy czymś zielonym.

Potrawa, taka jak JA

2011-01-10T14:33:00.003+01:00

Dotrwałam do ostatniego dnia zabawy. Uff.
Z jednej strony czuję ulgę, bo sumiennie wpasowałam się w narzuconą tematykę, z drugiej - na prawdę milo się przy tym bawiłam. Dużo radości dostarczał mi także blog Kulki, gdzie mogłam wpisy na bieżąco porównywać, no i czasami pośmiać się z jej kuchennych perypetii (oczywiście w duchu).

No to czas zakończyć dzień 30 - potrawą, która jest taka jak JA.

Przychodzi mi do głowy tylko jedna rzecz - parówka (Ha!). Jedni ją uwielbiają. I Ci są jej wierni zawsze. Dla innych będzie parówka jadłem wręcz niestrawnym i niejadalnym z racji tego co w sobie zawiera. No więc mnie się albo lubi albo nie. I rzecz to wiadoma od razu.

Parówkę można zjeść po prostu - z wody, na śniadanie z kanapką musztardą/keczupem lub chrzanem albo na jej bazie przygotować co najmniej sto wymyślnych dań od zapiekanek poczynając, poprzez nieśmiertelne hot-dogi, na sałatkach kończąc. Jestem więc taka jak ONA, najczęściej prosta ale nie zawsze prostolinijna. Czasami ubrana w warstwę ochronną odstraszam lub przyciągam zależnie od zamierzonego efektu. Nie staram się być na piedestale. Jestem zwyczajna. Po prostu.

Ciasto phyllo

2011-01-09T09:14:00.001+01:00

Dzień 29 - coś zbyt skomplikowanego, by próbować to przygotować. Napiszę krótko - jak w tytule. Dla mnie to zupełna niemożebność. Zdecydowanie wolę kupne, a już najlepiej od razu gotowe - w postaci baklavy ;)

Coś pysznego i jednocześnie zdrowego

2011-01-05T19:00:00.002+01:00

Pozostały już tylko 3 dni zabawy blogowej. W dniu 28 o temacie "coś pysznego i jednocześnie zdrowego" nie wypada mi zaproponować nic innego jak.... Ha! Podam zalążek przepisu - może ktoś pokusi się o podanie nazwy :)

Napój wzbogacony przyprawami i owocami. Odpowiednio dobrane proporcje potrafią dać efekt wręcz spektakularny. W mojej wersji napój uderza zapachem pomarańczy i cynamonu. W smaku zniewala leciutkim posmakiem miodu i czegoś obowiązkowo mocniejszego, a przepiękna czerwonawa barwa delektuje oczy.

No i co to jest?

Mała podpowiedź: napój piję najchętniej w górach siedząc przy kominku, albo kiedy czuję, że "coś" mnie łapie i trzęsie zimnem.

Blok kokosowo-pomarańczowy

2011-01-03T10:52:00.004+01:00

Przepis znalazłam przeglądając prasę mojej mamy.

Sama nie czytam i nie kupuję Pani Domu - chyba jednak zmienię w tej kwestii zdanie. To już kolejny fantastyczny przepis pochodzący z tej gazetki. Blok zrobiłam w ramach Sylwestrowych przygotowań i okazał się deserem rewelacyjnym. Połączenie słodkiego mleka, wiórek kokosowych i gorzkawej skórki pomarańczy to rezultat zniewalający.

Sam przepis jest bardzo prosty, składników niewiele - zdecydowanie zachęcam do wypróbowania.

Słodki blok kokosowo-pomarańczowy

40 dkg wiórek kokosowych

puszka słodkiego mleka skondensowanego

100 g masła

skórka otarta z 1 pomarańczy

oraz dodatkowa pomarańcza do dekoracji

Uwaga - powyżej podałam podwojoną ilość składników, nie było tego wcale za dużo ;)

W garnku z nieprzywierającym dnem rozpuścić masło - wsypać wiórki kokosowe, wymieszać. Wlać mleko skondensowane i gotować na małym ogniu około 5-7 minut. Uważać aby wiórki nie zaczęły się na dnie przypalać - masa robi się bowiem bardzo gęsta .
Zdjąć garnek z ognia, do lekko ciepłej mieszaniny zetrzeć skórkę ze sparzonej wrzątkiem pomarańczy.Wymieszać. Blok zabarwi się na piękny, lekko żółty, kolor.
Blok przełożyć go do formy szklanej albo małej keksówki i wstawić na 1,5h do lodówki. Po tym czasie masa stwardnieje i będzie można ją pięknie kroić.
Podajemy ją na talerzu udekorowaną np. plasterkami pomarańczy.

A tu oryginalne zdjęcie z gazety, notabene figi na bloku wyglądają zniewalająco.

2011

2011-01-02T22:11:00.001+01:00

Wchodząc w Nowy 2011 Rok życzę sobie i Wam wytrwałości w realizacji noworocznych postanowień. Mam takowych kilka, a będę szczęśliwa gdy choć jedno z nich uda mi się osiągnąć.

W Nowym Roku kończę też blogową zabawę, która - nie ukrywam - pozwoliła mi spojrzeć odmiennym okiem na treści publikowane w Chatce Patki. Blog stał się przez to (jeśli to w ogóle możliwe) jeszcze bardziej osobisty i bliski sercu.

No a dzisiaj - w pierwszą styczniową niedzielę - przyszło mi opisać jedzenie filmowe. Nie wiem dlaczego, ale od razu przyszła mi na myśl scena ze starej kreskówki Disneya. Pamiętacie może "Zakochanego kundla" i scenę w której Lady zjada wspólnie z Trampem dłuugą nitkę spaghetti? Taak, posiadanie dzieci skutkuje ... poszerzonym repertuarem filmowym ;)

Dzień 26 - jedzenie z piosenki

2010-12-29T22:01:00.001+01:00

Zabawa blogowa zbliża się powoli do końca. Tematem dzisiejszym ma być jedzenie z piosenki.
Jest wieczór i jakoś niespecjalnie piosenki chodzą mi po głowie.

Za to o porankach często plączą się gdzieś w zakamarkach słowa "Dzień dobry. Kocham Cię. Już posmarowałem Tobą chleb".

Niech jedzeniem z piosenki będzie więc chleb. Świeży, pachnący. Zjadany o poranku. Bez pośpiechu.
Taka ulotna chwila zatrzymana w kadrze codzienności.

Kutia

2010-12-26T13:54:00.006+01:00

Dzień 25 zabawy blogowej przypadł na drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia. Temat zabawy doskonale pasuje więc do pory.

A moja ulubiona potrawa świąteczna? To kutia. Oprócz karpia, który zdecydowanie jest numerem jeden wśród wigilijnych dań, największym sentymentem darzę właśnie tą słodką i mało znaną potrawę.

Na wigilijnym stole pojawia się za sprawą mojego dziadka - a właściwie historii związanej z jej podawaniem. Dziadek mieszkał przed wojną pod Lwowem. W jego rodzinnym dom z roku na rok kultywowana była tradycja rzucania kutią o powałę przedsionka. Jeśli kutia zatrzymała się na suficie, kolejny rok miał być wedle wróżby pomyślny i obfitujący w dobre wydarzenia. Kutia która do sufitu się nie przykleiła, jak łatwo można się domyślić, zwiastowała rok niepomyślny.

Takim oto sposobem kutia zagościła na wigilijnym stole mojego domu. O sufit jej oczywiście nie rzucam, ale przygotowując ją zawsze wspominam tamtą starą opowieść.

Na kutię:

20dkg ziaren pszenicy

puszka gotowego maku np. Bakalland

po garści lub dwóch rodzynek, płatków migdałów, orzechów

2-3 łyżki miodu

Dzień wcześniej przepłukać ziarna pszenicy na sitku bieżącą zimną wodą, następnie pszenicę przełożyć do garnka i zalać zimna wodą jakieś 2 cm ponad powierzchnię ziaren. Zostawić na noc. Rano zlać wodę znad pszenicy, uzupełnić świeżą wodą, zagotować. Gotujemy do miękkości ziaren - często mieszając. Namoczona pszenica nie gotuje się długo - wystarczy jej jakieś 20, 30 minut.

Po wystudzeniu mieszamy ja z makiem, bakaliami i miodem. Podajemy na wigilijnym stole ozdobioną np. połówkami obranego orzecha.

Najbardziej nieestetyczna potrawa

2010-12-23T14:26:00.001+01:00

Dzień 24.

Jaka jest najbardziej nieestetyczna potrawa, jaką widziałam??

Oj, nie przepadam za wyglądem gulaszy - zwłaszcza tych w kolorze czerwonkawym (z fasolą?). I nic nie poradzę, że nieodmiennie kojarzą mi się z ... tu można wstawić słowo na "w", albo "er-zet" ;)

Dzień 23 - romantyczne jedzenie dla dwojga

2010-12-21T12:54:00.000+01:00

Zapodam tylko temat: ryż z krewetkami

1 torebka ulubionego ryżu - ugotowanego tuż przed przyrządzaniem potrawy.
2 słoiczki krewetek w sosie
1 puszka ananasów w plastrach
natka pietruszki - kilka gałązek
przyprawa: chili

Dodatkowo: 1 zielona galaretka przygotowana wcześniej (np. rano) w/g przepisu na opakowaniu ale przy użyciu mniejszej niż zalecana ilości (np. 2/3) wody

Uwaga: z podanych ilości wychodzą 4 mniejsze porcje lub 2 duże ( jeśli podamy po 2 filiżanki ryżu na osobę).

Na patelni wymieszać krewetki z sosem z ananasów. Do smaku doprawić chili (ewentualnie moją ulubioną węgierską pastą z ostrych papryczek).
Zieloną galaretkę pokroić w małe sześciany.
Pietruszkę posiekać i wymieszać z ryżem w miseczce, nabrać porcję za pomocą filiżanki i przełożyć na duży talerz - jak babę z piasku - do góry nogami na środek. Polać przygotowaną mieszanką krewetek.
Całość przybrać dekoracyjnie ananasami i pokrojoną galaretką.

Potrawa wygląda na prawdę efektownie- niesamowitego uroku dodaje zielona galaretka, notabene idealnie komponująca się ze smakiem ananasów, a także krewetek, chili i natki :)

Na przeziębienie - herbatka z miodem i cytryną

2010-12-20T12:31:00.001+01:00

Dzień 22 - coś, co jem, kiedy choruję.
Kiedy choruję - jem mało albo wcale. Ponieważ najczęściej mam problemy z bolącym gardłem. Wtedy - wierzcie lub nie - nic się jeść nie chce. Za to nachodzi człowieka ochota na sok z cytrusów (najczęściej na pomarańcze) albo herbatę z miodem i cytryną.

Mus truskawkowy - w środku śnieżnej zimy

2010-12-19T09:12:00.001+01:00

Dzień 21 - potrawa, którą chciałabym spróbować. Niech będzie - wódka z musem truskawkowym ;)

O, na przykład z menu tej knajpy Melody Nelson.

Makutra

2010-12-18T11:17:00.008+01:00

Dzień 20 - kulinarne wspomnienie z dzieciństwa.

Każdy z nas ma takie wspomnienia. Każdy ma ulubione potrawy, które zapamiętał z dzieciństwa. Nie jestem w tym względzie odmieńcem ;) O smakach dzieciństwa pisałam już przy różnych innych okazjach. Tym razem odrobinie przekornie, na myśl przychodzi mi sam rytuał przygotowania, a nie konkretny smak.

Czy pamiętacie jeszcze proste urządzenie zwane makutrą? To wielka, gliniana miska, w której - w erze przed mikserami - ucierało się ciasta. Ponieważ makutra jest jak napisałam gliniana, a jej wewnętrzna powierzchnia - nie szkliwiona - podczas ucierania ciasta pałką wydane są charakterystyczne dźwięki.

Pamiętam mamę ucierającą w niej z zapałem świąteczny sernik;
ser tata przednio trzykrotnie mielił w ręcznej maszynce do mielenia.

Wspólne świąteczne kucharzenie to był nasz rodzinny rytuał. Co roku zaglądało się do starego zeszytu mamy z przepisami. Co roku w wannie pływały dorodne karpie. Na te karpie, na zapach pieczonych ciast i kuchnię pełną rodzinnych przekomarzań czekałam z tęsknotą.

W moim domu Święta zaczynają się piernikowym szaleństwem, potem przychodzi czas na ozdabianie okien, zieloną jemiołę, stroję nawet ... naszego kota - w niebieski dzwoneczek ;)

Coś, co jadam rękami

2010-12-16T11:29:00.003+01:00

W dniu 19 zabawy mam opisać potrawę, którą jem rękami. Niech będzie tak: rękami lubię jeść pizzę. Od zawsze. Najlepsza oczywiście jest pizza na cienkim cieście z niewielką ilością dodatków, a do niej coca-cola z dobrze schłodzonej, szklanej butelki :)

Zabawy cd.

2010-12-14T16:06:00.001+01:00

Dzień 18 - coś, czego nigdy nie jadam.

Nie jadam jajek gotowanych na twardo. U nikogo i przenigdy. Nie wdając się w przyczynę tego zjawiska, napiszę tylko, że jadalne przeze mnie są tylko jajka które sama obrabiam. No, ale przynajmniej temat 18 dnia zabawy przyszedł mi do głowy z łatwością ;)

Przegryzka

2010-12-13T14:39:00.004+01:00

Dzień 17 - coś, co jesz bardzo często.

Bardzo często jadam żółty ser. Najlepszy jest pasterek świeżutkiej Goudy na kromce chleba z masłem, przybrany z wierzchu ugotowanym na twardo żółtkiem i udekorowany łyżeczką majonezu - koniecznie z Winiar ;) Samo żółtko to bomba cholesterolowa, o reszcie nie wspominając ;)

Sera sama nie robię, jaj również nie znoszę.. kulinarnie moja ulubiona przekąska jest więc - powiedzmy szczerze - bardziej niż prosta. Ale zachęcam - może to połączenie kogoś skusi :)

Chleb z otrębami i czarnuszką

2010-12-12T10:35:00.008+01:00

Dzień 16 powinien podać definicję czegoś kiedyś ulubionego, dziś znienawidzonego.
No i zagwozdka niemała, bo coś takiego nie istnieje.

W zamian, wstawiam przepis na chleb, który wypiekam właściwie tylko przy okazji Świąt BN.

Będzie to również moja propozycja do świątecznych prezentów, bo chleb powędruje do znajomych.

Najlepiej upiec go wieczorem - na dzień przed Wigilią.

Z pewnością będzie niezwykle oryginalnym pieczywem podanym do wigilijnej kolacji.

Przepis pochodzi od koleżanki, która pracując w Pałacyku Sobańskich (Warszawa) miała okazję go tam skosztować i przepis od szefa kuchni wydębić ;)

Obecnie, przepis można znaleźć w pięknie ilustrowanej książce:

"Kuchnia polska XXI wieku"

autor - Wojciech Modest Amarao.

Chleb z otrębami i czarnuszką

500g mąki

75 g otrębów pszennych

50 g orzechów laskowych

50 g orzechów włoskich

1 paczka drożdży suszonych (7g)

pół łyżki kminku

1 łyżka majeranku

1 łyżka czarnuszki

2 szklanki letniej wody + rozpuszczona w nich płaska łyżeczka soli

W dużej misce wymieszać suche składniki. Wlać wodę, wymieszać. Zostawić na 30 minut do wyrośnięcia (pod lnianą ściereczką, w ciepłym miejscu np. na kaloryferze).
W tym czasie keksówkę wysmarować masłem, przesypać otrębami.
Przełożyć częściowo wyrośnięte ciasto do keksówki, nakryć ściereczką i odłożyć na kolejne 30 minut.
Piekarnik rozgrzać do 195 stopni (góra-dół)

Wstawić formę z ciastem - piec około 2 godzin. Ja ostatnie 15-20 minut dopiekałam ciasto w termoobiegu.

Dzień 15 - kiedyś znienawidzone, dziś ulubione

2010-12-11T10:20:00.000+01:00

Pietruszka. A właściwie jej natka.

Dawniej jej po prostu nie cierpiałam. Dziś nie wyobrażam sobie niektórych dań bez tego dodatku.

Wigilijna kapusta z fasolą

2010-12-10T09:18:00.004+01:00

Dzień 14 - coś, czego nigdy nie spodziewałabym się polubić.

Jako że wciąż obracam się wokół świątecznych tematów, napiszę - choć może niezbyt oryginalnie, że nigdy nie spodziewałam się, że polubię groch (fasolę) z kapustą. Jeszcze 5 lat temu było to danie, którego nakładałam na talerz dosłownie łyżeczkę, po to tylko aby dopełnić obowiązku skosztowania wszystkich wigilijnych potraw.

Odkąd zamieniłam groch na fasolę, potrawa stała się tak doskonała, że lubi ją nawet moja nastolatka ;)

Wigilijna kapusta z białą fasolą

Bardzo proste.

0.5 kg kiszonej kapusty
1 ząbek czosnku
1 duża cebula cukrowa lub 2 mniejsze
1 puszka białej fasolki w zalewie
sól, pieprz, masło - 2 łyżki

Kapustę odcisnąć z nadmiaru soku i przynajmniej raz przepłukać w zimnej wodzie. Poszatkować. Przełożyć do garnka, zalać zimną wodą (wody powinno być na oko 1 cm nad powierzchnię kapusty), wrzucić obrany ząbek czosnku i gotować pod przykryciem 1 godzinę - lub do miękkości, jeśli kapusta po godzinie nadal sprawia wrażenie twardawej.
W tym czasie cebulkę pokroić w drobną kostkę i zeszklić na patelni na łyżce masła (nie przyrumieniać!)
Odcedzić kapustę, dołożyć do niej odsączoną z zalewy fasolkę, zeszkloną cebulę, kolejną łyżką masła - wszystko dobrze wymieszać i podgrzewać do połączenia się składników (jakieś 3 minuty) uważając, aby kapusta nie przywarła do dna. Dosolić do smaku i wkręcić sporo czarnego pieprzu.
Podawać gorące.

Jedzenie, które jest grzechem

2010-12-09T16:13:00.004+01:00

Dzień 13 - jedzenie, które jest grzechem (ale jakże przyjemnym).

Takim jedzeniem jest dla mnie Wigilijna kolacja :) Obżeram się ulubionymi potrawami i tylko ciut brakuje, aby nie pęknąć ;) Wśród tych najbardziej pożądanych są: pierogi z kapustą i grzybami, zasmażana fasola z kapustą oraz rzecz jasna królewski KARP.

Właściwie na tym menu wigilijne każdego zrdowo-rozsądkowego człowieka mogłoby się zakończyć, ale jak tu się nie oprzeć makiełkom, piernikowi czy wigilijnemu suszowi? A zupa grzybowa mojej mamy, przygotowana na samych prawdziwkach, to po prostu marzenie...

Pierniczki Krystynki

2010-12-08T10:23:00.011+01:00

Dzień 12. Przyszła pora na przepis z ulubionego bloga kulinarnego. Moim ulubionym zakątkiem inspiracji kuchennych nie są jednak blogi, a forum kulinarne. Dostosowując się jednak do zabawy, zapodaję blog Bei i jej świąteczne propozycje ciasteczkowe: Bea w kuchni

Uprzedzam lojalnie, że przepisu nie sprawdzałam.

W zamian podaję przepis na pierniczki, które kiedyś przy okazji przedszkolnej Wigilii robiliśmy (my - rodzice) wspólnie z dzieciakami. Przepis przyniosła ukochana przedszkolanka - pani Krysia.

Pierniczki Krystynki

500g mąki

2 łyżeczki proszku do pieczenia

200g cukru pudru

1 cukier waniliowy

2 jajka

1 skórka z cytryny

250g masła lub Kasi

1 łyżeczka przyprawy do pierników

2 łyżki miodu

Ciasto ugnieść, wałkować na grubość 0,5 cm podsypując mąką. Wycinać gwiazdki, serduszka jednym słowem formy wszelakie. Piec w nagrzanym do temp. 200-210 stopni piekarniku około 10 minut. Po ostudzeniu polukrować.

Potrawa z ulubionej książki kucharskiej

2010-12-07T14:00:00.002+01:00

Dzień 11.

Taaak. Mam wiele książek kucharskich; do jednych sięgam częsciej, do innych - wcale.

Nie pozbywam się ich jednak z nadzieją, że z czasem zmieniając gusta kulinarne odkryję w nic coś, co mnie zaciekawi albo jeszcze lepiej zainspiruje.

A ulubiona książka kucharska? Ogromnym sentymentem darzę Kuchnię Polską. Moje wydanie jest z roku 1987 roku, oprawione w płócienną obwolutę. Kiedyś była jeszcze kredowa okładka, ale z czasem uległa zniszczeniu. Kuchnię zadziwiające - kupiłam w Kijowie, który należał wówczas (jak cała Ukraina) do ZSSR. W tamtych czasach w Polsce, kupno Kuchni Polskiej graniczyło z cudem, a tam po prostu leżała wśród innych, ogólnodostępnych książek.

Kolej na przepis: niech to będą PORY ze śmietaną.

Pory starannie opłukać, odciąć korzonki i zielone liście, pozostawiając tylko jasną - prawie białą - część warzywa. Udusić je w małej ilości wody z dodatkiem soli, cukru i tłuszczu. Podprawić mąką ze śmietaną.

Prawda, że proste? :)

Ciasteczka cytrynowo-migdałowe

2010-12-06T11:12:00.009+01:00

Nutka nostalgii, zniewalające odprężenie i ciepło które leniwie ogarnia mnie od palców nóg po czubek głowy. To bezsprzecznie kojarzy mi się z comfort food, ale ....nie mam dania, które przenosiłoby mnie w taki stan.

Już raczej będzie to gorąca kąpiel i milutki koc w który się potem zawinę sadowiąc na kanapie aby obejrzeć ciekawy film ;) Smaki dzieciństwa - owszem, nie raz o nich pisałam, niemniej nie wzbudzają we mnie tego typu "uniesień" ;)

Zbliża się Boże Narodzenie. Jego ulotny czar, jemioła u sufitu i domowe wypieki, które planuję już z końcem listopada również wzbudzają u mnie uczucia podobne do tych jakie innym daje comfort food. Świąteczny nastrój przynosi wspomnienia mamy ucierającej sernik, taty mielącego dla niej mak i zapach wystanych w dłuuuuugiej kolejce mandarynek. W moim domu pachnie obecnie piernikiem i ciasteczkami. A mandarynki - ponakłuwane goździkami - pojawią się wkrótce ;)

Na razie przeglądam więc świąteczne przepisy. I z przyjemnością podzielę się przepisem na

Ciasteczka cytrynowo-migdałowe :)

Składniki:

50 g zmielonych migdałów

200g mąki

100g masła

50 g margaryny

50g cukru pudru

1 żółtko

1 cytryna

I dodatkowo do ozdoby: garść cukru oraz garść płatków migdałów

Do miski wsypać mąkę, cukier puder, miękkie masło i margarynę oraz żółtko, zarobić ciasto to powstania zacierek -następnie dodać skórkę otartą z cytryny oraz 2,3 łyżeczki wyciśniętego z niej soku. Zarobić kruche ciasto. . Zawinąć ciasto w woreczek foliowy i wstawić na 30 minut do lodówki lub 15 minut do zamrażalnika.

W tym czasie blachę wyłożyć papierem, nagrzać piekarnik do 180 stopni.

Ciasto rozwałkować moim sposobem tj. - między folią spożywczą. Górną część folii odkleić. Wykrawać ciasteczka i przenosić łopatką na blachę. Jeśli ciasto niezbyt nadaję się do przenoszenia (jest klejące) - można zrobić inaczej: rozwałkowane przenieść w całości na blachę wyłożoną papierem - odkleić z góry folię i już na blasze wykrawać wzory ciasteczek, usuwając nożem niepotrzebną część ciasta. Posmarować każde ciasteczko rozmąconym białkiem. Posypać szczyptą cukru i odrobiną migdałowych płatków.

Piec na złoto - u mnie około 15 minut.

Ciasteczka są mocno cytrynowe, po upieczeniu cudownie miękkie. Migdały są lekko wyczuwalne.

Co można podarować jako prezent ? PIERNIK!!!

2010-12-04T09:34:00.003+01:00

Dzień 9 zabawy blogowej przypadł na mroźny, sobotni poranek.

Właściwie na hasło "coś, co można podarować jako prezent" do głowy przychodzi mi tylko
P I E R N I K.

Przepis zapodała niejaka ewalukas. Piekę go 3 rok z rzędu. Pierwszy raz wyszedł idealnie, w drugim roku niestety nie. Dlaczego? Nie dopiekł się środek, ale zakalcowatą część po prostu wywaliłam (hi hi), pozostawiając ładnie dopieczone boki. Wszystkiemu winien był mój stary piekarnik. W tym roku upiekłam dwa pierniki - sprawdzając zarówno pieczenie z termoobiegiem jak i bez. Skąd takie dziwadła? Bo kupiłam nowy piekarnik i w nim pieczenie jest na razie inne, nie do końca niesprawdzone ;) Oba pierniki ładnie urosły, ale pieczenie z termoobiegiem skutkowało przypaleniem ciasta. Nie pomogło nawet zmniejszenie temperatury. Niemniej piernik jest tak fantastyczny, że nawet po przypaleniu, czy uzyskaniu zakalca, daje się go uratować! A w Wigilię zjadać się najpyszniejszym ze znanych mi świątecznych ciast.

Tegoroczne pierniki z premedytacją piekłam dwa. I nie tylko po to aby, przetestować piekarnik ;) Jeden zostawię dla nas; drugi podzielony na sprawiedliwie na pół powędruje do znajomych. Jako prezent.

Kto ciekawy przepisu, niech zajrzy tutaj: Piernik Świąteczny

Co mogę przygotować z zamkniętymi oczami?

2010-12-03T12:52:00.000+01:00

Zamykanie oczu powoduje tyle tylko, że pojawia się przed powiekami tysiące obrazów. Trwają tyle co mgnienie i wywołują następne. Niemniej, narzucając myślom z góry tematykę rozmyślań, stwierdzam z całą stanowczością, że z zamkniętymi oczami na pewno nie potrafiłabym zrobić żadnego ciasta. Nie wiem jak robi to moja 90-letnia babcia, ale zna na pamięć swoje przepisy na jabłecznik, pączki i inne wypiekane w przeszłości pyszności. Obecnie prawie całkowicie utraciła wzrok i choćby chciała - przepisem podeprzeć się nie może. Ja, nawet robiąc coś codziennie, zaglądam do receptury i upewniam się czy jest dokładnie wszystko to co sobie kiedyś napisałam. Lubię sprawdzać kolorowe dopiski przy przepisach, które bazgrolę w trakcie ich wykonywania, po to aby nie popełnić kolejny raz jakiegoś błędu, albo po prostu - usprawnić sobie pracę.

Inne, nie ciastowe dania, są oczywiście mniej wymagające i większość znam na tyle że nie potrzebuję notatek.
Niemniej z zamkniętymi oczami nie chciałabym ich musieć robić.

Dzień 7 - coś, co wszyscy wydają się lubić.

2010-12-02T10:32:00.004+01:00

Czy jest coś co wszyscy wydają się lubić?

Po ostatnich przekomarzankach na blogu Kulki dochodzę do wniosku, że jednak nie... :).

Niemniej zabawa to zabawa. Stawiam wobec tego na ..... jajecznicę :)))))

Każdy ma własny, ulubiony sposób jej przyrządzania. Dla jednych dozwolona jest wyłącznie czysta - podsmażona na masełku; inni nie wyobrażają jej sobie bez pomidora, szynki czy cebulki. Dziwactwa jajecznicowe wydają się nie mieć końca - w Toskanii jadają ją nawet z truflami...

Ulubiona jajecznica Juleczki.

1 jajko klasy "0"

1/3 świeżej kajzerki (lub pół kromki świeżego chleba na zakwasie okrojonej ze skórki)

łyżka masła

Przyprawy: szczypta soli, pół obrotu młynka z trójkolorowym pieprzem

Jajko rozbijamy do miseczki, usuwamy chalazy starając się przy tym nie uszkodzić osłonki żółtka.

Bułeczkę lub chleb kroimy w najdrobniejszą z możliwych kosteczek.

Na patelni roztapiamy masło. Gaz nie powinien być duży. Wrzucamy na patelnie rozbite jajko od razu posypując je solą i pieprzem. Drewnianą łyżką mieszamy tylko białko - po 5 sekundach dokładamy bułeczkę/chleb, mieszamy intensywnie z białkiem, po chwili również z żółtkiem. Smażymy do lekkiego ścięcia składników. Pieczywo dzięki takiemu zabiegowi staje się idealnie miękkie, a jajecznica nabiera delikatnego słodkawego posmaku.

Smak, który przenosi mnie w inne miejsce

2010-12-01T13:03:00.001+01:00

Tak oto doczekałam dnia 6 blogowej zabawy.

Przyszedł grudzień i zrobiło się wyjątkowo biało i mroźnie. I pięknie.

I to na tyle zachwytu. W sklepach świąteczny nastrój panował już od początku listopada, ale dopiero teraz ludzkość ogarnął przedświąteczny szał zakupowy. Tych ludzi jest pełno wszędzie i o każdej porze. Pojechałam z Julą do supermarketu dziś o 10 rano. Niby środa, niby normalny dzień pracujący, a do Świąt ponad 3 tygodnie. I co?! Masakra.

Ale miało być o smakach przenoszących w inne miejsce... No niech będzie... opowieść wniesie spokój i nostalgię i obrazy przeszłości, które są już tylko w mojej pamięci. Dawno też nie ma miejsc, z którymi je kojarzę....

Jest słoneczne lato. Upał łagodzi wznoszący sie za domem las, lekki wiaterek kołysze złociste kłosy zboża przy domku babci. Kury gdakają, chodząc po całym podwórku. Dziadek nie raz będzie się na mnie złościł że uczę je latać, spuszczając z malutkiej wisienki rosnącej przy domu. Te kury i pies Pimpek są moimi towarzyszami w jedzeniowej niedoli: nielubiany obiad wynoszę na dwór, siadam na studni i raczę nim zbiegające się ptactwo i pokracznego brązowo-złocistego kundelka który tak, jestem tego pewna - uśmiecha się do mnie szelmowsko. Pewnego dnia babcia odkryje mój sposób na pozbycie się obiadu, ale do tego czasu jestem królową podwórkowej zgrai, łakomie pochłaniającej rzucane im kąski.

Jest jednak jedna potrawa dla której przybiegam do kuchni z najdalszego końca ogrodu - to mace pieczone przez babcię, przy okazji wyrobu domowego makaronu. Cieniutkie paski rozwałkowanego ciasta babcia układa na palenisku pieca, wiedząc że będę się nimi zajadać. Parzę palce trzymając domową macę i łapczywie sięgając po następny kawałek.

Dalej jest już tylko smutno - ciocia Basia, czyli córka babci - stawiając na nowoczesność wraz z wybudowaniem łazienki z kawałka stajni, wprowadzi także zmianę w kuchni. Zamiast pięknego poniemieckiego pieca postawi kuchenkę gazową.

Cóż, .... z czasem wszystko się kończy, wszystko ma swój kres. Moje wspomnienia o babci, o macy i tamtych upalnych. letnich dniach też kiedyś przykryje pył zapomnienia...

Potrawa, która Ci kogoś przypomina

2010-11-29T10:33:00.005+01:00

Czyli Dzień 5 zabawy ;)

Jest kilka takich potraw, które przypominają mi ciocię. Od kiedy pamiętam, do wujostwa lubiłam jeździć z wizytą. Rodzice udawali się do nich raz w roku, najczęściej latem - zawożąc w prezencie wielki worek własnoręcznie uzbieranych i ususzonych grzybów. Ciotka była nieodmiennie zachwycona, a ja nieodmiennie dobrze się bawiłam z kuzynem - fanem ołowianych żołnierzyków tudzież wojskowego sprzętu zmechanizowanego - czołgów, samolotów, armat itp. Kuzynowi mania sprzętowa nie przeszła i dziś jest uznanym fachmenem w zakresie lotnictwa. Często udziela wywiadów, pisze ciekawe artykuły.

Wracając do cioci - była mistrzynią gotowania i szycia co przy wykonywanej pracy zawodowej (profesor pedagogiki) na prawdę zadziwiało :)

A zapamiętane potrawy - to zupa cytrynowa, pasztet z zająca z mnóstwem pachnącego majeranku i surówka z selera.

Czas temu obiecałam, że do selera wrócę - okazja właśnie się nadarzyła :)

Surówka z selera

1 średni seler

10 dkg ulubionego żółtego sera

2,3 łyżki majonezu

łyżka soku z cytryny

sól, pieprz

Seler obieramy, myjemy i ścieramy na tarce o dużych oczkach. Skrapiamy sokiem z cytryny, aby nie ciemniał.

Ser również ścieramy na tarce o dużych oczkach. Łączymy z selerem, mieszamy z majonezem.

Do smaku doprawiamy pieprzem i odrobiną soli (szczypta, góra dwie).Podajemy do drugiego dania z pieczonym mięsem.

Coś, co trzeba jeść powoli.

2010-11-28T15:03:00.001+01:00

I nadszedł Dzień 4.

Coś co trzeba jeść powoli. Napiszę przekornie - powoli jem potrawy które mi nie smakują ;) Jednak nie chcąc robić przykrości np. teściowej - nakładam tego czegoś odrobinę i delektuję się tym przez połowę wieczoru.

Coś, co trzeba jeść szybko.

2010-11-27T14:43:00.004+01:00

Dzień 3

Pochłaniam "na szybko", stojąc, w biegu ... wiele potraw. Przy 3-ce dzieci czasu dla siebie ma się niewiele, ale to nie najlepszy sposób na zdrowe odżywianie. Prawdę mówiąc, nie wiem co trzeba byłoby jeść szybko. I jakoś nic mi na myśl nie przychodzi...

Na szybko trzeba na pewno wypić filiżankę gorącej czekolady - póki jeszcze parzy język i pozostawia po sobie lekki niedosyt :)

Czekolada na gorąco z musem malinowym

1 tabliczka białej czekolady Wedla
1/2 tabliczki czekolady deserowej Wedla
4 -5 łyżek mleka 3,2%
+ miseczka malin

1. Czekoladę połamać na kawałki, wrzucić do małego rondelka, dolać mleka i rozpuścić na wolnym ogniu, stale mieszając (szybszym i wygodniejszym sposobem jest podgrzanie jej w mikrofali ale tutaj zdecydowanie polecam garnuszek) . Jeśli jest zbyt gęsta - dolać łyżkę mleka. Nie zagotowywać. Zdjąć z ognia.

2. Maliny zmiksować blenderem - przetrzeć przez sito aby pozbyć się pestek.

3. Do filiżanki wlać czekoladę (tylko 3/4 objętości) Powoli dolać - celując w środek filiżanki - malinowy mus. Można całość udekorować listkiem mięty, wiórkami białej czekolady albo wcale.

Pychota. Najbardziej szkoda jak się już mus skończy i zostaje do wypicia sama czekolada, skadinąd rownie dobra.

A! Czekolada nie jest słodka, a połączenie z kwaskowatymi malinami dodaje jej niewątpliwie uroku :)

Potrawa, której nie znoszę.

2010-11-26T14:58:00.000+01:00

Czyli Dzień 2 zabawy.

Nie znoszę gotowanego mleka i kożuchów tworzących się na jego powierzchni. Nie wiadomo dlaczego, ale na sam widok kożucha dostaję odruchu wymiotnego... . Z tego samego powodu nie znosiłam jako dziecko budyniu. A urocze panie przedszkolanki sadzały mnie-dziecko nad miseczką budyniowej ciapy, po czym siedziałam tak płacząc nad budyniem do przyjścia rodziców... Fuj, ależ wspomnienie ;)

Ogórkowa

2010-11-25T23:20:00.004+01:00

Dzień 1 - aktualnie ulubiona potrawa

Właściwie to nie wiem czy do definicji potraw można zakwalifikować zupę. Ale tak czy inaczej, z nastaniem jesiennych chłodów ogórkowa stała się moim ulubionym daniem. Niezbyt gęsta (gdyż tylko takie zupy robię.lubię.jadam) a jednak sycąca - bo przygotowana na bazie solidnego kawałka mięsa.

Zupa ogórkowa

Zaczynamy gotowanie:

1 noga kurczaka ( lub porcja rosołowa)

1 marchewka starta na tarce o dużych oczkach

1 pietruszka

1/4 selera

kawałek pora

3 średnie ziemniaki

po łyżce posiekanej natki pietruszki i koperku

sól, pieprz, 3 ziarna ziela angielskiego

3 kiszone ogórki starte na tarce i podsmażone na łyżce masła

2 łyżki śmietany 18%

2 litry wody oligoceńskiej

Do garnka z zimną wodą wrzucamy porcję mięsa - zagotowujemy. Zmniejszamy ogień na minimalny i pozwalamy mięsu gotować się co najmniej przez godzinę. W tym czasie spokojnie przygotowujemy warzywa, obieramy, płuczemy; marchew i ogórki tarkujemy (dla dzieci ogórki kiszone przed starciem obieram ze skóry), a ziemniaki kroimy w kostkę.

Starte ogórki podsmażamy na patelni na łyżce masła około 3 minut. Dodaję do nich również szczyptę mielonego pieprzu. Po godzinie do garnka dokładam wszystkie warzywa OPRÓCZ ogórków. Gotuję 30 minut dosalając i podprawiając smak zupy zielem angielskim oraz dodatkowo kilkoma obrotami młynka z pieprzem. Po 30 minutach (jest to czas potrzebny na rozgotowanie warzyw) dokładam podsmażone ogórki i rozdrobnioną zimną wodą śmietanę. Gotuję jakieś 5-7 minut, po czym pozostawiam zupę w garnku z zamkniętą przykrywką.

Zabawa

2010-11-24T21:37:00.000+01:00

Zaprosiła mnie do niej Kulka.
Aby urozmaicić nieco jesienną nude chętnie się do zabawy przyłączę :)

Jedziemy:

Zasady akcji są następujące:

1. Aby przystąpić do akcji, należy opublikować na blogu notkę z powyższym obrazkiem oraz wytypować trzy osoby, które chcemy zachęcić do udziału w wyzwaniu (i powiadomić je o tym na ich blogach).

2. Przez 30 dni od opublikowania notki należy publikować następne z kolejnymi wyzwaniami. Wyzwanie może być także częścią regularnej notki. (Notki mogą pojawiać się w kilkudniowych odstępach, ważne jest, by zachować kolejność.)

3. Mile widziane uzasadnienia, anegdotki, przepisy, zdjęcia :-)

dzień 1 - aktualnie ulubiona potrawa
dzień 2 - potrawa, której nie znosisz
dzień 3 - coś, co trzeba jeść szybko
dzień 4 - coś, co trzeba jeść powoli
dzień 5 - potrawa, która Ci kogoś przypomina
dzień 6 - smak, który przenosi w inne miejsce
dzień 7 - coś, co wszyscy wydają się lubić
dzień 8 - co możesz przygotować z zamkniętymi oczami?
dzień 9 - coś, co można podarować jako prezent
dzień 10 - ulubiony "comfort food"
dzień 11 - potrawa z ulubionej książki kucharskiej
dzień 12 - przepis z ulubionego bloga kulinarnego
dzień 13 - jedzenie, które jest grzechem (ale jakże przyjemnym)
dzień 14 - coś, czego nigdy nie spodziewał(a)byś się polubić
dzień 15 - kiedyś znienawidzone, dziś ulubione
dzień 16 - kiedyś ulubione, dziś znienawidzone
dzień 17 - coś, co jesz bardzo często
dzień 18 - coś, czego nigdy nie jadasz
dzień 19 - potrawa, którą jesz rękami
dzień 20 - kulinarne wspomnienie z dzieciństwa
dzień 21 - potrawa, której chciał(a)byś spróbować
dzień 22 - coś, co jesz, kiedy chorujesz
dzień 23 - romantyczne jedzenie dla dwojga
dzień 24 - najbardziej nieestetyczna potrawa
dzień 25 - ulubiona potrawa świąteczna
dzień 26 - jedzenie z piosenki
dzień 27 - jedzenie filmowe
dzień 28 - coś pysznego i jednocześnie zdrowego
dzień 29 - coś zbyt skomplikowanego, by próbować to przygotować
dzień 30 - potrawa, która jest taka jak Ty

Zapraszam do akcji:

Anię z Kucharni
Kaczuchę ze Słodkich rozmyslań
i Beę z Bea w Kuchni

Pizza ze szpinakiem

2010-11-21T14:27:00.005+01:00

Miałam ogromną ochotę na szpinak i... cukinię. Wiem, wiem - to bardzo to wegetariańskie :) Ale za mięsem generalnie nie przepadam, mimo że wegetarianką nie jestem.

mała cukinia
liście szpinaku
przepiórcze jajo (surowe)
kilka plasterków szynki
kilka oliwek
kula mozzarelli z zalewy
sos pomidorowy
ciasto na pizze z przepisu podstawowego

Cukinię obraną ze skóry pokroiłam na cirniutkie plastry, posoliłam i pozostawiłam na osobnym talerzu na czas przygotowania całej reszty. Szpinak podgotowałam 3 minuty we wrzącej osolonej wodzie, odcedziłam na sitku. Połówkę nieupieczonej pizzy (posmarowanej sosem pomidorowym) ozdobiłam plasterkami cukinii, podgotowanym szpinakiem, rozbijając na to dodatkowo 1 przepiórcze jajo na surowo. Druga część pizzy przybrana była tradycyjnie szynką i oliwkami. Do tego kulka mozzarelli pokruszona rękami i .. .gotowe :) Pizze piekłam tradycyjnie już na kamieniu (250 stopni - 7 minut). Jajo w piekarniku podczas zapiekania pizzy ładnie się ścięło. A moja warzywna część, nie ukrywam, została spałaszowana ze smakiem.

Pure z selera w/g Jamiego

2010-11-18T14:11:00.012+01:00

Powtórzę za autorem - zaskakująco proste, ale nadzwyczaj smaczne danie warzywne.

Ja seler lubię, od kiedy pamiętam pojawiał się w mojej kuchni. Jednakże nigdy dotąd tak wyraziście i do tego w głównej roli.

Pure które dzisiaj zrobiłam, poddało mi pomysł aby wyciągnąć na światło dzienne inne, dawno już nie używane, przepisy na sałatki z selera.
Kto ciekawy - niech zagląda, w miarę wolnego czasu postaram się je pokazać.

A oto dzisiejsza selerowa niespodzianka:

1 duży obrany seler
oliwa
2 ząbki czosnku
sól (szczypta lub co najwyżej dwie)
świeżo mielony pieprz (u mnie trójkolorowy)
garść świeżego tymianku ( ja niestety dałam szczyptę suszonego )
chochelka dobrego bulionu

Seler pokroić w niezbyt dużą kostkę. Na dużym ogniu postawić garnek lub rondel o nieprzywierającym grubym dnie, wlać 5 łyżek oliwy (a w zasadzie tyle aby pokryła dno), wrzucić seler tymianek i przyprawy - oprócz czosnku. Wymieszać składniki i przesmażyć na dużym ogniu do lekkiego zrumienienia selera. W ostatniej fazie dołożyć posiekane ząbki czosnku - Jamie dodaje czosnek już na wstępie smażenia, ale osobiście nie lubię gdy czosnek się przypala. Zmniejszyć płomień, dolać bulion i dusić pod przykryciem około 25 minut.

Po tym czasie utłuc na pure. Podawać do drugiego dania.

Smak zapewniam - niezwykły; seler staje się słodkawy, a dodatek bulionu, czosnku i tymianku wspaniale tą jego odmienność podkreśla. A co śmieszniejsze -mąż wcale selera w tym pure nie rozpoznał ;)

Szarlotka na krupczatce.

2010-11-17T14:37:00.002+01:00

Właściwie szarlotka powinna nosić nazwę Szarlotka Beni, od której przepis dostałam.

Ale wyszukiwarka słowa Beni nie zrozumie, a krupczatkę i owszem, załapie ;)

Z podanych ilości wychodzą dwa ciasta

(dwa ciasta na formę okrągłą lub jedno duże pieczone w prostokątnej):

60 dkg mąki krupczatki
1,5 kostki margaryny lub masła roślinnego

4 żółtka
1 łyżeczka proszku do pieczenia
20 dkg cukru

2 łyżki zimnej wody

jabłka - najlepiej szara reneta

i tak: na 1 porcję (mniejszego) ciasta potrzeba

6 dużych jabłek, łyżeczkę cynamonu, 1/3 szklanki cukru

Margarynę lub masło posiekać z mąką, dodać proszek, żółtka, cukier i zagnieść ciasto. Jeśli nie chce się skleić podlać zimną wodą. Schładzać ciasto przez minimum 30 minut w lodówce. Podzielić na dwie części, każdą połówkę znowu na pół. 1/4 ciasta wylepić okrągłą blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Na to jabłka np. gotowe ze słoiczka albo przygotowane z mojego drugiego przepisu na szarlotkę francuską. Na wierzch kolejna warstwę ciasta - u mnie starta na tarce o dużych oczkach.

Wstawić do nagrzanego piekarnika góra- dół (170 stopni). Piec do zrumienienia górnej warstwy.

Ja piekłam około 50 minut w 170 stopniach, potem zwiększyłam temp. do 180 stopni i dopiekałam ciasto przez kolejne 10 minut.

Ciasteczka owsiane

2010-11-12T13:21:00.003+01:00

Kolejny przepis, który wypróbowałam z książki Jacqueline Bellefontaine.

W oryginale ciasteczka noszą nazwę karmelowe, ale ja wykorzystałam wyłącznie przepis na ciasto, polewę karmelową całkowicie ignorując. Miałam ochotę na coś mniej słodkiego, hmm IMO bardziej wyrazistego.

Wymyśliłam więc inną prostą i błyskawiczną w wykonaniu polewę - która przypadła wszystkim do smaku.

Ciasteczka są na prawdę smaczne - tylko trzeba pamiętać, że z podanych proporcji wychodzi ich bardzo, bardzo mało. Małe i większe brzuchy łakomczuchy zjadłyby co najmniej ich podwojoną ilość ;)

Na ciasto:

100 g miękkiego masła

4 łyżki brązowego cukru

4 łyżki płatków owsianych błyskawicznych

125 g mąki pszennej

mała kwadratowa blacha 20x20cm

papier do pieczenia

Na polewę:

kwaskowaty dżem (u mnie porzeczkowy)

1 tabliczka mlecznej czekolady

Piekarnik rozgrzać do180 stopni.

Masło utrzeć z cukrem na puszystą masę. Dodać kolejno: mąkę - utrzeć, płatki - utrzeć.

Ciasto przełożyć na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Wyrównać palcami. Wstawić do gorącego piekarnika i piec 20 minut - lub do lekkiego zrumienienia wierzchu.

Pozostawić w formie do lekkiego przestygnięcia.

Dzięki użytemu pergaminowi - upieczony spód wyjmujemy z blachy razem z papierem i bez większych trudności ozdabiamy polewą: rozsmarowujemy 3, 4 kopiaste łyżki dżemu, na który wylewamy roztopioną czekoladę. Czekoladę roztapiam w mikrofali - wkładając do szklanej miseczki podzieloną na kostki tabliczkę. Mikrofalę ustawiam na 2 razy po 30 sek pracy przy max mocy.

Ciasto ozdobione dżemem i polewą kroimy na niewielkie prostokąty - mi wyszło jakieś16 sztuk. Zajadaliśmy się nimi bardzo. Niestety niewielka ilość ciasteczek zaspokoiła tylko w małym stopniu zachciankę naszej 4 na coś słodkiego ;)

Udoskonalony ....bigos

2010-11-05T13:09:00.003+01:00

Pisałam już, że robię wyłącznie bigos wegetariański.

Niestety większość rodziny (babcie, ciotki, tudzież znajomi których do rodziny nie zaliczam ale koniecznie należy ich tutaj wymienić ) przygotowują bigos w sposób tradycyjny, często nas nim częstując lub co gorsza ;) obdarowując.

Ponieważ tak przywykliśmy do bigosu bez mięsa, który robię - bigosowe prezenty wprawiają nas nieodmiennie w lekkie zakłopotanie. Nie chcąc jednakże robić nikomu - zwłaszcza babciom przykrości, przyjmujemy je.

W czasach studenckich wpadłam na pomysł udoskonalenia smaku takiego właśnie babcinego bigosu i od tamtej pory chętnie z tego pomysłu korzystam. Ostatnio mąż przypomniał mi o nim, będąc obdarowanym przez babcię Irenkę wielgaśnym słoikiem tradycyjnego, mięsnego bigosu.

Cóż niezwykłego kryje się w moim sposobie?

Właściwie nic. Ale z prostych dodatków wyczarowuję zupełnie odmienne danie.

A bigos tak doprawiony nabiera lekkości, wyrazistości i przestaje być typowym bigosem.

Obawiam się, że zabrnęłam w ten bigos za daleko aby nie podać szczegółów ;)

Na litrowy słoik bigosu potrzebne są:
1 pomidor
1 ząbek czosnku
kawałek żółtego sera (5-10 dkg)
2 łyżki masła

Pomidor i ser kroimy w kostkę o boku mniej więcej 2 cm. Ząbek czosnku (po obraniu z łupinki) - w jak najdrobniejsze plasterki. Do podgrzanego na patelni na maśle bigosu dorzucamy przygotowane uprzednio składniki. Mieszamy co jakiś czas do rozpuszczenia się sera.

Krem z dyni

2010-10-29T14:04:00.003+02:00

Kolejna propozycja do Festiwalu Dyni Bei - moja ulubiona zupa z dyni.

Lekko słodkawa i jedwabista - ozdobiona, dla radości oka, keksem kremówki.

Dodam tylko, że jest to wersja uproszczona zupki dla niemowlaka, tam bawiłam się w oddzielne gotowanie ziemniaka, nie dodawałam cukru ani soli.

Dla 2 osób. Bardzo łatwe.

Potrzebujemy:

kawałek dyni pokrojony w kostki

(kupuję ćwierć mniejszej dyni, obieram ze skóry, wyrzucam pestki a pozostałą cześć kroję w większą kostkę, porcjuję i zamrażam - wychodzi 4 czasami 5 mrożonek)

1 średniej wielkości kremowy ziemniak
1 mniejsza marchewka lub garść mrożonych marchewek typu baby-carrots
płaska łyżka masła
pół łyżeczki soli
płaska łyżeczka cukru

Dynię, pokrojonego ziemniaczka i marchewki zalewam niewielką ilością mineralnej wody, jakieś 1-2 cm ponad poziom warzyw, dorzucam cukier, sól i masło. Gotuję pod przykryciem 15 - 20 minut, od momentu zawrzenia. Po lekkim przestygnięciu - miksuję blenderem.
Dorosłym można podać zupę ozdobioną keksem śmietany kremówki, maluchom - bez.

Wcześniej, gdy Jula była niemowlakiem, gotowałam zupkę bez soli i cukru - dla maluszków które zaczynają dopiero poznawać smaki ani sol ani cukier nie jest potrzebny. Dodatkowo jeśli dziecko nie toleruje masła - można dać zamiast masła, oliwę z oliwek.

Ciasto drożdżowe z dynią

2010-10-27T09:36:00.006+02:00

Biorąc udział w Festiwalu Dyni 2010 upiekłam wczoraj piękne drożdżowe ciasto z dyniowym musem.

Przepis stąd: http://smaker.pl/przepisy/ciasta-i-desery/przepis/drozdzowe-ciasto-dyniowe,27199

Składniki zmniejszyłam o połowę.

- - jednak nie były dobrze dobrane - -

następnym razem dam mniej mleka (tylko 1/2 szklanki).

Ciasto urosło jednak pięknie, puszyste.
W smaku jest lekko słodkawe; dynia nadała zwykłemu drożdżowemu bardzo ciekawy ton.
No i ten kolor :)

Poniżej podaję użyte przeze mnie ilości.

2,5 szklanki mąki - podsypałam mąki w trakcie wyrabiania, sądzę że w sumie dałam około 3 szklanek
paczka suchych drożdży
2/3 szklanki ciepłego mleka
1/3 szklanki cukru
1/3 szklanki oleju
4 łyżki gęstego pure z dyni
2 małe jajka
szczypta soli
pół szklanki (dużych) rodzynek
kawałek dyni

Dodatkowo: masło do wysmarowania formy, bułka tarta (2łyżki) i keksówka

Do miski wsypujemy przesianą mąkę, dodajemy suche drożdże, sól i cukier. Wlewamy letnie mleko (podgrzewam je w mikrofali przez 40 sek przy max mocy). Dokładam pure dyniowe i 2 całe jajka. Ciasto wyrabiam. Niestety jest dość rzadkie i raczej nie odchodzi od ręki - ja spokojnie wyrabiałam je łyżką. Gdy pojawią się pęcherzyki, dodajemy olej i rodzynki. Wyrabiamy, aż ciasto będzie lśniące i elastyczne. Jeżeli jest nadal za rzadkie – dodajemy odrobinę mąki. U mnie nadal nie odchodziło od ręki, ale dodatek oleju spowodował że zrobiło się elastyczne i lśniące.

Miskę przykrywamy czystą, lnianą ściereczką i pozostawiamy w ciepłym miejscu do wyrośnięcia (ja stawiam na kaloryferze :). Formę smarujemy masłem i przesypujemy bułką tartą lub wykładamy papierem do pieczenia. Wyrośnięte ciasto przekładamy do formy, przykrywamy ściereczką i trzymamy w cieple aby raz jeszcze urosło.

Pieczemy w temp. 170 stopni przez 45- 50 minut (góra - dół, wstawiałam do zimnego piekarnika, ale mój nagrzewa się błyskawicznie). Sprawdzamy przed końcem pieczenia - wbity w ciasto patyczek ma być suchy.
Mniej więcej w połowie pieczenia wierzch ciasta można posmarować rozmąconym jajkiem.

Pure z dyni:

Niewielki kawałek dyni obieramy ze skóry, wyjmujemy łyżką porowaty miąższ z pestkami. Właściwy, zwarty miąższ kroimy w grubą kostkę. Wrzucamy go do rondelka, podlewamy niewielką ilością mineralnej wody i dusimy pod przykryciem około 10 minut. Następnie odciskamy na sitku z wody. Miksujemy lub przecieramy przez sitko.

Czekoladowiec z serową niespodzianką

2010-10-17T21:39:00.002+02:00

Przepis zamieszczony został w 46 wydaniu Tak mieszkam.

Szukając inspiracji kuchennych - znalazłam niespodziewanie pyszne ciasto :)

Przepis prosty, wykonanie również.

A efekt?

Hm... :)

Ciasto czekoladowe:
2 szklanki mąki
szklanka mleka
3/4 szklanki cukru
pół szklanki oleju
2 łyżki dobrego kakao
2 jajka
2 płaskie łyżeczki proszku d pieczenia
2 łyżki dżemu wiśniowego

Masa serowa:
70 dkg białego tłustego sera - potrójnie mielonego
pół szklanki cukru
2 jaja
10 dkg masła
małą paczka wiórek kokosowych (70 g)

Masło zmiksować z cukrem na puch, osobno zmiksować jajka i ser. Połączyć - dodając masę serową po troszku. Na koniec wsypać wiórki kokosowe. Z masy serowo-kokosowej formować małe kulki wielkości orzecha włoskiego i układać na dnie tortownicy wyłożonej papierem do pieczenia.

W osobnym naczyniu ucieramy ciasto czekoladowe: jajka, z cukrem i kakao na kogel-mogel. Następnie wlewamy olej i mleko. Do utartej masy dokładamy dżem, mąkę i proszek do pieczenia. Miksujemy na jednolitą masę, którą wylewamy na serowe kulki.

Ciasto wstawiamy do gorącego piekarnika (180 stopni) i pieczemy ok. 50-60 min.
Sprawdzamy patyczkiem.

Ciasto ozdobiłam roztopioną białą czekoladą.

Zapiekane pomidory

2010-10-14T14:59:00.001+02:00

Przystawka była hitem naszego hotelu na Minorce. Zajadaliśmy się nimi bez opamiętania. Obłędnie cudowne - - z racji dojrzewania w gorącym słońcu Hiszpanii, niewielkie pomidorki - podpieczone z mozzarellą i bazylią ... Poezja smaku i prostoty.

Wojaże kształcą również kulinarnie.

A pomidory w takiej odsłonie weszły już na stałe do domowego menu :)

minimum po 1 pomidorze na osobę

małe kulki mozzarelli (najlepsze będą kupowane woreczkach z zalewą)

świeża (lub suszona) bazylia

po pół łyżeczki oliwy na każdą połówkę pomidora

opcjonalnie: 1 ząbek czosnku

Pomidory myjemy, kroimy na pół. Blachę wykładamy papierem do pieczenia. Połówki układamy na blasze (miąższem do góry). Wierzch pomidorków smarujemy oliwą, posypujemy odrobiną bazylii (dla lubiących bardziej zdecydowane smaki doradzam wycisnąć ząbek czosnku i sprawiedliwie obdzielić nim pomidorki).

Wstawiamy do gorącego piekarnika (góra dół, 170 stopni) na 30 minut. Po tym czasie wyjmujemy blachę - na każdym pomidorku rozkładamy odrobinę - rozerwanego rękami - sera i wstawiamy do piekarnika na 10 minut. Te dodatkowe 10 minut jest wystarczające aby roztopić mozzarellę, nie dopuszczając do jej przypalenia. Pozostawienie pomidorów w piekarniku spowoduje, że ser będzie lekko spieczony, co niektórym może przeszkadzać.

Podajemy gorące.

Placuszki waniliowe

2010-10-10T13:58:00.000+02:00

Przepis z książki "Pomagamy mamie" Ewy Aszkiewicz.

Piekłam z mniejszej ilości mąki i jaj. Ciasto wydawało się jednak zbyt gęste (jak na mój gust), stąd wśród składników dodatek wody.

Wykonanie jest bardzo proste, a placuszki stanowią ciekawą alternatywę dla naleśników.

Składniki:

1 opakowanie serka waniliowego typu homo

2 jajka

1 szklanka przesianej mąki

1 cukier waniliowy

1 płaska łyżeczka proszku do pieczenia

2 łyżki zimnej wody

olej lub oliwa do smażenia

Rozdzielić żółtka od białek, białka ubić na sztywno z dodatkiem szczypty soli. Kolejno do piany z białek dodawać (i za każdym razem mieszać) - żółtka, cukier waniliowy, proszek, na końcu przesianą przez sitko mąkę. Wyrobić na końcu dolewając wody. Piec po góra 3 placuszki na mocno rozgrzanym tłuszczu. Dlaczego po 3? Bo super szybko się rumienią, ładnie przy tym pęczniejąc :)

Dzieciaki zajadały sie plackami z dodatkiem kwaskowatego dżemu i bitej śmietany.

Carpaccio

2010-10-08T12:53:00.001+02:00

Bardzo proste wykonanie.

O uroku potrawy decyduje wyłącznie świeżość mięsa oraz jego jak najcieńsze pokrojenie.

Plastry świeżej, surowej wołowiny - bardzo cieniutko pokrojone, układamy dekoracyjnie na przezroczystym i co ważne - oziębionym talerzu. Mięso trzeba koniecznie oprószyć (leciutko) świeżo mielonym pieprzem, polać odrobiną soku z cytryny zmieszanego z oliwa z oliwek. Na koniec posypać tartym parmezanem. Można udekorowac odrobiną, umytej i osuszonej papierowym ręcznikiem, rukoli.

Potrawa musi być świeża - radzę nie trzymać mięsa w lodówce, gdyż zamiast rozkoszować się urokiem tej włoskiej potrawy, trafimy z bólem brzucha w to jakże szczególne miejsce, gdzie i król piechotą chadza...

Tu oryginał - zachęcam aby pobawić się i przygotować nieco trudniejszy sos ;)

Carpaccio di Cipriani

Sałatka z buraczków na rukoli

2010-10-07T12:59:00.005+02:00

Bardzo ciekawa przystawka,

zwłaszcza dla wegetarian

- oraz dla urozmaicenia znanych zazwyczaj z polskiej kuchni obiadowej, buraczków ;)

2 małe czerwone buraki
kilka gałązek rukoli do dekoracji (powiedzmy tak na oko: 1/5 opakowania rukoli)

opcjonalnie:

5 dkg twardego sera o wyrazistym smaku
kilka połówek orzechów włoskich - bardziej do ozdoby niźli smaku, zrumienionych na patelni

Sos:

3 łyżki oliwy z oliwek
łyżeczka musztardy (najlepsza byłaby dijon,ale można użyć dowolnej ulubionej, no może z wyjątkiem tej z gorczycy ;)
łyżeczka miodu
łyżka soku z cytryny
szczypta soli

Buraczki umyć i obrać, pokroić w cieniutkie plasterki, ugotować na parze na pół twardo - będą kruche i bardzo słodkie.Jeśli nie mamy możliwości gotowania parze - buraczki można ugotować sposobem tradycyjnym - całe, wyszorowane w łupinkach w garnku z wodą pod przykryciem około 1-1,5h)

Rukolę przebrać, opłukać i osuszyć.
Wystudzone plasterki buraczków rozłożyć na dużym talerzu. Na nie rozłożyć rukolę.
Składniki sosu połączyć i dokładnie wymieszać.
Sałatkę polać sosem, na końcu posypać serem startym na tarce o grubych oczkach. Rozrzucić podprażone na patelni orzechy.

Będąc ostatnio na słowackim weselu zajadałam się bardzo fajną wersję innej przystawki z rukolą. Przeniesiona na rodzimy grunt wyglądałaby tak: rukola tworzy coś w rodzaju gniazdka, na wierzchu ułożone będą pokrojone w słupki buraczki - polewany to sosem, posypujemy serem i rozrzucamy orzechy :)))

Śliwkowa nutella

2010-09-27T13:50:00.003+02:00

Pomysł zapodała Joanna tutaj. Właściwie nie chciałam nic zmieniać, bo to była pierwsza próba - niemniej śliwek miałam tylko kilogram .

Koniec końców, przepis Joanny, jak to zwykle bywa, zrobiłam po swojemu.

Może też stąd, że nie jestem zwolenniczką cukru ?
Do nutelli dodałam wyłącznie ten waniliowy ;)

Składniki:
1 kg wypestkowanych dojrzałych śliwek węgierek
1 cukier waniliowy
50 g kakao
1 tabliczka czekolady mlecznej lub deserowej Wedla

Śliwki zemleć w maszynce do mięsa - ten sposób jest na prawdę świetny i szybki, maszynkę łatwo się z resztek śliwkowych czyści, a skórki śliwkowe przy smażeniu są dokładnie takie jakie powinny być.

Rozdrobnione śliwki przełożyć do garnka z nieprzywierającym dnem i smażyć mieszając drewnianą łyżką do uzyskania ciągnącej konsystencji - zajmie to min.od 2 do 4 godzin. Zwolennicy celebrowania śliwkowego smażenia dłuższego mogą robić przerwy i powracać do smażenia np. na drugi dzień.

Na koniec smażenia należy do powideł dodać cukier waniliowy, kakao i połamaną czekoladę. Smażyć jeszcze kilka minut.

Przełożyć do wyparzonego słoiczka, zakręcić wieczko i szybko ustawić słoiczek "do góry nogami".

Powidła są o niebo lepsze od tradycyjnej nutelli - całego smaczku dodają kwaskowate powidła. Ja ozdobiłam śliwkową nutellą niewielkie czekoladowe muffinki, które piekłyśmy z Misią w niedzielę.

Wakacyjnych wspomnień czar.

2010-09-22T12:43:00.001+02:00

Miejsce akcji - Hiszpania. Dokładniej rzecz biorąc Minorka, zwana przez tubylców Menorką. Ta niewielka wyspa urzeka przyjeznych w gruncie rzeczy spokojem. W szczycie sezonu nie ma tu tłumów - bez trudu znajdowaliśmy wolny stolik w restauracji, czy o poranku - zupełnie pustą plażę.

Miejscowe specjały takie jak sery - kusiły z malutkich straganów, a pomada (czyli koktajl na bazie dżinu i lemoniady) serwowana była dosłownie wszędzie, w tym na statkach obwożących turystów po niedostępnych z lądu - a jakże urokliwych - plażach.

W sklepach można było kupić przepiękne sandały wyrabiane ze skór hodowanych na wyspie zwierząt.

Do tego otwarci Hiszpanie i fantastyczne atrakcje dla dzieci, które zachwycone wieczornymi animacjami przygotowanymi wyłącznie dla nich, nie chciały stamtąd wyjeżdżać :)

Bigos z cukinii

2010-09-19T13:07:00.000+02:00

Ortodoksyjny. Bez żadnych cudowań i ulepszeń.

Na taki miałam ochotę i taki wczoraj zrobiłam.

Składniki:

2 parówki np. Berlinki (lub1 kiełbaska ale my nie takowych jadamy)
1kg młodej cukinii

2 cukrowe cebule, niezbyt duże
1 pomidor ( lub odrobina przecieru z pomidorów)
oliwa z pestek winogron do smażenia
1 łyżka keczupu
pół łyżeczki cukru
sól i pieprz do smaku

Parówki kroję w krążki, cukinię, pomidora i cebulki obrane ze skóry - w kostkę. Cukinię solę sporą ilości soli zostawiając na czas smażenia w osobnym półmisku. Podsmażam na oleju parówkę i cebulkę, pod koniec dosalając to szczyptą soli. Dorzucam cukinię, pomidora i keczup. Podlewam 2 łyżkami wody. Gotuję na wolnym ogniu pod przykryciem - do miękkości cukinii.W miedzyczasie samkuję - ewentualnie całość dosalając.

Puszyste ciasto owocowo-migdałowe

2010-09-17T13:34:00.002+02:00

Przepis wzięty żywcem stąd.

Wykonanie jest bardzo proste, a ciasto podczas miksowania pięknie puszyste - nawet po dodaniu maki przesianej z migdałami. Tuż po upieczeniu ciasto zachowuje swoją wspaniałą puszystość, na drugi dzień nieco rozmiękczoną przez dodane owoce.

Składniki:

1 szklanka mąki
3/4 szklanki mielonych migdałów
4 duże jajka
pół szklanki cukru
2 całkiem płaskie, łyżeczki proszku do pieczenia
pół szklanki oleju

Dodatkowo:

owoce (u mnie śliwki w oryginale wydrylowane czereśnie)
1 łyżka kakao
kruszonka ( zagniatamy: 1/4 kostki masła z cukrem i mąką w ilości po ok. pół filiżanki)

1. W misce wymieszać mąkę, mielone migdały i proszek do pieczenia.

2. Całe jajka ubić z cukrem na bardzo puszystą i gęstą masę (do białości). Nie przerywając ubijania dodawać stopniowo olej, a następnie po łyżce mąki z dodatkami.

3. Ciasto przelać do okrągłej formy włożonej papierem do pieczenia. Wierzch ciasta posypać przez sitko kakao.Ułożyć owoce.

4. Na owoce zetrzeć na tarce kruszonkę.

5. Piec ok. 50 minut w piekarniku nagrzanym do 180 stopni.

Sałatka na zimę

2010-09-12T22:57:00.001+02:00

Zimową porą, kiedy z domu nie chce się wychylać nawet nosa uwielbiam otwierać do obiadu domowe przetwory. Wśród nich króluje sałatka mojej teściowej: ogórkowo-paprykowo-cebulowa. Ma słodko-kwaśny smak, oraz idealnie dobrane proporcje warzyw.

Pamiętam, jadłam ją po raz pierwszy będąc w ciąży z Misią, i nie wiem czy to ciąża czy moje łakomstwo sprawiło, że objadałam się nią bez opamiętania ;)

Aby powiększyć swoją spiżarnię o to sałatkowe cudo potrzebne będą:
4 kg zielonych ogórków
po pół kilograma: marchwi, papryki i cebuli
3 ząbki czosnku
natka pietruszki
posiekany koperek

Na zalewę:
1 szklanka oleju
3/4 szklanka octu
3 czubate łyżki cukru
3 łyżki soli
kilka ziaren czarnego pieprzu i ziela angielskiego

Ogórki, marchew, cebulę i czosnek obieramy. Kroimy w plasterki. Ja używam do tego celu maszyny do krojenia, ogórki mają grubość około 2 mm. Marchewkę lubię mieć nieco grubszą, natomiast cebulę cieńszą. Paprykę czyścimy z nasion i również kroimy w plasterki. Warzywa mieszamy w dużym garnku lub misce.

Składniki na zalewę mieszamy i zagotowujemy. Zalewamy nią warzywa. Pozostawiamy wszystko na minimum godzinę. Ogórki puszczą w tym czasie sok. Sałatkę przekładamy do czystych słoików, zakręcamy wieczka i pasteryzujemy 10-15 minut.

A! Na dno garnka w którym gotuję słoiki, wykładam lnianą ściereczkę aby zapobiec brzydkim śladom pozostawianym przez słoiki.

Rybny rosołek

2010-09-08T14:38:00.000+02:00

Dzisiaj przyszła do mnie niezwykle miła przesyłka - od kuchareczki Anny-Marii. Z wakacyjnych wojaży Ania przywiozła mi i wysłała pocztą ulubioną przeze mnie, węgierską przyprawę. To niezwykle miłe i bardzo Ci Aniu dziękuję. Jakieś dobre fluidy krążą wokół Ciebie i Twojego bloga :)

A wracając do rybnej zupki, jest moją ulubioną - taki zamiennik zwykłego rosołu.

Lekki, aromatyczny z pływającymi kawałkami karpia. Karp koniecznie musi być świeży, części do gotowania użytych nie należy żałować (ogon, reszty z porcjowania). Do tego dużo warzywnej wkładki i oligoceńska woda.

To połowa sukcesu.

A druga ? He he- śmiem twierdzić, że to moje stare garnki w których zupy zawsze się udają .

Grysik zapiekany

2010-08-06T21:31:00.002+02:00

Przepis z zeszytu mojej mamy, chociaż autorką jego jest zaprzyjaźniona z mamą koleżanka. Przepis jest stary i pewnie pochodzi z czasów kiedy półki sklepowe świeciły w Polsce pustkami. Mi się spodobał się na tyle, że wykonywałam go nie mając bladego pojęcia o pierwowzorze ;)

Wrażenia smakowe - delikatny choć może nieco zbyt słodki, ale na pewno wart wypróbowania.

Składniki:

100g błyskawicznej kaszki mannej

80g cukru

3 duże jajka (żółtka plus białko)

Kaszkę ugotować w/g przepisu na niezbyt gęsto. Gotowałam na wodzie uzyskując prawie litr kaszki.

Białka ubić ze szczyptą soli. Żółtka utrzeć z cukrem do białości. Wszystko wymieszać.

Przełożyć na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Piec ok. 20-30 minut (wstawiałam do średnio rozgrzanego piekarnika nastawionego na 170 stopni).

Do zdjęcia grysik przełożyłam do kokliki i polałam sokiem malinowym.